inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Marcel van Herpen


Marcel van Herpen
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Huilende moeders aan tafel. Het blijft lastig, zeker omdat ik de tranen vaak maar al te goed begrijp’ hetkind.org/?p=54821

Ongeveer 56 minuten geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Geen ‘vliegverkeer’ meer op Schiphol, maar is niet elke einde een nieuw begin?

14 april 2013

Marcel van Herpen

Kinderen uit de onderbouw vouwen vliegtuigjes. De betrokkenheid is groot. Ze experimenteren met gooien vanaf verschillende plaatsen in en rond de school.  Een ‘verfrommeld en nat vliegtuigje’ betekent het einde en is  aanleiding voor Marcel van Herpen om met leerkracht Suze het proces te overdenken. ‘Is niet elke einde een nieuw begin. Zijn dat religieuze of pedagogische vragen?’

Ik ben op klassenbezoek in groep 1-2 bij Suze. Alle kinderen zijn in de hoeken aan het werk als Kevin naar me toe komt en vraagt: “Hoe maak je ook alweer een vliegtuigje?”

Zijn vragende blik is gericht op een A4-tje. Met verbale ondersteuning vouw ik er een voor hem. Kevin huppelt weg. Al snel komt Alexander met dezelfde vraag bij me. Ik geef hem een A-4-tje en vraag Kevin of hij Alexander wil helpen. Samen kijken ze naar het vliegtuigje van Kevin en vouwen een nieuwe. Ze lopen de trap op, naar het hoogste punt in de klas. Van het plateau gooien ze hun vouwblaadjes de klas in. Omdat het beter kan én omdat het leuk is, herhalen ze het enkele keren.

Dan komen ze vragen of ze het ook buiten mogen. Ik loop achter hen aan en zie dat ze op een muurtje klimmen om nieuwe vluchten te starten. Na een paar keer vraag ik wat beter gaat, binnen of buiten. ‘Eigenlijk buiten’, zegt Kevin. ‘Maar binnen kun je hoger’, zegt Alexander.

‘Is er dan nog een betere plaats?’ vraag ik. Ze kijken elkaar aan en rennen naar het klimtoestel achter op de speelplaats. Daar kun je A4-tjes pas echt goed lanceren.

In de kring voor de pauze delen Kevin en Alexander hun ervaringen met andere kleuters. In de pauze willen héél veel kinderen een vliegtuigje hebben. Suze en ik overwegen nog even een ‘vouwlesje’, maar interpreteren de behoefte toch anders: zo snel mogelijk zorgen dat er veel vliegtuigjes zijn. Bovenbouwkinderen assisteren direct.

Bij de ‘verkeerstoren van Schiphol’ worden vele boeiende ervaringen gedeeld:

“Zo gaat het beter”
“Je moet hem anders vouwen”
“Dat komt omdat je hem omlaag gooit”
“Je moet de wind in de gaten houden”

Aan het einde van de pauze raapt Suze een paar verfrommelde en nat geworden A4-tjes van de speelplaats. Na schooltijd bespreken we met name dat moment na. Nu heeft het kapotte vliegtuig het einde betekend. Maar welke zou langer vliegen, de natte of de verfrommelde? Welk materiaal zou beter zijn dan papier? Kun je van de verfrommelde nog een vliegtuigje maken? En kan dat net zo lang in de lucht blijven als de natte? Enzovoort, enzovoort.

Is niet elke ‘fout’ een leermoment?
Is niet elk einde, een nieuw begin?
En zijn dát religieuze en/of pedagogische vragen?

Toch lijken er altijd doorstartmogelijkheden. In ieder geval is er morgen weer een dag.
So, fasten your seatbelts. We are ready to take off. Again.

Marcel van Herpen