inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Rob van der Poel


robvanderpoel
Bekijk mijn profiel

Claire Boonstra


Claire Boonstra
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Dit was een les die ik gaf met tranen in mijn ogen. Diepe, rauwe gesprekken werden in deze klas gevoerd’ hetkind.org/?p=53693

Ongeveer 8 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Change in Education: organiseer je eigen ‘viewing onderwijsparty’

31 januari 2013

robvanderpoel

We have to educate for value, not for tests, schrijft Claire Boonstra. In haar laatste update rondom haar missie  Operation Education richt ze een uitnodiging aan alle betrokkenen. ‘Als jij aan de verandering in het onderwijs wilt bijdragen, staat hier geschreven hoe.’  Het event op 2 maart in Amsterdam is het moment waarop ‘alles’ kan samenkomen, helaas zonder sir Ken Robinson. Niettemin haar oproep. ‘Organiseer je eigen viewing party’.

Claire Boonstra spreekt in haar update over Value, als  betekenisgeving. Als waarde die wij als mens aan onze maatschappij willen geven.

Value is a verb – it’s the positive things you do. People who have value for society are people who care, who inspire, who lead, solve, develop, create, teach, give, organize, research, design, develop, repair, reflect, help, protect, connect, create, improve, who make something grow, who make something beautiful, who make you happy or smile…

Education should be about finding, developing, and learning how to use your own and unique value for society. 

Een korte terugblik op ons onderwijs

Claire biedt  een korte terugblik op de geschiedenis van ons onderwijs. Een korte samenvatting: vanaf de industriële revolutie (1800), toen de maatschappij vakmensen en ambachtslieden nodig had, werd er klassikaal, via methodes les gegeven. Dat was succesvol voor die tijd. Halverwege de vorige eeuw en vooral de laatste decennia werden er meer en meer gestandaardiseerde tests geïntroduceerd. De maatschappij vroeg er om: immers de instituten, organisaties en de economische belangen van alle stakeholders groeiden. We wilden het beste voor onze bedrijven, voor de groei van de economie en met het geld en de kwaliteitsverbeteringen en ‘opbrengsten’ konden we een gelukkig leven leiden.

Mits je de testen en de resultaten natuurlijk doorstond.

De betekenis van toetsen vandaag

Wij als ouders kiezen de school uit voor onze kinderen, voornamelijk op basis van deze gestandaardiseerde testscores. De ranglijsten zijn leidend. De inspectie kijkt uitsluitend naar ‘opbrengsten’ en rekent scholen daar 0p af. Wat is het gevolg – en niet alleen in Nederland, maar ook in de VS en op vele andere plekken?

Alles scholen en leraren voelen zich  ‘gedwongen’ om al hun energie in de voorbereiding op deze toetsen te steken. Immers, ook zij worden op de resultaten (goede of zwakke school, goede of zakke leraar) afgerekend. Consequentie is dat er naar kinderen wordt gekeken op een manier van: jij bent goed, jij bent niet goed genoeg. Vervolgens worden deze kinderen gelabeld en – op basis van toetsen en controles – in aparte scholen gezet. Of nog erger, ze krijgen  medicijnen om ‘het probleem’  onder controle te houden. Ligt daar een verband met de enorme toename aan ADHD-kinderen en het gebruik van medicijnen?

De wereld verandert, maar over wat voor type verandering hebben we het?

Veranderingen in de maatschappij zijn een gegeven. Dat is niets nieuws. We nemen door de tijd heen – ook in ons eigen leven – afstand van overtuigingen en waarden waar we eerder nog sterk mee vertrouwd waren. Hele systemen – en denkfundamenten (Spiral Dynamics)- veranderen in onszelf, maar ook als geheel. Hoe we denken over energiegebruik, economie, consumeren, groei, gezondheid etc.

