inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Maja Mischke


Maja Mischke
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

Kun je het zien? Over een kind echt zien en de tijd daarvoor nemen hetkind.org/?p=56302

Ongeveer 40 minuten geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Hoe gaan leraren in de klas om met de leus van Wilders’ aanhang? Maja blogt!

27 maart 2014

Maja Mischke

‘Alle Marokkanen het land uit,’ roepen de kinderen in de klas van Maja Mischke als zij vraagt of ze weten wat Geert Wilders heeft gezegd. ‘Boeien!’ reageren ze in koor.Toch wil ze nog even stilstaan bij de impact van de leus die Wilders aanhang op de gemeenteraadsverkiezingen scandeerde.  Mischke – werkzaam als docente Nederlands  – wil weten wat het met haar leerlingen doet. Een blog over demonstreren, identiteitsgevoelens en liefde. 

‘Wilders weet hoe hij de mensen aan moet pakken. Daags na de gemeenteraadsverkiezingen ging het niet over de tegenvallende resultaten van de PVV, het desastreuze verlies van de PvdA (in vier grote steden verloren!) of over de opkomst van D66. Nee, het ging alleen nog maar over Marokkanen en welke er dan wel of niet bedoeld werden, over racisme, over de jaren dertig en nooit meer, over angst, over wie het altijd al gezegd had en wie niet, etcetera. Wilders kreeg ruimhartig meer dan zijn fifteen minutes of fame, want de kranten, de praatprogramma’s en de social media raakten er niet over uitgeraasd. Voorspelbaarheid kent geen tijd. Maar op een gegeven moment zag ik een interessante tweet van Anja Vink voorbijkomen:

‘Wat ik me oprecht afvraag: hoe gaan leraren in de klas om met de oproep van @geertwilderspvv?’

Onlangs was het voor mij de eerste lesdag, nadat Wilders in een obscure Haagse kroeg zijn omstanders had weten op te zwepen tot het scanderen van het door hem gewenste antwoord: ‘Minder, minder, minder.’ Hoe vatten mijn leerlingen dit nieuws op? Moet ik erover beginnen of is het beter af te wachten en te zien of het wel als urgent wordt gevoeld?  Voor pubers tussen de twaalf en zestien jaar is het leven immers nog vluchtiger dan voor de politiek.

Maar nee hoor, halverwege het eerste uur op vrijdagmorgen flapt Soufyan er zomaar ineens uit dat zijn vader gaat demonstreren tegen Wilders. Op het Museumplein. Tegen racisme. En Soufyan gaat mee.
‘Heel goed, dat je vader dat doet. Demonstreren als je het ergens niet mee eens bent is goed. Laat ze maar horen wat je ergens van vindt.’
‘Wilders is een varken,’ zegt Soufyan daarop.

Unknown‘Nounou, een varken,’ sputter ik. Ik weet dat mijn moslim-leerlingen allemaal weten wat het betekent een varken te zijn: onrein, haram, het laagste van het laagste.
‘Ja, als ik dat vind, vind ik dat, juffrouw. Is toch mijn mening? En er is vrijheid van meningsuiting.’ Het klinkt triomfantelijk. Hij weet wat zijn rechten zijn, blijkbaar.
‘Als je zegt dat Wilders een varken is, vind ik dat meer schelden dan een mening. En schelden doen we hier niet, Soufyan. Vertel me eens: waarom scheld je dan?’ Hij heeft moeite om me niet in de rede te vallen.

‘Hij heeft gezegd dat alle Marokkanen het land uitmoeten! Dat is toch racistisch?!’
Een paar andere leerlingen van Marokkaanse afkomst knikken en vallen hem bij. De anderen – met roots in onder meer Pakistan, Ghana, Nederland – luisteren voornamelijk. Kleine Mohamed vraagt: ‘Maar dat kàn toch helemaal niet! Wij zijn toch Hollanders.’ Hij wipt enthousiast op zijn stoel heen en weer, kijkt me met stralende ogen aan en zegt het nog maar eens: ‘Ik ben een Hollander!’

 

De woorden komen uit zijn mond met veel meer kracht en overtuiging dan ik ooit op zou kunnen brengen.
‘Ik niet,’ gaat Soufyan er tegenin, ‘Ik ben een Marokkaan. Het zit in mijn bloed.’ In het najaar wordt hij dertien.
‘Wat een onzin,’ roept Mohamed. ‘Je bent hier geboren. Je gaat hier naar school. Je gaat hier leven. Je bent een Hollander. Klaar.’
‘Ik kan er niks aan doen: zo voel ik het. Ik ben een Marokkaan,’ herhaalt Soufyan. Vasthoudendheid is hem niet vreemd.
Mohamed kijkt me een beetje hulpzoekend aan.
‘Tja,’ zeg ik. Ik kan er ook niks aan doen, net zomin als hij.

En dan leg ik ze uit hoe het zit met de verkiezingen en waarom Wilders alleen maar in Den Haag en Almere heeft meegedaan en in al die meer dan honderd andere gemeentes niet. (Dan zie ik even wat verbazing op een paar gezichten: wisten ze dus niet.) En dat de PVV nergens zal gaan besturen, omdat de PVV dat niet wil en niet kan. Wilders heeft simpelweg geen macht om Marokkanen weg te sturen.
‘Dus hij kan wel zeggen dat hij het gaat regelen, maar dat is bluf. Hij kàn het niet regelen,’ sluit ik af.

Ze kijken me aan. Het is stil en heel rustig. Soufyan meldt nog even dat zijn ouders en zijn hele familie op D66 hebben gestemd. ‘Wij hebben dus gewonnen, juf!’

Lees verder.

Maja Mischke is lerares Nederlands  op vmbo. Ze blogt over onderwijs op haar website ‘Hoofd, hart en handen’.

 

   logooIedereen maakt verschil, samen hebben we impact

               Steun hetkind en word donateur

                                   50 euro per jaar