inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

André Meiresonne


Andre-Meiresonne
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

Vertrouwen in de medemens: ‘Het is veel eenvoudiger om onbevangen in de wereld te staan’ hetkind.org/?p=54850

Ongeveer 2 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
André merkt… dat hij jaloers is!

15 juni 2012

Andre-Meiresonne

Geplaatst in: Verantwoordelijkheid,

André Meiresonne verwondert zich. Als een kind dat ontdekt, aan het leven  deelneemt en zich bij alles wat er gebeurt, vragen durft te stellen. Het wekelijkse feuilleton begon met zijn kennismaking met Martine Delfos, de biopsycholoog.  Dit is het vervolg:  ‘’Ik denk steeds: mens, doe niet zo overdreven, doe normaal! Dan besef ik: ik ben gewoon jaloers omdat ze zo zichzelf is – en daarmee nog succesvol ook. Dat zou ik ook wel willen!’’

Wat me treft in het verhaal van Martine: ‘We leven aan de rand van ons bestaan.’
Het is die basale onzekerheid met vragen als ‘Wie ben ik?’,  ’Mag ik er zijn?’ Ze geven heel veel verwarring en druk, met alle onhandigheid en gedoe van dien.

Heel wat meningsverschillen en conflicten beginnen vanuit een gebrek aan vertrouwen. Dat vindt z’n oorzaak in jezelf niet vertrouwen, jezelf niet zien, jezelf niet serieus nemen. Dat schuiven we naar buiten en we zien het overal om ons heen: de ander deugt niet en je hebt zo ruzie en gedoe: ‘Hullie hebben het gedaan!’ In de politiek kun je er groot mee worden.”

Het tweede wat me in het verhaal van Martine treft: ‘Iedereen wil verbonden zijn met andere mensen.’ Daarom zoeken we contact, en in werkelijk contact vinden we eindelijk rust. Dan voelen we ons gezien en gehoord, we willen niets liever – maar we weten niet goed hoe het moet. Bewust onbekwaam.

Voor velen is met anderen contact maken en onderhouden het aanraken van jeugdtrauma’s: ‘niet genoeg gezien, en niet genoeg gehoord’. Maar werkelijk contact met de ander ontstaat pas als je werkelijk in contact staat met jezelf. En dat is geen kip/ei-verhaal, maar een keiharde volgorde: eerst ik, dan jij-wij.

De meesten van ons hebben niet geleerd hoe je echt contact maakt, noch met jezelf, noch met een ander. Dat betekent een dagelijkse confrontatie met je onvermogen. Het vermogen om contact te maken, vragen te stellen, te luisteren, te reflecteren, rust te vinden. Onze neiging is dan ons terug te trekken op onszelf, veiligheid te zoeken, je eigen wereldje te creëren, muren op te trekken – letterlijk en figuurlijk. Dat zien we dagelijks in het onderwijs: leerkrachten die zich lijken te verschansen in hun lokaal.

Het laatste wat me treft is Martine zelf. Haar eigenheid, haar eigenwijsheid, haar onaangepastheid. Ze voelt vrij, lijkt alles te durven vragen, vinden en zeggen. Zoals een kind nog verwonderd kan zijn en ‘de gekste dingen’ kan opmerken. Naïef in de goede zin van het woord.

Grappig genoeg maakt haar dat ook ontwapenend en toegankelijk. En hoogst irritant, want ik denk steeds: mens, doe niet zo overdreven, doe normaal! Dan besef ik: dit gaat alleen maar over mij. Ik ben gewoon jaloers omdat ze zo zichzelf is – en daarmee nog succesvol ook. Dat zou ik ook wel willen! Ze confronteert mij dus met mijn angst om mijn eigen leven te leiden. Daar heb ik nota bene een boek over geschreven. Nu nog doen.

(wordt vervolgd)