inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Iris Driessen


Iris Driessen
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Lex wil niet leren. Dat zegt school. En hij is niet testbaar’ hetkind.org/?p=54795

Ongeveer 13 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
‘Echt kunnen doen wat je allemaal bedenkt, is een luxe. Hoewel, zou het niet gewoon vanzelfsprekend moeten zijn?’

21 maart 2014

Iris Driessen

Iris Driessen – twee jaar terug gestart op het Hyperion Lyceum in Amsterdam – breekt een lans voor de professionele docent, zonder te veel bemoeienis van de overheid. Haar motiverende praatje hield ze (op uitnodiging van D66) aan de vooravond van de gemeenteraadsverkiezingen. ‘Natuurlijk. Ik ben me ervan bewust dat ik op een nieuwe school werk. Hier zijn nog geen vast gebaande paden, de school is volop in ontwikkeling. Maar nadenken over goed onderwijs en vervolgens de vrijheid hebben om alles wat je bedenkt ook echt te doen; het is een luxe die ik iedere docent toewens.’

hyperionnnMijn naam is dus Iris Driessen en ik geef Nederlands op het Hyperion Lyceum. Ik doe dat met heel veel plezier en ik vind dat ik een fantastisch vak heb, want hier in Amsterdam spreken we Nederlands.

Ik twitter wel eens. Over wat ik aan het doen ben (heerlijk, een koffie op een zonnig terras), over mijn logeerkat (verdorie, weer een volgekotst badkamermatje) en over mijn leerlingen (wat kan klas 2A toch een mooie opstellen schrijven over het socratische gesprek!) Kortom, over van alles wat me bezig houdt. Want dat kan, op Twitter.

Regelmatig vragen leerlingen mij om tekst en uitleg van mijn tweets (ik hoorde dat de cijfers op Twitter staan; heb je echt een Barbielegging, is de logeerkat al beter?) en die uitleg krijgen ze dan ook van mij, met een stalen gezicht en een dikke knipoog.

Een paar weken geleden werd ik bij de deur van mijn lokaal opgewacht door een paar pubermeisjes in hartjes- en sterren T-shirts die mij vroegen: ‘Oooh, Iris, wie is Jan Paternotte en waarom aanbid jij hem in alles wat hij doet? En gaan we vandaag uit het boek werken?’

Nu heb ik wel eens eerder iets in die trant over politici getweet. Zo wil ik Geert Wilders dolgraag meenemen naar mijn vaste kapper en wil ik ook best graag een beschuitje eten met Mark Rutte. Want dat lijkt me gewoon leuk om te doen. Maar voor zo’n uitje, daar heb ik beide heren voor nodig. Fysiek. En dat aanbidden van Jan, dat is iets anders, want dat kan ik gewoon zelf. Op de fiets, in de rij bij de Albert Heijn of voor de televisie.

Maar goed, ik had dus wel iets uit te leggen aan mijn meisjes.

De les die ik vervolgens gaf, ging dan ook 45 minuten over Jan Paternotte. We hebben je gegoogled en al je foto’s bekeken en beoordeeld. Maar de les ging ook over de gemeenteraadsverkiezingen. Over lijsttrekkers, over partijprogramma’s en hoe het allemaal zo’n beetje in elkaar zit. Nou goed, dat hoef ik hier aan jullie (leden van D66) niet uit te leggen.

Jan PaternotteNu had ik had van Marten Admiraal, politiek medewerker van D66, nog een soort placemats liggen op A3- formaat. ‘Wat kan er beter in de stad?’ staat erop. En daar hadden die kinderen heel veel ideeën over. Dus nee, ik ging niet uit het boek werken. Sterker nog, we gingen helemaal niet iets met het vak Nederlands doen. Niet direct dan. Want ik mag hier op het Hyperion alles zelf bedenken.

En dus hebben de leerlingen eerst op de sites gekeken van de partijen. En hebben ze hun eigen wensen, dromen en ideeën over de stad op papier gezet. Ze hebben met elkaar gediscussieerd, argumenten aangedragen, alternatieven bedacht, plannen uitgewerkt. En toen ik op een gegeven moment zei dat de les bijna was afgelopen, wilden ze, eisten ze, dat ze de volgende les verder mochten werken. En nog een les. En ze wilden de posters ook presenteren en er een wedstrijdje van maken. En in de laatste les wilden ze de placemats versieren. Met glittertjes en plakkertjes. En de poppetjes kregen allemaal haar. En ik mocht ze niet houden en ophangen. Ze wilden allemaal de placemats mee naar huis nemen.

