inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Bea Driessen


Bea Driessen
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

Gamification, spel en Harry Potter: ‘Leuk is het zeker, maar (nog) niet het grote succes waar ik op had gehoopt’ hetkind.org/?p=56186

Ongeveer 3 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Bijzonder gewoon, gewoon bijzonder: ‘The circle of life’

19 september 2012

Bea Driessen

Bea Driessen heeft een boek ‘Bijzonder Gewoon, Gewoon Bijzonder’ geschreven over haar ervaringen op ‘t Korhoen, een zmlk-school  in Hengelo. Na haar ontmoeting met Toshiro Kanamori op 3 september en de verbintenis die ze voelt met de principes van hetkind.org wil ze haar columns met andere leraren en onderwijsbetrokkenen delen. Bea Driessen is 26 jaar werkzaam in het onderwijs. Haar eerste bijdrage: ‘The circle of life’

In the circle of life:  It’s the wheel of fortune, it’s the leap of faith, it’s the band of hope…..(Lion King, Elton John)

In mijn vrolijke klas, omringd door acht bijzondere kleuters, schud ik het klamme handje van Koosje Koebrink. En daarna de hand van zijn vader, Peter. “Ha, leuk juf”, zegt hij. Ik kijk in helder blauwe ogen, nog net zo blauw en ondeugend als toen.

Ik laat me meenemen, terug in de tijd en zie me zitten op de kale leren bank bij zijn ouders in de woonkamer, die rook naar zware shag en frituur.  Tegenover mij zat Peters vader. Laag IQ, aan de drank en afgekeurd. Losse handjes. Geen geld voor het schoolkamp, maar wel voor een nieuwe t.v. Zijn moeder, laag IQ en alweer zwanger, zette in een afgebladderde mok veel te slappe koffie voor me neer. Drie kinderen, één in bed, en de oudste, god weet waar, op straat. Peter kwam naast me zitten. Twee herdershonden, waar ik als de dood voor was, sprongen boven op me. Die honden doen niks, verzekerde vader me, maar ik wilde ze niet op schoot.
Ze bleven op mijn schoot, het hele bezoek, ik bewoog niet.De tv bleef aan. Big Brother, reality-tv was nog altijd beter dan je eigen reality. Zo konden ze juf mooi op de achtergrond laten praten over tanden poetsen en wassen en met ontbijt naar school gaan. Over vers brood en fruit meenemen naar school. Ze konden haar verder laten klagen over de sandalen die Peter aan had, terwijl het winter was, en over zijn te grote of te kleine kleren en de kapotte jas. Ze hoorden van ver dat ze zich zorgen maakte over zijn blauwe plekken. Lang leve Big Brother.

Ik vertelde hoe lief, grappig, ondernemend, ondeugend en enthousiast Peter was . Dat hij bij alles wat we deden als eerste riep ‘Ja, leuk, juf! Hoe hij mijn tas verstopte en mijn koekjes afpakte. Hoe boos hij kon worden als hij zijn zin niet kreeg. Dat hij dan andere kinderen beet en met autootjes sloeg, zand in T-shirtjes stopte en met appels tegen de ramen gooide. Ik kwam thuis en stopte mijn kleren direct in de wasmachine.

In de loop van het schooljaar hoorde ik van moeder dat vader met de noorderzon vertrokken was. Zij had een nieuwe vriend en een nieuw kind in haar buik.

Op een dag was kleine Peter verdwenen en zijn fietsje ook. Zijn moeder belde na uren zoeken wanhopig de politie. De politie verspreidde zijn signalement. Al gauw kwam er een melding binnen van motel van der Valk. Er was een jongetje binnen gekomen die de weg had gevraagd naar zijn papa, kilometers verderop. Hij had zijn papa in geen weken gezien en wilde naar hem toe op zijn fietsje. Ja, die papa, die zoop en sloeg. Die hem gouden bergen beloofde, maar nooit, nooit, iets daarvan had waargemaakt. Bij Van der Valk belden ze de politie en werd Peter verwend met warme chocolademelk en appeltaart met een dikke klodder slagroom. En daarna leverde de door de politie hem bij moeder af.

Eerlijk gezegd, ondanks alle ellende, had ik wel wat vertrouwen in dat mannetje. Hij kon met een beetje hulp best nog wel wat maken van zijn toekomst.
En die toekomst, die zie ik vandaag voor mijn neus. Veel te vroeg vader geworden, met veel moeite wel aan het werk, maar ja, die rug van hem. De neiging om teveel te drinken, maar gelukkig, hij slaat zijn kinderen niet.

Ik zeg tegen Koosje wat we gaan doen, en hij roept: “Ja, leuk, juf!” In de eerste pauze stopt hij zand in een T-shirt en gooit hij appels tegen de ramen!

Het boekje van Bea Driessen bevat columns en korte verhalen en achtergrondinfo over leerlingen met een verstandelijke beperking en hun begeleiders op ‘t Korhoen. Het boek kwam  in 2011 uit tijdens de receptie ter gelegenheid van haar 25-jarig onderwijsjubileum. Het boekje kost €10, euro en is te bestellen via bijzondergewoon@live.nl.