inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Rikie van Blijswijk


Rikie van Blijswijk
Bekijk mijn profiel

Hans Veldsink


Robbbbbbb
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

Over Rudie, na ruim een week schorsing: ‘Zonder extra aandacht hoorde hij er helemaal bij en was weer welkom’ hetkind.org/?p=55320

Ongeveer 3 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Schoolreportage de Klokbeker: ‘Door te keukelen leer je elkaar echt kennen’

7 februari 2013

Rikie van Blijswijk

Op de ‘vernieuwde’ Klokbeker in Zwolle bepaalt  noch de zwakste schakel noch het poldermodel de route en het tempo van de voortgang. ‘Iedere leraar voelt eigenaarschap voor alles wat hier tot stand komt,’ zegt schoolleider Hans Veldsink. Het motto is dus: ga aan de slag met jouw ideeën en jouw vakmanschap.  Dit is een nieuwe aflevering van een serie schoolreportages die Rikie van Blijswijk heeft gemaakt. ‘Door keukelen leer je elkaar echt kennen’.

In de goed ingerichte keuken van basisschool de Klokbeker in Zwolle begeleidt Juf Elly zes kinderen, die vandaag mexicano’s bereiden. De kinderen hebben verschillende leeftijden en de jongeren worden geholpen door hun oudere maatjes.

Elk kind mag 1 of 2 keer per jaar voor ‘keukelen‘ kiezen. De boodschappen liggen op het aanrecht klaar en met elkaar zijn ze druk bezig. Thijmen: ‘Dit is zó leuk om met z’n allen een recept te maken! Ook omdat je dit met kinderen van de onderbouw doet , anders zie je die nooit, want zij zitten aan de andere kant van het gebouw’.

Elly leest eerst het recept voor dat ze gaan maken. Daarna gaat iedereen in tweetallen aan de slag. Er worden verschillende  vullingen gemaakt voor het deeg. Als de mexicano’s in de oven gaan zijn de leerlingen verantwoordelijk voor de tijd die dat neemt. Tenslotte worden ze gezamenlijk gegeten en daarna is het opruimen geblazen.

Als leraar leerde Hans Veldsink van een begeleider dat hij problemen met een groep niet in zijn eentje kon oplossen. ‘Dat doe je gezamenlijk met de kinderen’, werd hem voorgehouden. ‘Pas als je de verantwoordelijkheid met de kinderen deelt, is een duurzame verandering in jullie relatie mogelijk’.

Hans gaf vanaf dat moment zijn ‘moeilijkste’ leerlingen taken en verantwoordelijkheden. Onvermijdelijk kwam er kritiek van zijn collega’s: hoe kun je nu kinderen belonen die zich gewoon niet aan de regels houden? Voor Hans was het echter een eyeopener: vanaf het moment dat hij zijn kinderen serieus nam, waren zij meer ontspannen  en beter afgestemd.

Dat neemt hij mee als hij directeur van de Klokbeker wordt,  een traditionele, leerkrachtgerichte school op dat moment. Met stijgende verbazing neemt hij b.v. waar dat de leraren pas op de maandag na de zomervakantie weer op school komen. Dan moet alles nog voorbereid worden voor het nieuwe schooljaar. Vragenderwijs loop hij door de school: ’Waarom wacht je daarmee tot de maandag na de zomervakantie?’

In de onderbouw ontmoet hij gedreven leraren, die werken vanuit de behoeften van de kinderen, maar  in de bovenbouw zijn de leraren meer voorspelbaar voor hun leerlingen. Toetsen blijken zeer belangrijk te zijn voor het team.

In 2004 besluit de gemeente Zwolle dat de onderwijshuisvesting in Zwolle Zuid aangepakt moet worden en wordt duidelijk dat de Klokbeker nieuw mag bouwen. De tijd is rijp om buiten de kaders te denken en Hans grijpt zijn kans om het concept ‘Natuurlijk Leren’ en een eigen verandermodel te ontwikkelen. Daarin bepaalt noch de zwakste schakel noch het poldermodel de route en het tempo van de voortgang  wie meedoet vanaf  de start loopt het gehele traject gewoon mee. ‘De leraren beseffen dat hun onderlinge afhankelijkheid groot is. Elke leraar moet kunnen rekenen op zijn collega. Pas dan kan een team zijn eigen verandertraject  creëren en volbrengen’, zegt Veldsink.

