inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Rob Bekker


Rob Bekker
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

Dit is de leraar die ik ben en dit is waar ik voor sta! hetkind.org/?p=55581

Ongeveer 5 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
De vierkante wielen van het onderwijs: ‘Iedere docent heeft response-ability en hoeft niet weg te wijzen’

30 juli 2014

Rob Bekker

‘Heb ik als docent invloed op het onderwijsbeleid? Is het waar dat het onderwijs kan worden opgeheven als we iPad-scholen invoeren? Bij mij thuis zie ik hoe de lethargie toeslaat in de klasgenootloze zomerweken. Men heeft alle tijd en komt tot niets. Men gaat na zeven weken verwachtingsvol weer naar het schoolgebouw. Op voorwaarde dat het daar echt is, met dus een docent die echt zichzelf is.’ Rob H. Bekker las boeken van Joke J. Hermsen en Dolf van den Berg en schreef een gedachteverbeelding: Tegen de vierkante wielen van het onderwijs.

kairos_200De leraar is in het lokaal aanwezig om het eigen denken en verbeelden van de leerlingen op gang te brengen of, in de vele gevallen dat niet-doen de voorkeur heeft daarbij niet in de weg te lopen. Durven we dat, zijn we zo sterk? Zeggen we ‘ja’ en gaan we het echt doen? Of hebben we om de hoek al de eerste verklaringen dat het aan een ander en de voorwaarden ligt, klaar staan? Ik heb dat geëmmer tot ziekmakens toe beluisterd als er weer werd geroeptoeterd of gefluisterd dat alles met alles samenhangt. Iedere docent heeft response-ability en hoeft niet weg te wijzen naar anderen. Die zwarte bladzijden van de externe attributie heten in mijn taal: deegbladeren.

Joke Hermsen pleit voor een nieuwe bevlogenheid, Dolf van den Berg pleit voor autonomie in het onderwijs. Het komt in zowel Kairos als Jezelf zijn neer op de zachte kracht in jezelf voorop stellen. Het pleidooi voor Hannah Arendt-scholen – waar Joke Hermsen impliciet over spreekt, waar (we) leerlingen (leren) denken, dromen, leren, verbeelden, verdiepen & waar de leraren mooie verhalen vertellen – hoeft niet eerst in beleid gedraagvlakt te worden. Mijn invloed – ja, die heb ik – is om zelf de kar met de vierkante wielen weer ronde te geven. Dan houden de leerlingen de kar wel in beweging (ik heb intuïtieve bedenkingen bij trekken).

Welke kleur had u gedacht?

Deze alinea’s zijn multiple choice..

A) Er bestond lange tijd in het onderwijs geen didactiek, ook toen ging het goed. De leermiddelen zijn pas centraal komen te staan op het moment dat onderwijs sexy werd en uitgevers deze markt ontdekten. Nu lijkt het wel of de vorm de inhoud bepaalt. Bij mij op school hangt het doorgaan van een potentieel goede les te vaak af van het wel of niet functioneren van ons digitaal n(i)etwerk. Wij ergeren ons groen en geel, er vallen zwarte gaten en witte plekken, met een rood hoofd en een blauwe tong buffelt het merendeel van de leraren zich hier doorheen; de één spreekt er over, de ander slikt het zwijgend. Zilver en goud, compliment aan frontliniewerkers. We raken verdeeld, follow the yellow umbrella, please. Ja-precies-nee, dat is niet wat we in de school bedoelen met kleur.

B) Ik ken slechts zeven woorden. Dan hoeven mijn leerlingen er ook niet meer te kennen.

wall2C) Song of Myself

I am the teacher of athletes,
He that by me spreads a wider breast than my own proves the width of my own,
He most honors my style who learns under it to destroy the teacher.
[….]
(It is you talking just as much as myself, I act as the tongue of you,
Tied in your mouth, in mine it begins to be loosen’d.)

                                                         Walt Whitman (1855)

D) Tijdens het schoolkamp dat door de leerlingen zelf was georganiseerd, gingen ze meerdere keren over drempels, door blokkades, in een versnelling waarin ze nog niet eerder reden. Hun auto veranderde meermalen van kleur. Dat gold niet voor elke leerling.
Aan het ontbijt klonk al de klacht dat men thuis bij het ontbijt… [onverstaanbaar]; gedurende de rest van de dag moest men de keuken in kunnen lopen om even iets te snacken [dacht het niet]; waarom was er bij de avondmaaltijd geen brood, dat doen we thuis ook [hoe zouden de inkopers van de boodschappen naar deze egokreten hebben geluisterd].

U ontwerpt zelf de auto

De afstemming tussen de schooldans-partners is een mooi onderzoeksterrein. Voor Bob Dylan is de tekst de danspartner. Voor de leraar is de leerling de danspartner, en vice versa.

Wat ik lees bij Joke Hermsen en Dolf van de Berg is een pleidooi voor eigen kracht, wederkerige aandacht. En wat ik er zelf graag in lees is ook dat we onze kleur kunnen kiezen.

Vertaal ik de ontdekking van Francis Fukuyama – een Amerikaans socioloog, filosoof – dat de tijd van de grote verhalen voorbij is naar de dagelijkse praktijk, dan sluit het helemaal aan bij de leerlingen die zich uit vele buitenlanden op mijn school-zonder-naam (lees ISK Utrecht) aanmelden en daar zonder een contract te sluiten onderwijs volgen, dat er geen vanzelfsprekendheden meer bestaan.

Leraar en leerling schakelen samen
Bij de laatste ontmoeting met de leerlingen zei mijn directeur: ‘Dat jullie hier zijn, is niet de keuze van jouzelf maar van je ouders. Onze school vraagt elke dag van jou iets moeilijks dat je misschien voor het eerst doet, zelf kiezen. Jullie mogen trots op jezelf zijn dat je zoiets nieuws hier hebt gedaan en dat je hier nu klaar bent voor de start op een volgende plek in het Nederlandse onderwijs.’

jezelfWelke kleur had u gedacht?

Na de regen een ander groen. Ik ben een ontvanger van kleur, als ik om me heen kijk, valt het me misschien op dat het in mijn droom ook niet zwart-wit hoeft te zijn. Er is kleur en die wordt krachtiger doordat ik er een lijntje omheen ontwerp. Grillige kleurvlakken, je eigen kleur waarvan je kan geven zoveel je wilt, je eigen kleur die raakt nooit op tenzij je hem vermengt. Met het afdoen van zijn vel verliest de slang zijn kleur niet. In de zon word ik geen ander, maar word ik meer.

Ik hoop dat ik u als lezer nieuwsgierig heb gemaakt naar wat twee mensen langs de zijlijn van het onderwijsspeelveld hebben geschreven. Mijn ontmoetingen in Driebergen met Dolf van den Berg en Joke J. Hermsen hebben me veel werkenergie gegeven, en nu hun boeken ook. De accu is aan het begin van mijn zomervakantie al weer opgeladen.
Hoe zij ieder hun verkenningen in Jezelf zijn; over autonomie in het onderwijs en Kairos; een nieuwe bevlogenheid verwoorden kan ik niet samenvatten na een eerste lezing. De kantlijn staat vol, maar het lijkt me beter om met mijn aantekeningen niet in de weg te gaan lopen van wie de boeken zelf wil lezen.

Rob H. Bekker is docent Nederlands op de Internationale Schakelklassen in Utrecht, een openbare school voor leerlingen die geen of weinig Nederlands spreken en die zich voorbereiden op een toekomst waarin het gebruik van de Nederlandse taal een belangrijke rol speelt.