inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Inge Spaander


Inge Spaander
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

Nog steeds live te volgen. Onderwijsavond Driebergen. De leraar als instrument. youtu.be/Mtv5mzWaOWI twitter.com/nivoz/status/8…

Ongeveer 2 uur geleden op hetkind's Twitter via Twitter for iPhone

facebook
Samen vinden we onze weg: ‘Fouten kunnen maken, zonder dat dat onherstelbare schade veroorzaakt’

3 april 2014

Inge Spaander

Vijf jaar is Inge Spaander met haar klasje op het Kastanje College in Maassluis bezig. Op een andere manier dan andere havo-scholen dat doen. Ze blikt terug. Op de start, in 2009, met veertien leerlingen. En op de leerlingen die zich gaandeweg hebben aangesloten, op weg naar het examen. Een van die jongens zit naast haar, omdat hij dat zelf graag wilde. Zodat ze hem in de gaten kan houden. Haar blog: ‘Zou hij door hebben dat ik dat helemaal niet doe?’

RaidjeinIk startte in 2009 met veertien leerlingen en het Big Picture-concept. We gingen een spannende tijd tegemoet. In de vijf jaar die zouden volgen, zouden we toewerken naar het havo-examen, maar wel op een andere manier dan andere scholen deden. Met ruimte voor eigen inbreng in het leren en ruimte om andere vaardigheden te ontwikkelen.  Ik was hun vaste klassenbegeleider.

Ik was met mijn klasje een goed jaar op weg, toen de groep aanwas begon te krijgen. Nieuwe leerlingen klopten er aan, van binnen en buiten de school. Soms ging dit vanzelf, bijna organisch. Zoals de leerling uit een reguliere havo-klas die steeds vaker tijdens een van haar tussenuren – uren die wij dan weer niet hebben – bij ons aanschoof en ook na de lessen regelmatig even kwam buurten. Als vanzelf werd ze onderdeel van de groep en maakte ze uiteindelijk – na overleg met ouders en mentor – de overstap naar onze groep. De vrees dat zij ‘het zelfstandige’ niet aankon bleek ongegrond: met hulp van leerlingen, ouders en mij als docent was ze al snel als een van de beste in staat haar eigen leren vorm te geven. Maar lang niet alle nieuwkomers verging het soepel. De overstap vanuit een andere school betekende vaker een cultuurshock. Het vroeg om geduld en een open houding, van alle partijen.

Nu zitten we in het eerste examenjaar. Over  ruim een jaar beginnen we aan de eindexamens. Het lokaal is gevuld met hardwerkende leerlingen. Zo nu en dan wordt er vooral lol gemaakt. Er wordt overlegd over een pittige geschiedenisopdracht en ideeën voor stageplekken worden uitgewisseld. Naast mij zit – dag in dag uit – een jongen verstopt achter een laptopscherm. Zijn trommelvliezen worden gevuld met muziek uit gekleurde beats. Hij is hard aan het werk. Mijn buurman is een van die nieuwe leerlingen voor wie de overgang naar deze speciale Big-Picture klas erg wennen was. Voor mij, de leerlingen, maar vooral voor hemzelf.

Hij was een jaar ouder dan de rest, had een heel ander leven buiten school en maakte niet direct onderdeel uit van de groep. Hij zag er stoerder uit, was niet gewend aan het zelfsturende van ons onderwijs en toonde zich zelfs een beetje verbaasd over de harmonie tussen docent en leerlingen. Hij zocht zijn vrienden buiten de klas, kwam regelmatig te laat en had niet altijd zin om zijn werk op orde te brengen. Het zelfstandig onderzoeken vond hij lastig. En zelf kreeg ik als docent ook maar moeilijk contact met hem dat wel nodig was om hem te kunnen steunen. Tijdens het werken aan projecten was hij vaak bezig met andere dingen: muziek luisteren, whatsapp-en en  naar buiten staren: daar waar het gebeurde.

Maanden gingen er voorbij en tegelijkertijd ontstond er verbinding. De eerste succesjes werden geboekt en samen ontdekten we dat we fouten konden maken in ons contact, zonder dat dat onherstelbare schade veroorzaakte. Achter die stoere houding ontdekte ik een jongen die koste wat kost zijn havo-diploma wilde halen, wetende dat dit hem niet kwam aanwaaien.

We vonden onze weg.

In de klas is hij degene die altijd bereid is een ander te helpen en durft hij steeds vaker aan te geven wanneer hij zelf hulp nodig heeft. Hij bakt tosti’s als de beste en wint het in een woordenstrijd vaak van mij. Hij heeft een plek in de groep gevonden en vormt inmiddels een onmisbare schakel in het geheel. Het klassenuitje van afgelopen zomer was volledig door hem georganiseerd.

Na de zomervakantie kwam hij op school met een onderwerp voor zijn project. Zijn project ging over een kunstenares. Ik was verbaasd. Niet omdat hij dit onderwerp interessant vond, maar wel omdat hij dat nu openlijk deelde, met de hele groep. En het werd een succes! Hij was erop gebrand het project tot een goed einde te brengen, en dat lukte! Niet alleen behaalde hij zijn doelen; hij was tot het einde toe gemotiveerd en de eerste leerling die al het werk goed wist af te ronden.

Hij werkt hard, ook voor zijn examenvakken, en maakt bewuste keuzes. En natuurlijk, soms was het werk niet helemaal af, was er even geen tijd: werken bij de supermarkt, uitgaan en meisjes; ja, die dingen zijn belangrijk. Onlangs was hij ziek. Hij had al een toets gemist en op vrijdag was er nog een voor hem heel belangrijke toets. Die ochtend kwam hij binnen, nog steeds snotterend en duidelijk niet fit. ‘Fijn dat je er weer bent,’ zei ik. ‘Ja, ik had al zoveel gemist, ik dacht: ik kom maar gewoon.’

Hij keek er een beetje moeilijk bij. ‘Wat zou je vorig jaar hebben gedaan?’
‘Ha, dan was ik echt niet meer gekomen voor een dagje!’

Zo vaak als het kan benoem ik dat ik het geweldig vind dat hij nog steeds zichzelf is en tegelijkertijd andere keuzes durft te maken, zelf vindt hij het vooral heel ‘gewoon.’ Hij zit naast me, omdat hij dat zelf graag wilde. Zodat ik hem in de gaten kan houden.

Zou hij door hebben dat ik dat helemaal niet doe?

Inge Spaander is docente aan het Kastanje College, een van de scholen die het Big Picture-concept al in 2009 heeft geadopteerd. Meer over op de website van de school en in een kort filmpje van Leraar24 uit 2009.

Iedereen maakt verschil, samen hebben we impact

sjek wit blauw rood

 Als donateur ontvang je ‘het Jaarboek 2014
en de jubileumuitgave ‘NIVOZ & de urgentie van goed onderwijs