En nee, hier kregen ze geen cijfer voor. Waarom zou ik? We, de klas en ik, hadden zulke leuke lessen gehad en dan zou ik het voor mezelf verpesten door een stapel nakijkwerk? En wat had ik dan moeten toetsen? Of ze alle d’s en t’s goed hadden geschreven? Of er genoeg stickertjes op zaten? Of de ideeën uitvoerbaar waren?  Om er uiteindelijk een cijfer uit te persen voor het rapport?

Ik hoefde maar één vraag te stellen: ‘Wat kan er beter in de stad?’ en vervolgens gingen ze zelf aan de slag. En hebben ze ontzettend veel geleerd. En plezier gehad. Ik durf te wedden dat het een totaal andere les was geweest als ik ze een blaadje had gegeven met daarop eisen voor de opdracht en de criteria voor een cijfer. Sterker nog: ik geef heel vaak helemáál geen cijfers. Dat doen mijn leerlingen zelf wel. En echt, het cijfer dat ze zichzelf geven, komt heel vaak overeen met wat ik ze zou geven.

Ik word ontzettend blij van dit soort lessen. Ik krijg er energie van, ook al is het een grote bende en zitten de glitters tot aan de muur. Ik wil niet vast zitten aan een boek. Of toetsen geven, omdat ik cijfers moet produceren. En daarmee laten zien dat ik kwalitatief goed onderwijs geef. Dat zie je namelijk terug in andere dingen. In een enthousiaste mail van een ouder bijvoorbeeld, die ’s avonds aan tafel werd gevraagd waar hij op ging stemmen en waarom.

En het mooie is, het kan hier op het Hyperion. Mijn schoolleiding vertrouwt er volledig op dat ik goede lessen geef. Dat ik alles uit het kind haal. En uit mezelf. En de schoolleiding bemoeit zich niet met mijn curriculum. Ze vertrouwt erop dat mijn resultaten de inspectie tevreden stellen. Ik ben niet de enige docent die op deze manier te werk gaat hier op school. Ik heb zulke fijne collega’s! Regelmatig komen collega’s bij mij in de les kijken. Niet om mij te controleren, maar om te kijken naar wat ik goed kan. Om er vervolgens zelf van te leren. En andersom doe ik dat ook. En zo werken we aan onze professionaliteit. En die professionaliteit dragen we over op onze leerlingen.  Samen durven leren. Dat is onze visie.

Het niet geven van cijfers, het los maken van een vast programma, het openlijk leren van andere collega’s; ik had dat twee jaar geleden niet zo kunnen bedenken. Ik ben me ervan bewust dat ik op een nieuwe school werk. Er zijn nog geen vast gebaande paden, we hebben pas drie leerjaren, we zijn nog volop in ontwikkeling. Nadenken over goed onderwijs en vervolgens de vrijheid hebben om alles wat je bedenkt ook echt te doen; het is een luxe die ik iedere docent toewens.

Hoewel, luxe? Zou het niet gewoon vanzelfsprekend moeten zijn?

hyperion-schoolgebouwJa, dat vind ik. En omdat ik dat zo vind, heb ik ook meegedaan met het volschrijven en versieren van de placemats. En ik heb dus ook alle partijprogramma’s doorgenomen. En toen wilde ik ook meer speelveldjes voor kinderen. En een kinderburgemeester die echt iets te zeggen heeft. En ik wilde ook dat de Cito-toets niet meer allesbepalend is. En meer tijd voor onderwijs, minder regels. Niet meer toetsen om het toetsen.

Toen ik mijn placemat-presentatie gaf, waarin ik ook vertelde dat ik niet de enige ben die dit wil, maar dat er een politieke partij is die dit ook wil, was het voor de leerlingen wel duidelijk:

Iris aanbidt Jan Paternotte in alles wat hij doet.

Maar ik moest wél beloven dat ik nooit, maar dan ook nooit, de foto van Jan in het zwembad, ga ophangen in het lokaal.

Iris Driessen is docente Nederlands op het Hyperion Lyceum in Amsterdam. Voor de goede orde, D66 is de grootste partij geworden in Amsterdam en Jan Paternotte heeft een vriendin; Iris aanbidt hem, maar is zeker niet verliefd. 

rondje hetkind


   Iedereen maakt verschil, samen hebben we impact

               Word donateur van hetkind

                                   50 euro per jaar