inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Rob van der Poel


robvanderpoel
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

Echt niet alles is oké in de klas van juf Kiet. --> opinie van @teadoek in Parool #tegengeluid parool.nl/opinie/-echt-n…

Ongeveer 2 uur geleden op hetkind's Twitter via Twitter for iPhone

facebook
‘Goed onderwijs leveren, ook als het slecht weer is’

31 oktober 2012

robvanderpoel

Jeroen Knigge, onderwijsbestuurder bij ROC Leiden, doet een beroep op ieder die werkzaam is in de onderwijssector om de verantwoordelijkheid op te pakken en de mouwen op te stropen. Inclusief hijzelf. ‘Nu komt het erop aan. Of zoals Jan van Zijl zei: “De komende tijd zullen wij als bestuurders moeten laten zien dat we ook goed onderwijs kunnen leveren als het slecht weer is.” Een blog vanuit de persoon die hij als bestuurder is.

Er lijkt geen week meer voorbij te kunnen gaan zonder dat er veel geschreven wordt over een ROC. De sector zit in de hoek waar de klappen vallen. Dat mag ondertussen voor een ieder wel duidelijk zijn. Zijn er nu vier of toch zes ROC’s die onder verscherpt toezicht staan? Of vallen ze allemaal gewoon om? De voorzitter van de mbo-raad krijgt onvoldoende ruimte in de tekst van de Volkskrant om aan te tonen dat niet alle ROC’s in zwaar weer zitten. En weer gaat er een persbericht uit!  Veel journalisten ruiken onraad, componeren een smeuïg verhaal en dopen hun pen nogmaals in de ‘gitzwarte inkt’. Er is wat te doen in de wereld van het middelbaar beroeps onderwijs. En de pers duikt er boven op.

Ons ROC Leiden, het ROC Zadkine en Amarantis worden in één adem genoemd. Zo wordt het beeld geschetst als zou de situatie bij de drie ROC’s gelijk zijn. Dat is echter maar ten dele waar. De grote rode draad, zou je kunnen zeggen, is het vastgoed. Investeren in vastgoed in een tijd waarin alles mogelijk leek te zijn blijkt, met de kennis van nu, niet zo verstandig te zijn geweest. Of zoals de nieuwe voorzitter van Zadkine subtiel zei: “Dat was een beetje dom”.

Ik kan me daar wel in vinden! Het is bovendien wel heel verleidelijk om de oorzaak van het wanbeheer te leggen bij de hoogmoed van de vorige bestuurders.

Er is meer aan de hand! Pieter Hilhorst schreef in de Volkskrant van 23 oktober jongstleden: ‘Zadkine kocht te veel gebouwen en ROC Leiden heeft zich overgegeven aan financiële voodoo’.  Maar het probleem is veel fundamenteler dan de hoogmoed van een enkele bestuurder.’
Ik ben het daar helemaal mee eens. Als sector, en gelukkig zie ik wel beweging, zullen we veel nadrukkelijker dan nu het geval is, de hand in eigen boezem moeten steken. Welke lessen trekken we uit het verleden en hoe kunnen we elkaar in de sector helpen? Al deze publiciteit gaat voorbij aan waar het echt om gaat, namelijk goed beroepsonderwijs. Deze berichtgevingen doen makkelijk de veronderstelling postvatten dat ‘er van alles mis is met het mbo’.
Dat doet pijn. Pijn bij alle docenten die ongelooflijk hard werken om goede startende beroepsbeoefenaren af te leveren. Maar ook pijn bij mijzelf omdat ik weet dat er bij ons ROC ook managers zijn hele goede opleidingen aanbieden en  die het niet verdienen over een kam geschoren te worden met de bestuurders die zich teveel hebben beziggehouden met het vastgoed in plaats van met het onderwijs.

Tegelijkertijd moeten we eerlijk zijn en constateren dat we nog heel veel werk moeten verrichten om alle opleidingen aan de maat te laten zijn. De lat moet hoger over de hele linie van ons ROC. Niet alleen op het gebied van het onderwijs. Maar ook op het gebied van de bedrijfsvoering. Nog lang niet alles is zoals we het bij ons ROC Leiden willen hebben.

Bovendien, en daar is niet iedereen even blij mee als ik dat zeg, heeft ons ROC Leiden een cultuur-probleem. Dat is geen nieuws en daar wordt ook al aan gewerkt. Maar dit gegeven zit de vooruitgang van het ROC soms in de weg. Dat is jammer en draagt bij tot cynisme en het terugtrekken op het eigen eiland. De fusie van de streekscholen en het voormalige beroepsonderwijs is nooit echt afgerond. Daar heeft het voormalige bestuur van ons ROC minstens zoveel laten liggen. Men heeft (bestuurlijk niet voldoende) gewerkt aan het samenbrengen van de verschillende scholen.

