inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Micha de Winter


Micha-de-Winter
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Klassikaal onderwijs! Omdat het altijd zo is geweest of vanuit een bewuste, pedagogische keuze en visie?’ hetkind.org/?p=55579

Ongeveer 3 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Vertrekpunt voor 10 september: ‘Als je kinderen opvoedt, ben je per definitie idealistisch’

3 augustus 2014

Micha-de-Winter

Op woensdag 10 september – kort na de vakantie – start een nieuwe serie Onderwijsavonden in Driebergen. Luc Stevens duidt op die eerste avond de voorbije jaren, waarin vooraanstaande sprekers inspirerende bijdragen leverden ten dienste van onderwijsontwikkeling, Wat is de rode lijn, wat zijn  de vertrekpunten van waaruit we de dagelijkse praktijk tegemoet  treden? In deze stille zomertijd publiceren we oude verslagen en video’s. Als opwarmertje, als aanmoediging en als uitnodiging. Vandaag Micha de Winter: ‘Als je kinderen opvoedt, ben je per definitie idealistisch.’

Verbindingen, daar moeten we volgens Micha de Winter op inspelen als we de wereld willen verbeteren. Hij spreekt op een Onderwijsavond in Driebergen over de pedagogische opdracht aan ouders en leerkrachten binnen de missie die hij draagt: bijdragen aan een transitie van de huidige, labelende, individualistische samenleving naar een Pedagogische Civil Society. Naïef en idealistisch? ‘Als je kinderen opvoedt, ben je per definitie idealistisch.’’ Annonay Andersson doet verslag.

idealismeideaaal

‘Als ik kijk naar wat veel mensen verstaan onder opvoeding, vind ik dat we onze ambities hebben teruggeschroefd. Wij zijn al blij als onze kinderen braaf zijn en zich goed gedragen. Ik weiger te accepteren dat dát de belangrijkste ambitie van opvoeding moet zijn! Met opvoeding heb je wel degelijk een invloed op wat er in de wereld gebeurt.’

De hoogleraar start met zijn nieuwe boek: Verbeter de wereld, begin bij de opvoeding – vanachter de voordeur naar democratie en verbinding. Het motief van deze klinkende ondertitel verwijst naar de periode dat André Rouvoet minister van Jeugd en Gezin was. In deze tijd waren er een aantal spraakmakende zaken betreffende kindermishandeling in het nieuws. Rouvoet besloot serieus beleid te voeren om dit probleem onder de knie te krijgen, het zogenaamde ‘achter de voordeur-beleid’. Kindermishandeling zou actief worden opgespoord en indringende maatregelen zoals screeningssystemen en het digitaal kind-dossier traden in werking.

Het doel was nobel: je kon er op deze manier achter komen of het veilig was bij gezinnen thuis. Privacy kwam minder hoog in het vaandel te staan, in het belang van kinderen. Op consultatiebureaus werden soms indringende interviews afgenomen met ouders. De vragen naar de thuissituatie gingen verder dan voorheen. ‘En als een baby omstreeks acht maanden is,’ zo legt De Winter uit, ‘schijnt het dat ouders hun hele hebben en houden op tafel willen leggen.’

michaaaaIn een cafédebat met Rouvoet – omgeven door filosofiestudenten – bracht De Winter deze praktijkverhalen in. De minister – zo maakt de hoogleraar duidelijk – moet ongeveer zo hebben gereageerd: ‘Dames en heren, er is slecht en goed nieuws. Het slechte nieuws is: wij zijn Big Brother aan het spelen en we gaan daarmee door. Het goede nieuws is dat wat de heer De Winter vertelt niet klopt. Het toeval wil namelijk dat mijn vrouw consultatiearts is en ik daarom deze informatie uit de eerste hand heb.’

De Winters reactie kwam vervolgens voor Rouvoet als een verrassing: ‘Mijn vrouw is namelijk ook consultatiearts en heeft hier net een training in gehad.’

Kwalijk in dit kader is volgens De Winter de tendens om opvoeding te reduceren tot gedragsregulering. Wie kent de opvoedprogramma’s met de potige Nanny niet? ‘Daar zie je pakweg drie hoofdregels:

ongewenst gedrag niet straffen, maar negeren
gewenst gedrag belonen
consequent zijn

‘Wie van u is weleens met een hondje naar een puppytraining geweest? Wat leerde u daar? Ziet u de parallel? Opvoeding is in veel gevallen tot een puppy-training geworden.’

De fixatie op gedrag ziet De Winter als pedagoog als een verschraling, een verarming. Opvoeding gaat immers over veel meer, over identiteitsontwikkeling, over vragen zoals: wie ben ik, wat zijn mijn idealen, wat wil ik in deze wereld?

Naast deze zorgwekkende ontwikkeling ziet De Winter ook dat het denken in termen van risico’s de samenleving-van-nu beheerst. Gevolg is een enorme toename aan labels, aan de vraag naar Jeugdzorg en een groeiende aandacht voor ‘zorg’ binnen het onderwijs (waar dit eerst onder de noemer leerlingbegeleiding viel). ‘Op het ogenblik is het zo dat in Nederland tien keer zoveel kinderen worden behandeld voor ADHD dan dat er kinderen zijn die het daadwerkelijk hebben. Dat is niet niks, want veel ‘behandelingen’ gaan met medicatie gepaard. Terwijl we (nog) niet weten wat dat op de langere termijn doet.’

