inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Karin Donkers


Karin Donkers
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Klassikaal onderwijs! Omdat het altijd zo is geweest of vanuit een bewuste, pedagogische keuze en visie?’ hetkind.org/?p=55579

Ongeveer 3 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Utopia voor het onderwijs: ‘De kans om een totaal nieuwe leergemeenschap te ontwerpen. Hoe mooi zou dat zijn?’

27 januari 2014

Karin Donkers

Schoolleider Karin Donkers zit in de trein en vangt een gesprek op tussen drie vrouwen. ‘Wij gaan dit jaar niet op wintersport,’ zegt de één tegen de ander, ‘want Lieke moet goed uitgerust zijn voor de toetsen in januari. Ja weet je, er hangt teveel van af, het bepaalt immers wel naar welke school je gaat? Juf had nog gezegd bij het eerste adviesgesprek, je zult het op de toets wel moeten laten zien. We geven je een havo-advies, maar dan moet je de toets niet verknallen.’ Het is een pijnlijke realiteit, zo concludeert Karin andermaal. Maar hoe komt het toch dat we niet in staat zijn om hier een vuist tegen te maken? Het leidt tot een Utopisch beeld van het onderwijs. ‘De kans om een nieuwe leergemeenschap te ontwerpen. Hoe mooi zou dat zijn?’
abr2Ik ga niet vaak met de trein, maar heel interessant zijn voor mij de gesprekken die gevoerd worden in een treincoupé waar met plakletters het woord STILTE op de ramen staat geschreven. ‘Wij gaan dit jaar niet op wintersport, want Lieke moet goed uitgerust zijn voor de toetsen in januari.’ Ik ging meteen een beetje rechtop zitten. Drie vrouwen met papieren zakken van de Primark zaten naast me. Zij hadden het woord STILTE helemaal niet gezien, maar waren gewoon babbelend ingestapt en neergeploft op de eerste ‘vrije’ groene banken in het treinstel. ‘Andere jaren gingen we altijd met de Kerst en soms plakten we er zelfs een weekje achteraan. Maar nu Lieke in groep 8 zit, is dat dus over en gaan we heel misschien in de Krokusvakantie.”’

Ik keek even om me heen en zag wat geïrriteerde mannen met iPads op schoot of een mobiel in hun hand. ‘Ja weet je, er hangt teveel van af, het bepaalt immers wel naar welke school je gaat? Juf had nog gezegd bij het eerste adviesgesprek, je zult het op de toets wel moeten laten zien. We geven je een havo-advies, maar dan moet je de toets niet verknallen.’ De andere twee dames haalden wat gelaten hun schouders op, niemand reageerde echt.

Waar had ik dat eerder gehoord?
Ik merkte aan mezelf dat ik wat heen en weer begon te schuiven. Ik had de neiging om wat te zeggen, maar deed dit niet. Ik probeerde wat te lezen toen opnieuw de stilte in de treincoupé werd verbroken door de scherpe stem van de dame. ‘Ja, het moet nu gaan gebeuren, het is over met spelen en leuke dingen, het voortgezet onderwijs komt eraan.’

Ik had deze zin eerder gehoord in een wat andere context, maar kon niet meteen thuisbrengen waar. Plotseling wist ik het. Ik herinnerde me hoe vaak ik dit had gehoord in mijn tijd als kleuterleidster tijdens de gesprekken met ouders van kinderen die naar groep 3 gingen na de zomervakantie. Je kon me niet kwader krijgen. Alsof er in de jaren voor groep 3 niets was gebeurd. Het echte leren, het echte onderwijs begon pas in groep 3. En nu dus weer. Het ‘echte werk’ begon pas op het Voortgezet Onderwijs. Ik had de neiging om te reageren, maar ik besloot dit niet te doen. Het waren mijn zaken niet en ik wilde zeker geen moraalridder zijn. Ik realiseerde me echter wel dat er nog steeds zo weinig was veranderd. Natuurlijk lezen we er bijna wekelijks over in de kranten. De waarde die aan de toets en aan toetsresultaten in het algemeen wordt toegekend, is te groot. Een toets is een momentopname en zegt voornamelijk iets over cognitie. Het houdt geen rekening met verschillen tussen kinderen, achtergrond en motivatie.

Zoveel vragen
Hoe komt het toch dat we in het onderwijs niet in staat zijn om hier een vuist tegen te maken? Dat veel ouders, maar ook leerkrachten zich angstvallig vasthouden aan de scores van een toets,terwijl wij/zij degenen zijn die hun kind/leerling de hele dag meemaken. Er spoken zoveel vragen door mijn hoofd.

  • Waarom zijn we niet in staat om de ‘het tij’ te keren en onderwijs echt op de agenda te zetten. Echt te investeren in onderwijs en leerkrachten, niet alleen financieel maar ook in vertrouwen en autonomie.
  • Waarom accepteren we niet dat scholen verschillend zijn en dat ouders kunnen en mogen kiezen?
  • Waarom willen we in godsnaam een ‘eenheidsworst’ van het onderwijs maken? Waarom realiseren we ons niet dat leren niet alleen op school plaatsvindt en al begint vanaf het moment dat kinderen geboren worden.
  • Wat zou er gebeuren als we zouden stoppen met het onderling vergelijken van scholen op basis van CITO resultaten?

Zouden we dan scholen krijgen waar leerkrachten er met ‘hun pet’ naar zouden gooien of zouden we juist gaan zien dat men veel uitdagender onderwijs zou gaan geven. Onderwijs waar echt ruimte is om nieuwe dingen uit te proberen en in te spelen op die vaardigheden die onze kinderen in deze complexe maatschappij zo heel erg nodig hebben. Er gaat zoveel tijd verloren aan toetsen en oefenen voor de toetsen waar scholen op afgerekend zouden kunnen worden, dat men niet meer toekomt aan echt betekenisvol onderwijs.

Utopia
Wat zou het mooi zijn als we de kans kregen om een Utopia voor het onderwijs op te zetten. De kans om een nieuwe leergemeenschap te ontwerpen.

Ik lees de aankondiging al. Lees verder

Karin Donkers blogt regelmatig over haar onderwijspraktijk op haar eigen blog en binnen het collectief Onderwijswijven. Ze is schoolleider op de Cocon in Alkmaar, een school voor ontwikkelingsgericht onderwijs (OGO).