inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Sarah Morton


Sarah Morton
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Ook de kinderen voor de bijl voor de complimenten, de stickers en de aanmoedigingen van juf Kiet’ hetkind.org/?p=56275

Ongeveer een uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
‘Het is mijn wens om kinderen een stem te geven’

28 november 2013

Sarah Morton

Geplaatst in: Samenleving,

‘Zelf zie ik autisme als een vorm van hooggevoeligheid.’ Sarah Morton is 26 jaar en kreeg op 6-jarige leeftijd de diagnose autisme. In haar schoolloopbaan had ze het vaak moeilijk: ze werd gepest, voelde zich onbegrepen en werd uiteindelijk depressief. Op 17-jarige leeftijd begon ze een autobiografische roman en inmiddels is zij auteur van zes boeken. Haar missie? Om kinderen een stem te geven en te waarschuwen voor deterministische prognoses.

Sarah-Morton-InterviewDeskundigen waren van mening dat Sarah Morton nooit een zelfstandig leven zou kunnen leiden. Een begeleidster, betaald uit het persoonsgebonden budget, zag dit anders en hielp Sarah toen ze zeventien jaar was met een begeleidings- en trainingstraject gericht op zelfstandigheid. Binnen vier maanden leerde ze reizen met het openbaar vervoer en kon ze zelfstandig naar school, terwijl ze tot dan toe was aangewezen op taxivervoer. Morton leerde voor zichzelf te zorgen, waardoor ze nu zelfstandig woont, boeken schrijft en lezingen houdt over haar levensverhaal.

Sarahs verhaal

Tot zes jaar had ik een normale jeugd, vóór mijn diagnose (autisme). Ik dacht dat ik een eigenaardig, maar verder gewoon kind was. Zo zie ik dat nog steeds. Ik miste en mis ziekte-inzicht. Dat over ziekte-inzicht is cynisch bedoeld. Volgens deskundigen is met je handen fladderen en door het huis huppelen al stereotype gedrag. Hierdoor gaat ook je familie op die trekjes letten,  gaat de aandacht daarin zitten. Hoewel mijn vader zoiets had van: Sarah is toch nog  gewoon Sarah? Hij moest mijn moeder troosten en geruststellen, die van slag was door de diagnose.

Ik kom uit een onopvallend gezin: moeder, vader, broertje en ik. Er zijn video-opnamen van mij als baby en kleuter. Ik leek toen volkomen in orde, al was ik anders dan de meeste kinderen. Ik reageerde vaak niet als iemand probeerde contact te maken en ging door met waar ik mee bezig was. Als je erg je best deed, kon je toch wel een reactie losmaken en vanaf het moment dat ik kon praten, zocht ik ook uit mezelf toenadering. Mensen konden me aan het lachen maken en ik hen. Mijn ‘anders zijn’ was toen nog geen probleem, maar zou later des te tragischer gevolgen hebben.

In de kleuterklas ging het al mis. Ik paste niet in het systeem. De juffrouw gilde tegen me als ik per ongeluk iets verkeerd deed. Achteraf hoorde ik dat zij mij zwaar autistisch noemde. Het was vooral de buitenwereld die aandrong op onderzoek, want mijn vader en moeder redden het best met mij.

Lees verder.

Boeken

collision-de-catastrofe-178Vanaf elf jaar ontwikkelde Sarah Morton interesse voor boeken. Toen ze zeventien jaar oud was, begon ze aan Collision, een autobiografische roman over haar tijd binnen het speciaal onderwijs. Het is in twee delen gepubliceerd: Collision – De catastrofe en Collision – Engagement.

Haar begeleidster moedigde haar aan om haar levensverhaal op te schrijven, om mensen met autisme een stem te geven. Dat boek schreef Sarah onder de titel:  Afwijkend en toch zo gewoon gedoopt . Verder heeft ze twee thrillers over psychologische oorlogvoering geschreven getiteld Ziek van angst en De Duisternis voorbij. Tenslotte ook het boek Wat je niet verteld isbedoeld om kinderen een stem te geven, opdat zij onbelemmerd, gelukkig en natuurlijk kunnen opgroeien.

Missie 

Sarah Morton geeft lezingen door het hele land waarin ze over haar ervaringen vertelt. Soms spreekt ze alleen, soms samen met anderen. Ze waarschuwt voor het plakken van labels op mensen en pleit voor meer aandacht voor mogelijkheden en oplossingen in plaats van het leggen van de nadruk op problemen en beperkingen. Ze wijst er op dat mensen niet teveel gehinderd dienen te worden door diagnoses maar een eerlijke kans verdienen op een zelfstandig en zinvol leven.

Op Sarahs website ‘Dus‘ is meer informatie te vinden.