inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Rob van der Poel


robvanderpoel
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter
facebook
Vervolg op Cito-brief: ‘Het is nog steeds aan de leerkracht om kind op de juiste vervolgschool te krijgen’

12 januari 2013

robvanderpoel

De kant-en-klare ‘Cito-brief’ van Harold van Garderen – bedoeld voor zorgelijke ouders die de onderwijstoekomst van hun kind niet langer willen laten afhangen van dat ene meetinstrument – vond afgelopen dagen gretig aftrek.  Zowel online als offline werd de jaarlijkse verontwaardiging over ons toets-onderwijs nieuw leven ingeblazen. Mark Weghorst – initiatiefnemer van Ouders&Onderwijs Twente – schreef een blog, Jan Steenhuis vulde op zijn beurt aan, maar ook Claire Boonstra gaf in haar update over Operaton Education andermaal aan dat de verandering in ieder van ons zit.  Natuurlijk een steuntje in de rug van ouders helpt, maar weglopen voor je eigen verantwoordelijkheid helpt niet. Weet ook Ellen Emonds, leraar van het jaar: ‘Het is aan de leerkracht om de leerling op de juiste vervolgschool te krijgen.’ Een round-up.

De afgelopen week bleef het rumoerig in onderwijsland , nadat Tros Radar aandacht besteedde aan de Cito-eindtoets (kijk hier). Strekking van de uitzending: de Cito-eindtoets krijgt een toenemend gewicht in het aannamebeleid van de middelbare school en is met name voor jongens van negatieve invloed (daar schreef Mark Weghorst van Ouders & Onderwijs Twente al eerder over) op hun toekomst.

Het werd de aanleiding voor een boeiende twitterweek. Er bleken eindtoetsen te circuleren op marktplaats (wat de betrouwbaarheid van de uitslagen nog twijfelachtiger maakt dan ze al zijn door de wisselende citovoorbereidingen en citotrainingen die kinderen krijgen), de zin van de toets werd openlijk in twijfel getrokken, Harold van Garderen voegde een voorbeeldbrief toe, waarmee ouders hun kind kunnen onttrekken aan de nu nog onverplichte Cito-eindtoets.

Zelfs Cito zelf is geen voorstander van de wijze van gebruik van de eindtoets. En toch lijken het ministerie, de politiek en vele onderwijsbesturen er gewoon gebruik van te blijven maken. Reden te meer om, voordat de tweede kamer zich in het voorjaar van 2013 gaat uitspreken over de verplichte Cito eindtoets, korte metten te maken met de invloed van Cito op het gehele curriculum (de eindtoets is slechts een slagroomtoef).

Al eerder opperde Jan Steenhuis zulke gedachten (zie de reacties onder een eerdere post) over de Cito-eindtoets en voorzichtig dacht hij al aan een boek over de onzin van de eindtoets. Ik doe graag met hem mee en misschien is daar nu de tijd voor aangebroken.

Ik wil in ieder geval graag een hoofdstuk toevoegen over de relatie tussen toetsen voor de leerling en toetsen voor schoolprestaties en wat er gebeurt wanneer je daar dezelfde toets voor gebruikt. Ik snap dat scholen die worden afgerekend op prestaties waar ze maar zo weinig invloed op hebben (zie de bijdrage van Jan Steenhuis op leerstijlmonitor) gaan zoeken naar zekerheden. Dat ze daardoor de poort sluiten voor leerlingen die met een beetje moeite best tot de eindstreep komen is droevig. Dat daarmee de leerling niet centraal staat, maar het voortbestaan van een school(bestuur) is in en intriest.

Dat we daarmee een generatie opleiden die zichzelf vooral zal onderscheiden in toetsbaarheid is een zo mogelijk nog groter probleem. Het wordt dan hooguit toevallig of daar volwassenen uit voort komen die de echte problemen van de toekomst kunnen oplossen. Daar lijkt namelijk iets heel anders voor nodig dan de Cito nu toetst (cito toetst niet de creativiteit, flexibiliteit, samenwerking, etc).

Leerlingen die nu uitblinken in creativiteit, flexibiliteit en samenwerking en die fouten durven te maken, omdat je (alleen) daardoor leert hoe de dingen werken zullen in deze toetscultuur onder het maaiveld verdwijnen. Dàt lijkt mij eeuwig zonde.

Aldus Mark  Weghorst op zijn eigen lezenswaardige blog.

Leraar Jelmer Evers, die zich niet als enige  door de ouderprotesten gesteund voelt, maakte nog eens duidelijk dat de beweging die Diane Ravitch in de Verenigde Staten heeft losgemaakt (Change the Stakes) inmiddels voet aan de grond krijgt, tenminste in Seattle.

‘jelmerevers:
“@DianeRavitch: Teachers of Garfield High School in Seattle Say No! http://t.co/gL7MBfkO”’

Inspirerend, moet ook Claire Boonstra hebben gedacht. Zij wil met ‘Operation Education’ op haar manier het onderwijs veranderen. Liever vandaag dan morgen. Ze verschijnt in radioprogramma’s (NCRV’s Casa Luna en BNR), in ondernemersbladen en in kranten en magazines, om ook en vooral ouders te bereiken en de publieke opinie te beïnvloedden. Zij schreef  – ook in deze week – een update van haar activiteiten en twitterde:

Educating for Value, not for Tests.

Het onderwijs moet veel meer waardengedreven worden  (in navolging van Tex Gunning – Value Based Education) en leerlingen behoren dus niet langer op school te zitten om te leren hoe ze het beste een toets of examen kunnen maken.


 

Claire Boonstra (@ClaireBoo)
09-01-13 23:06
New on my blog: Educating for Value, not Tests. You can accelerate the change, here’s how. Incl update on #OperationEDU claireboonstra.com/blog/educating…


Maar de harde praktijk – dichtbij ons eigen dagelijkse leven – zorgt nog altijd voor de grootste zielepijn, en motivatie. Ellen Emonds – inmiddels leraar van het jaar – schreef een klein  jaar terug haar onmacht van zich af in een column, helder en duidelijk. Haar slotconclusie: ‘Uiteindelijk is het aan de leerkracht om de leerling op de juiste vervolgschool te krijgen. Voorlopig niet dankzij, maar soms ondanks de Cito Eindtoets.’