Een verandering in het onderwijs is de sleutel om die verandering in al die systemen een handje te helpen en sneller te laten plaatsvinden

Natuurlijk, ons onderwijssysteem is sinds 1800 behoorlijk veranderd, maar niet fundamenteel. Veel veranderingen zijn van bovenaf opgelegd, door verplichtingen. Denk aan het “studiehuis”, “eerste fase”, “tweede fase”, maar kijk ook naar alle vaak door beheersing gedreven methodes, administratie- en zorgsystemen” . Veel onderwijsmensen –  leraren en schoolleiders – zijn er gek van geworden. Zo gek dat elke verandering die de overheid of besturen van plan is te implementeren al bij voorbaat grote weerstand oproept.

Belangrijke vragen die we onszelf vaker kunnen stellen

We zijn zo vertrouwd geraakt met het onderwijssysteem zoals we dat kennen, dat we onszelf de belangrijke , wezenlijke vragen nauwelijks stellen.

  • Waarom vinden we deze testen en ranglijsten zo belangrijk?
  • Wat meten ze eigenlijk: ons eigen meesterschap of de vaardigheid om hoog te scoren op een test?
  • Wa betekent als je hoog of laag scoort op zo’n gestandaardiseerde test?
  • Welke vaardigheden hebben we nodig om ‘waarde’ aan onze maatschappij toe te voegen?
  • Waarom hebben we eigenlijk jaarklassen? Is dit natuurlijk of vooral praktisch voor de leraar?
  • Waarom vinden we het normaal als een kind als vanzelf gaat lopen , op een zekere leeftijd, maar eenmaal op school willen we dat kinderen de stof allemaal op dezelfde tijd beheersen, op basis van ons systeem?
  • Waarom is onderwijs alleen van 4-18 of soms 20-plus (universiteit)? Waarom niet een leven lang? Waarom is e geen break mogelijk bv tijdens de moeilijke tienerjaren?
  • Wat is de waarde van kennisoverdracht, als het geen schaarste meer is, maar via internet altijd en overal beschikbaar, één of twee klikken weg? En dat kennis van de andere kant van de wereld slechts in een paar seconden bij je kan zijn?
  • Waarom stoppen we zoveel energie in diploma’s? Zeggen zij werkelijk iets over de waarde van een persoon? Of doen we het, ‘omdat het nu eenmaal zo werkt?’
  • Waarom zien we dat kinderen, buiten schooltijd, enorm veel leren en er ook mee bezig zijn? Waarom is school voor veel kinderen niet leuk?
  • Wat is de werkelijke waarde van een school of universitiet? Is het de kwaliteit van het curriculum of wordt de waarde van een school bepaalt door de mensen (leraren en studenten)?
  • De mensen die wij als ware leiders beschouwen , zijn dat mensen die over enorme kennis beschikken of goede examenresulatten behaalden? Of zijn het mensen die zichzelf hebben ontwikkeld als mens in een betekenisvolle manier?
  • Van alle waardevolle vaardigheden en bezigheden die succesvol zijn, waar heb ik die geleerd? In school, voor of na schooltijd, in de buitenwereld?

 We weten heel veel van leren, vandaag de dag

Learning styles by Loving to Learn.

De belangrijkste les die ik heb geleerd vanuit deze kennismaking en mijn onderzoek van de laatste maanden? Dat het echte leren niets te maken heeft met het absorberen van feiten, maar dat het gaat over een probleem of vraag ervaren, over dat je fouten mag , nee moet maken en dat je daarop leert te reflecteren.

Learning by doing rather than learning by listening.

Het belangrijkste inzicht voor mij is dat een kind tussen zijn 4e en 18e volledig is toegerust voor zijn eigen ontwikkeling. Dat een kind, met ondersteuning van zijn omgeving, zelf kan beslissen wat en hoe het iets leert.

Op veel scholen is dat vaak onmogelijk.

Zoveel oplossingen, wist je dat?

Het grote nieuws is dat er al zoveel oplossingen voorhanden zijn. Er zijn veel kosteloze programma’s, initiatieven, scholen en communities waarin ‘self-directed learning’ en leren om je eigen passie en waarde te ontwikkelen centraal staan?

Het meest gekke is dat dat ‘wij’ – al die leraren en innovatieve mensen zelf – dat niet weten of amper van deze mogelijkheden op de hoogte zijn.