In 2006 worden zes ontwerpdagen ingeroosterd, waarop de school zijn vorm en pedagogisch concept krijgt. In augustus van dat jaar opent de vernieuwde Klokbeker zijn deuren. ‘Iedere leraar hééft niet alleen zijn eigen verantwoordelijkheid, maar neemt het nu ook. Iedereen voelt eigenaarschap voor alles wat hier tot stand komt. Ga aan de slag met je ideeën en jouw vakmanschap: alleen op die manier kun je hier werken’, is het uitgangspunt van deze schoolleider.

Terwijl de gerechten in de oven garen nemen Jorn en Robbin mij mee voor een sightseeing in de school voor natuurlijk leren. Overal zijn aantrekkelijke werkplekjes ingericht, staan tafeltjes en stoeltjes klaar om door leerlingen gebruikt te worden. Er hangt een rustige sfeer in een kleurrijke school.  Je voelt dat over alles is nagedacht: de indeling, de ordening van de materialen, de opstellingen, de uitdagend ingerichte hoeken. Die structuur verraadt dat kinderen hier aan het werk kunnen met al hun plannen, hun klussen en taken. Het gonst van de activiteiten, die de kinderen meestal gezamenlijk uitvoeren.

In de bovenbouw vallen het ontdekplein, de samenwerkingsruimte en de stilteruimte op. Op het ontdekplein staan allerhande materialen waarmee de kinderen aan de slag kunnen. In de middenbouw is  een overlegruimte voor kinderen, waar ze gezamenlijk aan een taak werken.

Bovenop de school is een tuin gecreëerd, waarin kinderen groente en kruiden verbouwen. Ook de dieren ontbreken niet. De leerlingen van de Klokbeker kunnen voor deze klus kiezen. ‘Je kan  hier 1x per week aan het werk onder begeleiding van ouders. Je hoeft niet’, meldt Jorn mij. Het dakterras is omgeven met mooie foto’s . ’Een keer was een baby konijn overleden. Die hebben een paar kinderen toen hier begraven’, zegt Robbin ernstig.

‘We bieden op de Klokbeker passend onderwijs. Natuurlijk Leren is het concept waarmee we elk kind kunnen geven wat het nodig heeft. We blijven kritisch naar onszelf kijken en ontwikkelen steeds weer nieuwe mogelijkheden. Vanaf dit schooljaar (2012-2013) kan elk kind, vanaf groep 4, met zijn eigen laptop aan het werk. Leraren vragen aan ieder kind : ‘Wat heb jij nodig om te leren’.

‘Ouders hadden in het begin het gevoel dat hen iets was afgepakt’, zegt Hans Veldsink. ‘Alsof de school ineens niet meer goed was en het algemene beeld bij ouders ontstond dat de Klokbeker, hún school, toch echt nu een slechte school was. Dat kwam ook door de media-aandacht voor het nieuwe leren in die tijd.

‘Dat is lastig voor een school in opbouw’, blikt de directeur terug. ‘Toch wist ik zeker dat het concept klopt. Als team hebben we toen afgesproken om altijd en tegen iedereen duidelijk voor de kinderen te gaan staan en ze te blijven steunen. Toen b.v. de toetsuitslagen voor spelling tegenvielen zijn we oudergesprekken aangegaan, waarbij het moest blijven gaan over het kind. ‘Als de toetsuitslagen tegenvallen, kunnen kinderen dan minder spellen?’ vroegen we ons hardop af bij de ouders. ‘Nee, we doen spelling nu op een andere manier’!

Inmiddels geniet de school weer volop het vertrouwen van ouders én inspectie en is een gestage leerling groei ingezet in de verder krimpende wijk. ‘Steeds meer ouders herkennen zich in onze werkwijze.’

‘Het contact tussen kinderen is voor ons een wezenlijk deel van deze school.  Keukelen is een activiteit die daarop anticipeert. Kinderen van alle leeftijden koken samen, kletsen samen en eten samen. Die ontmoeting is essentieel om te leren wie je bent en wie anderen zijn. Daar leer je van en met elkaar kom je verder in het leren’, zegt Hans Veldsink enthousiast.

Voor meer informatie bekijk de website: www.klokbeker.nl

Dit is weer een aflevering van een serie schoolportretten die Rikie van Blijswijk heeft gemaakt.