inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Rob van der Poel


robvanderpoel
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Iedereen wilde wat zeggen, niemand wilde luisteren’ hetkind.org/?p=56228

Ongeveer 55 minuten geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Paul de Blot: ‘Wat hebben jonge mensen echt nodig?’

11 september 2011

robvanderpoel

Geplaatst in:

Paul de Blot stuurt wekelijkse nieuwsbrieven met bespiegelingen op de actualiteit. Zijn bijdrage komt tot stand vanuit zorg en betrokkenheid met maatschappelijke ontwikkelingen in brede zin. De Blot is hoogleraar Business Spiritualiteit aan de Nyenrode Business Universiteit. Citaat uit zijn meest recentelijke bijdrage: ‘De politiek is teveel verwikkeld in een machtsstrijd om zorgvuldig na te kunnen gaan wat jonge mensen echt nodig hebben. Gelukkig zijn er nog heel wat mensen uit het onderwijs die hier wel tijd en aandacht voor hebben.’

———————————————————————————————————————————————————————————

Paul de Blot. Bron: Facebook

Wij zijn allen opgeschrikt door de onbegrijpelijke uitbarstingen van haat in Noorwegen en Londen en we vragen ons af hoe het mogelijk is, dat er zoiets kan gebeuren. In Noorwegen was het de fanatieke haat van een Christen tegen de Islam, in Engeland de haat van de jeugd tegen de gevestigde orde en de rijken die geen begrip tonen voor de aspiraties van jonge mensen, die arm zijn en geen kans krijgen om iets moois van hun leven te maken. Vanzelf roepen deze gebeurtenissen de vraag op of zoiets ook in Nederland kan gebeuren. Niemand kan garanderen dat zoiets in Nederland niet gebeurt.

Het bureaucratische beleid gaat ervan uit te weten wat de jeugd nodig heeft, maar doet weinig moeite om ook echt naar de jeugd te luisteren en te vragen wat hun aspiraties zijn en hun verwachtingen. De politiek is teveel verwikkeld in een machtsstrijd om zorgvuldig na te kunnen gaan wat jonge mensen echt nodig hebben. Gelukkig zijn er nog heel wat mensen uit het onderwijs die hier wel tijd en aandacht voor hebben. Maar de waarde van onderwijzers en leraren wordt jammer genoeg laag gewaardeerd en financieel niet hoog aangeslagen.

Momenteel hebben het financiële beleid en de bezuinigingen politiek de hoogste prioriteit en het hanteren van de kaasschaaf heeft offers gevraagd aan de opvoeding en zorg van jonge mensen. Schijnbaar ziet men in de politiek niet in, dat het herstel van de toekomst door onze jonge mensen wordt bepaald. De jeugd van nu is de generatie die geld moeten maken voor de ouderen. Daarom zou de beste remedie, om de huidige crisis succesvol het hoofd te bieden, een grotere investering zijn in de jeugd en een betere waardering voor de veldwerkers die zich voor jonge mensen inzetten.

De theoretische discussie over de problemen van de jeugd op stafniveau hebben echter weinig zin als men niet naar hun luistert en hun aspiraties niet serieus neemt. In plaats daarvan zullen de jongeren in de toekomst geconfronteerd worden met de problemen die de politiek nu voor zich uit heeft geschoven.

Ook in Nederland kan haat onder de jeugd tot explosie komen. Haatzaaien tegen bijvoorbeeld de Islam hoort volgens het hedendaagse politieke beleid tot het democratisch recht van vrije meningsuiting. Haat is wel de meest radicale manier om de saamhorigheid van een volk te ondermijnen, want haat werkt destructief als een tijdsbom die elk moment kan exploderen. En is dit haatzaaien tegen de Islam als recht eigenlijk wel terecht? Kan men de grote verscheidenheid van religieuze beleving eigenlijk wel generaliseren in goed of slecht?

Dat ook Islamieten positief kunnen bijdragen aan saamhorigheid bleek in Londen uit de uitspraken van twee Islamieten. Het is de student Asyraf Hazid bijvoorbeeld, die beroofd en mishandeld werd maar geen wrok koesterde. Het is Tariq Jahan bijvoorbeeld, die zijn lievelingszoon met zijn twee vrienden zag worden doodgereden, maar als Islamiet niet om wraak riep, maar eerder tot kalmte. “Waarom doen we dit elkaar aan? Wat is het nut drie mannen dood te rijden? Ik begrijp het niet. Haroon was mijn lievelingszoon. Nu is hij weg. Ik ben een Moslim en geloof in het lot”

In het huidige beleid wordt vooral gedacht en gepraat over geld, bezuiniging en rechten, maar weinig over verantwoordelijkheden voor elkaar. Bewustwording van verantwoordelijkheid voor elkaar en opvoeding tot wederkerige dienstbaarheid zijn de meest effectieve bestrijding tegen haatexplosies. De glimlach van de liefde kan hierbij wonderen verrichten van saamhorigheid.