inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Kim van Haeften


kimvh
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

Gamification, spel en Harry Potter: ‘Leuk is het zeker, maar (nog) niet het grote succes waar ik op had gehoopt’ hetkind.org/?p=56186

Ongeveer 8 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Ik, de leraar: ‘Gevallen en opgestaan’

18 december 2013

kimvh

Kim van Haeften uit IJsselstein leest het boek Ik, de leraar.  ‘Het is heel dubbel’, schrijft ze. ‘Wat er staat, moet toch niet zo moeilijk zijn. Ik kan luisteren, ik heb de kinderen in beeld, ik laat ze werken naar hun kunnen, ik daag ze uit, ik ben mezelf, open en ik durf me kwetsbaar op te stellen. En toch… er is ook veel nog niet.’ Een blog van een lerares die zichzelf voor de spiegel zet. En een oproep naar andere leraren: kijk wat het boek voor jou betekent, schrijf wat je ermee kan, wat je ermee doet en/of waartoe het in de praktijk – met de kinderen – leidt. 

VK Marcel boek 200 (met feestdagen)OPROEP –> zie onder deze tekst

Niet eerder  heb ik zoveel nagedacht over mij en het onderwijs dat ik aanbied. Mijn hoofd is altijd vol ideeën, mijn wens is een soort vrouwelijke meester Jaap te zijn en ik wil nog iets moois neerzetten. Mijn wens om alles steeds goed te doen is mij niet vreemd. Ik ken mezelf, mijn biografie en mijn handelen aardig en ik weet nu ook na dertien jaar onderwijzen dat mijn kracht ook ligt in het reflecteren op mezelf. dat is mijn talent! Of eigenlijk een van mijn talenten, er zijn er meer: Ik zet door, ben aardig, flexibel, weet vele stukjes van vele beetjes, en bij tijd en wijle ben ik ook grappig.

En toch… Hoe vaak ging ik niet het afgelopen jaar  moe en ontevreden naar huis. Om vervolgens heel hard na te denken en de volgende dag weer met frisse moed te beginnen.

Deze groep 4, met wie ik ben meegegaan van groep 3 ,was voor mij lange tijd een onrustige groep die niet het allerbeste uit zichzelf haalde. En ikzelf bleef dan achter met het gevoel dat ik iets niet in mijn vingers had. Wat was dat nou dat mijn kinderen nodig hadden, wat ik hen nog niet goed genoeg kon bieden? Het hield me  bezig en hoe meer het me bezig hield, hoe minder goed ik er voor de kinderen was en hoe minder mijn dag ‘lukte’.

Alleen kon ik er niet uit komen. Mijn oordeel over mezelf was vrij hard: ik deed iets niet goed en ik vergat te observeren. Te druk met alles ‘goed doen’.

Ik heb hulp gevraagd aan mijn inner circle, aan de mensen die mij heel goed kennen en heb vervolgens ook mijn cirkel vergroot door mijn lieve collega’s in te schakelen. Ik stelde me kwetsbaar op, leerde mezelf op een andere manier kennen. Dat had ik nodig om de volgende stap te zetten, naar de kinderen. Zij hebben een stem en – samen met de onderzoeksgroep ‘de stem van de leerling’ – kijk ik hoe hun stem verder in mijn onderwijs tot uiting kan komen.

Achteraf denk ik dat ik de kinderen meteen had kunnen vragen om hulp. Zij weten het beter. Het gaat tenslotte om de verbinding tussen hen en mij en hun onderwijs, zij weten het. Zij zien het.

De eerste stap was het verbinden van mij  – hoe ik ben –  aan deze groep. Van nature heb ik niet veel structuur en deze groep smeekte me er bijna om. Ik moest ver terug en diep kijken. Ik stelde me daarbij kwetsbaar op.  Ik leer, ga onderuit, maar sta op en bemerk dat ik mijn bodem steviger heb.

Nu is de tijd om de bodem van de kinderen verder te voeden. Om weer een beetje los te laten. We vinden elkaar.  Om dit uit te kunnen dragen en aan te laten sluiten bij de kinderen, praat ik nu meer (gestructureerd) met de kinderen. We vergaderen over klassenzaken, over onze stijlen en onze verbinding. De kinderen laten me weer stralen en schitteren. We zijn elkaar niet uit het oog verloren, maar we kunnen elkaar weer aankijken.

De conclusie is dat ik minder doe en de kinderen meer. Daar zijn ze aan toe en ik mag ze dat geven. Niet ieder kind kan dat aan en daar passen we samen een mouw aan. Samen staan we sterk.  Ik voel me sterk, blij en dat straal ik uit.

Er was vertrouwen, tijd en ruimte voor nodig en studie. Studie naar mezelf en naar de groep en naar informatie over groepen en processen.

En het meeste was er liefde voor nodig. Liefde voor mijn vak, de kinderen, mijn omgeving en mezelf en gelukkig heb ik daar altijd genoeg van. Dat is echt en voelbaar!

Kim van Haeften is lerares op De Torenuil in IJsselstein.

OPROEP

Vanuit hetkind richten we ons tot de leraren, tot alle onderwijsbetrokkenen, tot alle mensen die – direct of indirect – met mensen/kinderen werken.

‘Ik, de leraar’ is een manifest, een statement van Marcel van Herpen. Mocht jij het boek hebben gelezen, dan zijn we benieuwd naar wat je ermee kan, wat je ermee doet (of misschien al hebt gedaan), wat het in je oproept, dan wel welke verhaal jij hebt te vertellen.

Jouw verhaal, in lijn met deze van Kim van Haeften en/of eerder van Martin Dogger en Inge Spaander, kun je sturen naar redactie@hetkind.org Mocht je dat willen,dan publiceren we het op deze website onder de titel Ik, de leraar. Rob van der Poel en/of Annonay Andersson zullen snel met je contact opnemen, ter afstemming.

Want  – Ik, de leraar – ben jij. 

Dit manifest is allesbehalve navelstaarderij

Vanaf dit punt gaan we stapjes maken