Het is mijns inziens dan ook niet de grootschaligheid die de problemen veroorzaakt hebben. Wel zijn we de verbinding kwijt geraakt met veel van de docenten in ons ROC. Daar heeft niet alleen het bestuur gefaald. De directeuren en het management mogen het zich, daar waar dat terecht is, dit ook van harte aantrekken.

Met de introductie van de nieuwe besturingsfilosofie en de nieuwe kernwaarden van ons ROC proberen we die verbinding weer te herstellen. Maar daar is meer voor nodig. Dat vraagt veel van al onze medewerkers. Of je nu rechtstreeks werkzaam bent in het onderwijs of niet. Juist in een tijd waarin we meer moeten doen met minder middelen is dit een lastige opgave.
Toch meen ik dat nu daar ook de grootste mogelijkheid voor ROC Leiden ligt. Vanaf deze week zijn (bijna) alle managers onderwijs gestart op hun nieuwe werkplek. Werken volgens de waarden en normen van ons ROC. In alle openheid en kwetsbaarheid. Dat is de opdracht die de managers meegekregen hebben. U mag ze daar op aan spreken. Met elkaar (het CvB, de directeuren en de managers) hebben we afgesproken dat we de kernwaarden en de besturingsfilosofie onderschrijven en ons daaraan conformeren. Dat is een grote stap voorwaarts.
Eerder heb ik aangegeven dat we dit studiejaar gaan starten met het verder uitwerken van het concept ‘team’ binnen het roc. Daar moet ook een belangrijke verbindingsschakel worden gelegd. Alles wijst er op dat we dat voor elkaar kunnen krijgen. Dat biedt uiteindelijk ook ruimte voor een onderwijsbenadering waarbij ‘klein binnen groot’ mogelijk gemaakt wordt. Een ‘dorp in de stad’, of een onderwijsbenadering waarbij de studenten nog gekend worden en waarbij docenten met een vast team kunnen gaan werken aan de verdere vormgeving van het beroeps-onderwijs. Niet zoals zij dat zelf willen, maar zoals dat past binnen de kaders van het Leids Onderwijsmodel.
Daarmee zetten we de verandering verder door en geven we antwoord op de terechte vragen van de omgeving. Dus niet zomaar het onderwijs teruggeven aan de professionals, maar werken vanuit een gedeelde onderwijsvisie. Dat maakt het ROC Leiden sterk.
Te hopen valt dat de nieuwe regering voldoende nadenkt over de bijdrage van de overheid aan het beroepsonderwijs. Niet alleen maar roepen dat het niet goed is en dat het schandalig is hoe het nu verworden is. Ook stil staan bij de eigen rol en de richtingaanwijzers die dezelfde politiek nog niet zo lang geleden gaf (gedurfd ondernemerschap en jagen op studenten binnen een psuedo-markt).
Als ROC’s moeten we met elkaar bespreken hoe we, binnen de beperktheid van de markt, de studenten het best kunnen bedienen en op welke wijze we gezamenlijk de regionale vraag van het bedrijfsleven kunnen beantwoorden. Zij aan zij optrekken in plaats van tegenover elkaar staan. Het gaat natuurlijk om onze studenten. Een kwetsbaardere groep dan zij die naar het hoger beroeps- of wetenschappelijk onderwijs door kunnen stromen.
De gedifferentieerde instroom van ons ROC vraagt om een specifieke en doelgerichte aanpak. Maar daar is ook een passend financieel arrangement voor nodig. Deze studenten mogen we niet in de kou laten staan. Hier heeft het ROC een maatschappelijke verantwoordelijkheid voor de samenleving. Maar dat kunnen we niet alleen. De overheid heeft hierbij ook een gelijke verantwoordelijkheid.
De ontwikkeling van de laatste jaren vraagt niet zo zeer een heroverweging van de niemandsscholen maar veel eerder een oproep aan een ieder die werkzaam is in de onderwijssector om de verantwoordelijkheid op te pakken en de mouwen op te stropen. Nu komt het erop aan. Of zoals Jan van Zijl zei: “De komende tijd zullen wij als bestuurders moeten laten zien dat we ook goed onderwijs kunnen leveren als het slecht weer is”.
Jeroen Knigge, voorzitter CvB ROC Leiden. Dit is zijn eigen blog.