inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Rikie van Blijswijk


Rikie van Blijswijk
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

Dát is hoogbegaafd zijn: voelen én denken sterk ontwikkeld hetkind.org/?p=53744

Ongeveer 3 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Theo Thijssens tact: ‘Hendrika Klaver’

16 juli 2013

Rikie van Blijswijk

Geplaatst in: Partnerschap, Moreel Kompas,

Leraren, die met hun hart in de school werken, hebben een band met de kinderen. Zij zijn er alert op dat elk kind zich gewaardeerd en veilig weet. Theo Thijssen (1879-1943), demonstreerde dat toen hij zijn ‘ondergeschoven’ leerling in het zonnetje zette. Het verhaal ‘Hendrika Klaver’ blijkt nog zo relevant als toen het verscheen in 1925. Dit artikel stond eerder in het themanummer van Egoscoop.

Hendrika Klaver was vandaag jarig: tien jaar. ’t Is geen florissante verschijning… viezig en armoedig, en ’t gezichtje zorgelijk. Maar ze had het toch klaar weten te spelen dat vanochtend haar zakje ‘lekkers’ op mijn tafeltje lag, waaruit ze zou trakteren. ’t Zag er nogal verfomfaaid en onsmakelijk uit, het zakje; ’t lag op mijn tafeltje als een stukje achterbuurtwinkeltjesellende en deed mij helemaal niet feestelijk aan. Ik deed net of ik de traktatie niet zag en ging tersluiks naar de kast, keek even in mijn foliant, m’n klassenboek, en zag dat Hendrika Klaver de jarige was. Toen zag ik plotseling wel het lekkers liggen, en zei: ‘Ha, weer ’s een jarige? Als ’t maar lekker is Hendrika.’ Ik stapte naar haar toe – ze zat verlegen glimlachend in haar bank- en feliciteerde haar vrolijk. Haar handje was een beetje kleverig… achter me hoorde ik een van de meisjes tamelijk hardop zeggen: ‘Ik lust ze niet. Ajakkes.’

M’n eerste opwelling was me om te willen draaien en de spreekster eventjes de mantel uit te vegen, maar meteen bedacht ik dat zoveel gerucht, hoe ondubbelzinnig ik ook m’n afkeuring uitsprak, toch min of meer pijnlijk voor de jarige zou zijn en ik besloot niets te zeggen en af te wachten hoe ’t verder liep. Goede raad wist ik eigenlijk niet.

We gingen lezen. Ik gaf Hendrika Klaver de eerste beurt omdat ze jarig was, en toen ik merkte dat ze werkelijk wonderbaarlijk goed las, liet ik haar doorlezen, het hele lesje uit. Zo’n extra lange beurt is een enorme traktatie.

Lees  hier verder over de tact  van Theo Thijssen en wat er gebeurde met Hendrika.

Bron: Egoscoop, themanummer Pedagogische Tact, jaargang 14, nr. 4