Je zult misschien op de hoogte zijn van online platforms als  CourseraUdacity, and Khan Academy. Maar wie buiten deze innovatieve cirkel heeft wel eens gehoord van Democratic or Sudbury schools, UnCollegeAtelier van Licht, your Motivation PatternUniQKnowmads, the Wittering school, Kunst voor Kanjer KinderenGalalioniPoppUnited World College? En dit is nog maar een klein overzichtje van ‘alles’ wat er al is.

Het probleem is dus niet waar de oplossing ligt of waar er goede voorbeelden zijn? Het probleem is veeleer of deze voorbeelden voldoende zichtbaar zijn voor de mensen die er vragen over hebben? De ouders, de leerlingen?

En de vraag is of deze ‘oplossingen’ kunnen blijven bestaan in een wereld waarin ouders, politici en alle beleidsmakers vooral blijven kijken naar de ranglijsten en cito-scores? Volgens de inspectie met elke school voldoen aan dezelfde toets-criteria, ook al zijn ze privé gefinancierd. Daarmee wordt elk nieuw initiatief beperkt in zijn vrijheid. De schoolleiding en de leraren komen met zichzelf in de knel, ze kunnen amper meer onderwijs geven vanuit de geloofsbrieven die ze als mens dragen.

Ouders staan in de rechtbank, omdat hun kinderen graag op een Sudbury-school willen zijn, maar deze niet langer als ‘school’ kan worden gekenmerkt. Hun kind voldoet daardoor niet aan de leerplicht. Het is confronterend om zo’n zaak te volgen. Want je voelt de enorme kloof tussen het gevoel dat iets klopt én het systeem (de wetgeving) dat er niet mee uit de voeten kan.

We hebben meer vrijheid – ook vanuit de overheid –  nodig voor verschillende onderwijsvormen. Zodat iedereen het type school kan vinden dat bij zijn/haar leering past. Om zijn eigen waarde te vinden die ze aan de maatschappij te bieden heeft. Dat is een kwestie van vertrouwen. Met vaste criteria en grenzen gelijkstellen komen we niet verder. De overheid en de inspectie dient scholen en leraren te vertrouwen dat zij in staat zijn om kinderen te helpen bij hun ontwikkeling, op een verantwoordelijke en goede manier.

Als wij deze politici en beleidsmakers – als mensen met een stem, als het electoraat –  niet vragen om hier verandering in te brengen, dan zal er NIETS veranderen. Het probleem gaat niet over de kwaliteit van leraren, ook niet over de inspectie of over ‘hen’ en de leidinggevenden,

het probleem zit in ONSZELF

Jij kunt zelf kiezen. Maar dan zul je bewust moeten worden van wat er is, wat er kan. Want we hebben de kracht om zaken te veranderen. Simpelweg doordat we zelf kunnen kiezen naar welke school we onze kinderen laten gaan, door te kiezen voor een ander schoolsysteem. De vraag naar een ‘ander schoolsysteem’ zal daardoor stijgen, als een dergelijke school bijvoorbeeld niet in onze eigen woonplaats voorhanden is. We kunnen onze eigen school starten. Maar we kunnen ook helpen aan de verandering binnen de bestaande scholen.

The time is now & the time is right

Veel mensen voelen wat ik voel. We zijn in een tijdperk van transitie, op weg naar nieuwe waarden en vormen van samenwerking. De internet, social media en alle andere technologische ontwikkelingen zullen het onderwijs als vanzelf veranderen, het gebeurt al en het is niet te stoppen.

De vraag: kunnen we deze veranderingen versnellen, kunnen we onze kinderen er nu al van laten profiteren? En er niet tegen vechten, omdat we er zelf niet zo goed mee om kunnen gaan.

We kunnen in Nederland het voorbeeld geven voor de rest van de wereld…

Dus wat er nodig is, is ACTIE, massaal, vanuit alle lagen van de bevolking.

Hier staat hoe JIJ kan bijdragen? Neem de regie in handen…

Wij, als ouders en beslissers, moeten eerst het probleem begrijpen. De vragen aan onszelf stellen, over de betekenis van school, onze verwachtingen ten aanzien van de leraar en bereid zijn om daarop – en met elkaar – te reflecteren.