Ook De Winter heeft zijn voorbeelden, vaak schrijnend. Na een lezing kwam er een vrouw naar hem toe. Ze zei dat hij dit onderwerp niet moest bagatelliseren. Zij had een gezin van vijf. Vier personen slikten er medicatie. Ze had drie kinderen, maar toen ze merkte dat haar kinderen er zo rustig van werden, zei ze tegen haar man dat hij het ook maar moest nemen. ‘Misschien een tip voor iedereen.’

Als derde, stelt De Winter, is ook het groeiende individualisme in Nederland van grote invloed op onze manier van opvoeden en onderwijzen. ‘We kiezen ons eigen levenspad en laten de groep waartoe we behoren niet langer ons pad bepalen. Ons hele denken en handelen is hiervan doordrongen. Maar opvoeden heeft een collectief belang en dat zijn we vergeten.’

Uit de aanpak van Rouvoets interventie om kindermishandeling te ondervangen, bleek dat ook hij vertrekt vanuit de gedachte dat het een individueel probleem betreft. ‘En dat is niet het hele verhaal,’ aldus De Winter. ‘Wat minstens zo belangrijk is, is het sociale systeem waarin het gezin ligt ingebed.’

Hij verwijst naar kille, onpersoonlijke omgevingen waarin buren elkaar niet kennen en er – buiten de ouders om – geen volwassenen zijn om in de opvoedingstaken te ondersteunen. ‘Uit onderzoek blijkt dat als er meer volwassenen in de opvoeding betrokken zijn, dat er minder kans is om problemen te ontwikkelen, ook op cognitief vlak.’

De Winter specificeert de betekenis van steunende relaties door een lijn te trekken naar het onderwijs, naar de relatie tussen schoolbegeleiders en leraren en ouders. ‘Vroeger –  zeg tien, twintig jaar geleden – kreeg een kind thuis op z’n donder als het van school werd weggestuurd. Er was een continuïteit tussen gezagsverhoudingen. Daarna volgde er een periode dat je als leraar een boze ouder aan de lijn kreeg (‘Hebben jullie soms de pik op mijn zoon?!’) . Tot een aantal jaar geleden en de situatie van nu: we hebben niet direct meer te maken met boze ouders, maar steeds vaker met hun advocaten.’ De Winter veronderstelde aanvankelijk dat het om een incident ging, maar is daarvan teruggekomen. ‘Sommige scholen reserveren tegenwoordig al een budget voor juridische processen om deze problemen te ondervangen.’

Als hoogleraar pedagogiek pleit hij voor een samenhang in de omgeving waarmee de jeugdige te maken heeft. ‘Als de relatie tussen ouders en school niet goed is, zou je dat namelijk kunnen terugzien in de schoolprestaties.’ De term ‘opbrengstgericht werken’ wordt volgens De Winter daarin ook oneigenlijk gebruikt. ‘Wie wil er immers niet resultaat, een opbrengst? Waar het mij om gaat is dat een resultaat niet alleen in taal en rekenen zit, maar op een breder vlak van ontwikkeling.’

Lees verder

Onderwijsavonden in Driebergen
Aftrap al op 10 september –> Bestel!

Op woensdag 10 september – kort na de zomervakantie – start een nieuwe serie Onderwijsavonden in Driebergen. Luc Stevens duidt op die eerste avond de voorbije jaren, waarin vooraanstaande sprekers inspirerende bijdragen leverden ten dienste van onderwijsontwikkeling, Wat is de rode lijn, wat zijn  de vertrekpunten van waaruit we de dagelijkse praktijk tegemoet  treden?

De Onderwijsavonden worden gehouden in theater Maitland, op landgoed De Horst in Driebergen dat plaats biedt aan maximaal 300 mensen. We starten om 19.30 uur en vanaf 19.00 uur is er een inloop. Achter deze link leest u over de hele serie, ziet u  de exacte data en meer over de zeven sprekers. Een losse entreekaart kost 30 euro. Passepartout-kaarthouders betalen 175 euro en zijn verzekerd van een plaats op 15 januari (Peter Heerschop en Marcel van Herpen).

–> U kunt zich HIER aanmelden

—————

Conferentie Leider zijn op 24 september

Deze conferentie in theater Maitland in Driebergen richt zich op schoolleiders, rectoren en bestuurders uit alle onderwijssectoren. De bekende denkers en wetenschappers Dolf van den Berg en Gert Biesta zullen de conferentie op woensdag 24 september inleiden en hun concepten presenteren aan de deelnemers. Marcel van Herpen en Luc Stevens zullen het begrip Pedagogisch Leiderschap uitwerken. Verder zullen deelnemers uitgenodigd worden om te reflecteren op hun eigen leiderschap en zal de conferentie rijk zijn aan voorbeelden van (school)leiders waarmee de deelnemers zich persoonlijk kunnen verstaan. –> KLIK hier.

Datum: woensdag 24 september 2014 – 9.00 – 17.00 uur.
Locatie: Landgoed de Horst, De Horst 1, Driebergen
Kosten: € 145,- 
inclusief boek

Of ‘Leidinggevende, wie ben je’ van Dolf van den Berg, Luc Stevens en Roland Vandenberghe.
Of ‘Zichtbaar! Ambities van schoolbestuurders in persoonlijke verhalen’ door werkgroep Zichtbaar!

Aanmelding: info@nivoz.nl