inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Hartger Wassink


Hartger Wassink
Bekijk mijn profiel

Claire Boonstra


Claire Boonstra
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Zijn we vergeten hoe het is als je wereld op zijn kop staat door dingen die volwassenen niet begrijpen?’ hetkind.org/?p=54825

Ongeveer 10 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
‘Wat maakt nu dat Operation Education, zo snel, zoveel weerklank heeft gekregen?’

22 april 2013

Hartger Wassink

Geplaatst in: Samenleving,

Claire Boonstra raakt met haar boodschap (‘Onderwijs zou niet gericht moeten zijn op status, maar op waarde’) een snaar. Niet slechts bij de usual suspects van vernieuwingsprofeten, onderwijsadviseurs en columnisten, maar bij een verbazingwekkend brede groep waaronder politici, captains of industry, politici en ook leraren en schoolleiders zelf. Wat maakt nu dat zij, zo snel zoveel weerklank heeft gekregen? Hartger Wassink onderzocht het effect van Boonstra en haar beweging Operation Education, die woensdag a.s. op landgoed De Horst in Driebergen een Festival of Solutions presenteert. Voor en door onderwijsbetrokkenen. Je kunt je als deelnemer nog aanmelden.

En toen was daar, schijnbaar vanuit het niets, Claire Boonstra en haar Operation Education (OE). Boonstra werd bekend met een TEDx-talk in najaar 2012, waarin ze stelde dat onderwijs dat niet gericht zou moeten zijn op status, maar op waarde.

Haar boodschap is namelijk niet zo vernieuwend of bijzonder: ‘waarde’ is een woord dat door vele anderen ook aan de opdracht van het onderwijs gekoppeld wordt. Maar misschien is haar geheim wel dat ze geen echte invulling aan dat woord waarde geeft. Er wordt wel opgemerkt dat het voor Boonstra makkelijk zou zijn om aandacht te krijgen als succesvol ondernemer. Ze richtte in 2009 mede het technologiebedrijf Layar op en stapte vorig jaar uit de leiding. En dat ze ondernemer is, maakt het voor sommigen ook weer verdacht: Operation Education zou wel eens een commerciële stunt kunnen zijn. Toch, wat ik van haar levensgeschiedenis heb gelezen, zijn zowel het succes van OE, als het succes van Layar beiden een resultaat van haar drive om, als ze een plan heeft, dat ook daadwerkelijk uit te voeren.

Maar met alleen met een breed netwerk op de juiste niveaus kom je er niet. Na verschillende interviews met haar gelezen te hebben, en haar eens, zij het kort, persoonlijk gesproken te hebben, heb ik een vermoeden wat haar anders maakt dan andere initiatieven om het onderwijs te vernieuwen. Daarvoor moeten we even terugblikken op eerdere onderwijsvernieuwingen. Ten eerste de basisvorming, begin jaren ’90, die eigenlijk een nieuwe poging waren om alsnog de middenschool in te voeren. En ten tweede de initiatieven die ik hier voor het gemak onder het ‘Nieuwe Leren’ zou willen scharen: de Tweede Fase (ook wel bekend als Studiehuis) in het VO, en het competentiegericht leren in het MBO.

De commissie-Dijsselbloem heeft de mislukking van beide vernieuwingen (en die van het vmbo) grondig uitgezocht. De conclusie, begin 2008, was dat deze vernieuwingen vooral politiek gemotiveerd waren, onvoldoende doordacht, en dat het vooral aan het gezond verstand van leraren te danken is, dat er niet meer is misgegaan.

Waar de commissie minder nadruk op legde, is dat het onderwijs in die inmiddels 20 jaar experimenteerdrift wel degelijk grondig veranderd is. De onderbouw ziet er op veel VO-scholen inmiddels totaal anders uit, vooral omdat docenten hier veel tijd staken in een andere opzet van het curriculum. In de bovenbouw lijkt er minder veranderd, maar ook hier zijn docenten wel degelijk bezig om de bruikbare ideeën van het ‘nieuwe leren’ in hun onderwijs te verwerken. Dat het MBO fundamenteel anders is geworden, hoeft geen betoog. En dat is niet alleen omdat het moest van het management, ook hierin is er wel degelijk een behoefte bij docenten zelf om zaken anders aan te pakken.

De les hiervan is wellicht, dat vernieuwing wel degelijk mogelijk is, als het maar vanuit de docenten zelf komt. Onderwijsvernieuwing laat zich niet sturen door een ‘one size fits all’-aanpak. Docenten, en schoolleiders evenzo, hoeven niet telkens te horen dat ze het niet goed doen, dat alles anders moet, en wel op die ene manier die de zelfbenoemde deskundigen best nog een keertje willen uitleggen, als ‘het veld’ nu eindelijk maar eens luisterde.

Precies dat doet Claire Boonstra anders. Zij legt schuld niet eenzijdig neer bij falende leraren, zakkenvullende bestuurders, of onwillige ouders. Door over oplossingen te praten, en zoveel mogelijk bestaande initiatieven te verbinden, blijkt haar vage einddoel (‘waardevol onderwijs’) verbindend genoeg om een ongedachte coalitie te smeden die in korte tijd veel aandacht heeft gekregen.

De recente geschiedenis laat zien, dat we minstens tien jaar geduld moeten hebben, om te weten of het echt aanslaat. We wachten belangstellend de ontwikkelingen af.

Hartger Wassink

Bronnen