Ik vraag iedereen – vanaf nu –  om te praten en samen uit te wisselen over één vraag, het enige dat alles bepalend is: the ‘why’ and ‘how’ of education.  Op elke bijeenkomst, met familie, bij elk gesprek met vrienden, op het schoolplein, bij de koffieautomaat, overal… Organiseer geen tupperware parties, maar education parties.

Laten we betrokken raken op elkaar, over het onderwijs op de scholen van onze kinderen. Niet meer klagen, maar hulp bieden en oplossingen aandragen én uitvoeren. Jouw kennis en ervaring kan van grote waarde zijn voor scholen en kinderen.

Blijf politici en schoolbestuurders bevragen over de betekenis en het belang van de huidige standaard toetsen en waarom ook scholen op dezelfde manier en via dezelfde criteria worden getoetst en gewogen.  Laten we schrijven op blogs, commentaren leveren op artikelen in kranten en magazines, vooral als er weer een ranglijst wordt gepubliceerd over goede en zwakke scholen.

Blijf de waarom-vragen stellen. En blijf wijzen op de goede voorbeelden.

En ten aanzien van kinderen: kijk naar wat er leeft in hen. Probeer speels te bespreken wat er nodig is om hun passie of motivatie om te zetten in nog mooiere dingen, die mogelijk van waarde kunnen zijn voor nog  meer mensen.

Laten we al deze ‘voorbeelden’ in de spotlights zetten. Scholen en onderwijsorganisaties zijn van nature niet zo sterk in marketing, zoals biermerken en auto’s dat wel hebben geleerd en doen. Maar als reclamejongens in staat zijn om energiedrankjes massaal naar het grote publiek te communiceren, dan zijn ze ook in staat om mensen te raken met boodschappen over zaken die er echt toe doen.

Daarom vraag ik alle marketiers en reclamemensen in Nederland om in 2013 een  ‘pro bono’ project te doen voor het onderwijs.

Voor je agenda: big event op 2 maart

Op zaterdag 2 maart 2013 organiseren we een big event. Er zal een programma woren gepresenteerd (van 13:00-17:00)  in De Balie in Amsterdam, waarin een mix van:

  • Verhalen (personal stories from people about their education – good and bad)
  • Inspiratie (analysis, reflections, research – looking at the bigger picture)
  • Goede onderwijsvoorbeelden (schools, programmes, initiatives, concepts – from longtime proven to early ideas)
  • Lopende actie (what amazing things are people doing to create awareness and to get things moving)

We willen zorgen dat de landelijkse pers aanwezig is. Onze droom is om een sneeuwbaleffect te creëren, in Nederland en hopelijk tot ver daarbuiten. Maar we hebben JOU nodig.

Maximaal 200 mensen kunnen er ‘live’ bij zijn op 2 maart, in het publiek. Maar je kunt ook joiuw parallel-event organiseren. Met ouders, leraren, andere schoolpersoneel en betrokkenen die je kent.

Dus dat is mijn oproep:

De mogelijkheid aan IEDEREEN die betrokken is om deze beweging groter te maken: please organize your own “viewing party” on March 2nd. Zet de schooldeuren open, je onderwijsinstituut, je huis of waar dan ook. En bekijk met elkaar de ‘livestreaming’ die we vanuit Amsterdam verzorgen.

Nodig vrienden , andere ouders, studenten, leraren, plaatselijke politici, ondernemers en de lokale pers uit. Organiseer een eigen cool-event, meet een eigen programma eromheen, vooraf, tijdens en/of na afloop.

Met deze viewing parties  – ik denk zelf aan een aantal van tenminste 30, maar hoop op 300 – maak jij deze dag nog groter en betekenisvoller. Voor jezelf, de ander en de kinderen in deze wereld.

Meer info volgt snel via de website van Operation Education, die nog onder constructie is.

Wat is er tot dusver gebeurd in Operation Education?

Lees meer in Claire’s laatste update