inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Amber Walraven


Amber Walraven
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

Werkdruk en de notie van volwassenheid: ‘Zie je hoe je jezelf in de tang kunt houden?’ hetkind.org/?p=54854

Ongeveer 2 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Overdenking en filmpje na Alfie Kohn: ‘Ik ben het met hem eens, maar wil nuanceren’

20 november 2013

Amber Walraven

Op 14 november zat Amber Walraven paraat met een notitieboekje bij Alfie Kohns lezing over onderwijs in De Rode Hoed. Ze had bewust van te voren niets van hem of over hem gelezen. Ze zag een overdosis vrouwen, en zelfs een baby van een paar maanden oud. De sfeer was bijna die van een rockster. Na Geert Bors’ verslag, hieronder Walravens overdenking op Didactiefonline: ‘Hoewel ik het wel eens ben met de boodschap van Alfie, maak ik me ook zorgen.’ De aanloop, avond en reflectie van Alfie Kohn is hieronder in een videosamenvatting te zien.

Alfie Kohn in Nederland

Amber Walraven: Is het verhaal van Alfie Kohn zo bijzonder?

Nee, dat is het niet. Althans, het is niet anders dan wat er al langer en vaker verteld wordt: standardized testing (zoals bijvoorbeeld de Cito) zegt niets over het onderwijs, goede leerkrachten/docenten geven geen cijfers, hebben geen controle nodig en proberen vooral om diep leren te bevorderen, in plaats van het reproduceren van feiten. ‘Real learning is about doing it in a context and for a purpose‘. Het verhaal wordt wel goed en geanimeerd verteld.

Alfie begint met een voorbeeld van een lerares op de basisschool. Tijdens het thema ‘Mayflower’ (een schip waarmee Engelsen aankwamen in New England (nu dus de VS), schuift ze alles aan de kant en plakt ze met tape een schip op de grond. Kinderen komen binnen, en Seb (een jongetje dat in het complot zit) komt in een kostuum uit die tijd naar voren en leest een brief van de koning voor. ‘Jullie mogen alleen mee, als je weet hoe lang het schip is’. Na een lange stilte zegt Tom: ‘Het kan geen 3 feet zijn, want ik ben net gemeten en ik ben 3 feet en dit schip is groter.’

Uiteindelijk komt de klas op het idee om Tom als meetlat te nemen. Het schip is 4 keer Tom. Maar, zegt de juf, de koning kent Tom toch niet?

Afijn, uiteindelijk ontstaat het besef dat er zoiets is als een standaardmaat, en gaan ze aan de slag met linialen. Deze vorm van leren, die Alfie interdisciplinary projectbased learner centered noemt, daar draait het om.

foto (89)Leren is niet het luisteren naar iemand die je kennis toedient, of het oneindig invullen vanworksheets. Leren gaat om iets willen weten. Denken over onderwijs moet niet gaan om de vraag, hoe verbeteren we bepaalde vaardigheden, maar om hoe kan ik interesse aanwakkeren? Noodzakelijk hiervoor is het opgeven van controle. Leerkrachten geven de controle aan hun leerlingen, en beleidsmakers geven de controle aan de leerkrachten.

Volgens Kohn hebben de beste scholen een cultuur van vragen stellen, zijn leerkrachten vooral generalisten, is er veel interactie, en ontbreken cijfers en huiswerk. Aan het eind van zijn lezing noemt hij een paar zaken die je vooral moet doen als je doel is ‘to destroy Dutch education‘: vaak toetsen, vroeg toetsen en vooral: de scores publiceren. Applaus klinkt uit de zaal. Ik hoor: ‘Nou, zie je nou, Sander Dekker!’ Een nog harder applaus volgt als hij oproept tot een boycot van publicatie van Cito-scores.

Ouders moeten een brief sturen aan school waarin ze aangeven dat de score van hun kind niet gedeeld mag worden met anderen.

Het verhaal van Kohn is doorspekt met herkenbare oneliners. Good teachers have teeth marks on their tongue. Good teachers know the best learning requires learners to speak. You learn how to make decisions by making decisions, not following directions. Allemaal mooi, tot de verbeelding sprekend en resulterend in driftig knikkende toehoorders.

Hoewel ik het wel eens ben met de boodschap van Alfie, maak ik me ook zorgen. Ik maak me zorgen om Kees en Jaap. Want Kees is een jongen die bij het meten van de Mayflower niets durft te zeggen. Die het best vindt dat Seb en Tom aan het meten slaan, en hij niets hoeft te doen. Hij kan (nog) niet zo goed uit de voeten met constructivistische opdrachten, hij gedijt prima in het huidige systeem. Ik maak me ook zorgen om meester Jaap. Die natuurlijk een goede leerkracht wil zijn. Die nu hoort van Alfie wat dat betekent. Die er vol voor gaat. De controle opgeeft, die leerlingen vragen laat stellen. Maar die merkt dat zijn versie van de Mayflower-les ontaardt in 2 leerlingen die het voortouw nemen en voor de rest afgeleide, neuspeuterende, en zeer stille leerlingen. Meester Jaap denkt: ‘Dat was 1 keer, maar nooit meer.’

Lees verder.

Geert Bors gaf eerder deze week ook zijn reflectie op de avond, hier te lezen.