inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Jeroen Goes


Jeroen Goes
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

Nog steeds live te volgen. Onderwijsavond Driebergen. De leraar als instrument. youtu.be/Mtv5mzWaOWI twitter.com/nivoz/status/8…

Ongeveer 6 uur geleden op hetkind's Twitter via Twitter for iPhone

facebook
Onderwijsjargon: ‘Ik doe mijn best om woorden als zorgleerling, ontlasten en problemen uit mijn gedachten en spreken te weren…

31 maart 2014

Jeroen Goes

Gemiddelde, zorgleerling, ontlasten, problemen… Terminologie die in de onderwijsjaren tachtig uit de allerbeste bedoelingen is ontstaan, om ieder kind tot zijn recht te laten komen. ‘Maar nu trek ik tegen het jargon ten strijde,’ schrijft Jeroen Goes, schoolleider op De Werkplaats in Bilthoven. Hij doet zijn best de begrippen uit zijn gedachten en zijn spreken te weren. ‘Om niet voortdurend een meetlat langs ieder kind te leggen, maar hen de aandacht te geven waarvan ze groeien en bloeien.’ Zijn blog.

jargon2Ergens in mijn bijna 20 jarige onderwijscarrière is er iets mis gegaan. Misschien wel in de eerste vijf jaar, waarin ik de opleiding voor coördinator leerlingzorg volgde. Leerlingzorg… zorg leerling, daar ging het mis in mijn denken. En bij de intrede van het ‘ziekenhuisdenken’ in het onderwijs. Wanneer wij konden aantonen dat er iets met een kind aan de hand was, extra zorg nodig was, ontvingen we extra geld en extra begeleiding. En voor de leerlingen met maar een beetje zorg kon de remedial teacher het probleem verhelpen, of mij tenminste ‘ontlasten’.

Het zijn tenenkrommende regels hierboven, met woorden als ‘last’, ‘zorg’ en ‘problemen’. Het was in die tijd ook nog dat de kinderen die boven het gemiddelde scoorden, nog niet tot de ‘zorg’ behoorden. Zij kregen hooguit extra aandacht, tenminste ik was daar wel toe geneigd en deed daar mijn best voor. Zonder extra externe hulp natuurlijk, het waren immers aandachtsleerlingen en geen zorgleerlingen.

En passent heb ik in de vorige alinea nog maar eens een vreselijk woord aan het eerder genoemde rijtje toegevoegd: gemiddelde. Op of onder het gemiddelde. Dat heeft lange tijd mijn denken en mijn handelen bepaald. De kinderen gereduceerd tot een score, afgemeten aan een norm. Zo werd ik dus lange tijd – door allerlei invloeden – gestimuleerd om op deze wijze naar mijn leerlingen te kijken. Terugblikkend ben ik nog enigszins tevreden over enige eigenzinnigheid die ik mij toen al – twintig jaar geleden – toeëigende.

En toch… gemiddelde, zorgleerling, ontlasten, problemen.
Het leidde veel te veel mijn aandacht af; van waar het uiteindelijk om draait.
Het deed te vaak te weinig recht aan de kinderen die langs die meetlat waren gelegd. Ik had toch ook verdorie beter moeten weten.

Ik had uit mijn eigen jeugd moeten weten wat het met een aantal van mijn vrienden deed. Vrienden die steeds maar weer onder die lat scoorden, wat het deed met hun zelfbeeld, met de wijze waarop wij naar elkaar keken.

Het is ooit uit de allerbeste bedoelingen ontstaan, deze ontwikkelingen in de onderwijsjaren tachtig, om ieder kind tot zijn recht te laten komen. Maar nu trekken we ten strijde tegen het vocabulaire, het jargon.

Ik doe mijn best de woorden uit mijn gedachten en mijn spreken te weren. Om niet voortdurend die meetlat langs ieder kind te leggen, maar hen de aandacht te geven waarvan ze groeien en bloeien, waardoor ze zich kunnen ontwikkelen tot prachtige kleurrijke individuen.

Jeroen Goes is schoolleider op De Werkplaats in Bilthoven en blogt over onderwijs op zijn weblog 26.000 dagen.