inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Jeroen Goes


Jeroen Goes
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

De kern van sportspel: Vreedzaam pesten! Zomaar een gedachtengang of een visie met pedagogische betekenis? hetkind.org/?p=56248

Ongeveer 3 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
De urgentie van verandering: ‘Transitie is voor mij mensen in hun onderwijshart raken’

5 oktober 2014

Jeroen Goes

Jeroen Goes bezoekt de afgelopen tijd een flink aantal onderwijsevenementen. De sfeer die hij er oppikte? Een grote drang naar verandering, naar transitie. ‘Het kan anders, het moet anders. Wij tegen de boze buitenwereld, is soms de stemming.’ Maar hij proeft iets anders: we zijn er volop, middenin. Zijn statement: ‘Ik zet de schooldeur open, om te ontmoeten, mensen kennis te laten maken met daar waar het in de huidige tijd om draait: leren vertrouwen, de angst voorbij.’

images (6)Je kent het wel, zo’n periode waarin alle feestjes tegelijkertijd vallen. Te leuk om af te zeggen, te druk om alles te bezoeken, en toch doe je het. Ik bezocht – met mijn onderwijshart –  in amper een paar weken tijd een aantal feestjes.*

Wat hebben ze met elkaar gemeen? De urgentie van verandering. In een veranderende maatschappij, is een verandering van het onderwijs noodzakelijk. Het kan anders, het moet anders. Voor de kinderen, voor de leerkrachten, en voor een betere wereld.

Vaak hoorde ik: ‘Wij zien het, maar nu de rest van het onderwijsveld nog.’

Het valt op dat een aantal dit dus over elkaar zeggen: ‘Wij wel, maar zij nog niet.’ Nog een overeenkomst: ‘We bestaan, maar wat is ons bestaansrecht?‘ Of: ‘We gaan ons bestaansrecht bevestigen, maar weten nog niet hoe.’ Ook hoorde ik: ‘We weten ook al hoe, en dat zullen we laten merken ook. Duizend dagen na nu kan niemand meer om ons heen.’

Honderden mensen vertegenwoordigen nog eens honderden – misschien wel duizenden – onderwijzers in het PO en VO. Allen met hun eigen beelden over hoe het nu gaat, en hoe het zou moeten zijn. Wij tegen de boze buitenwereld, is soms de stemming. 

Ik beleef, ik kijk, ik luister, ik verwonder, raak geïnspireerd, wordt geraakt en wind mij op. 

Mij opwinden doe ik bij de beelden die er zijn, over het niet veranderingsgezindheid zijn. Over paradigma’s van de niet willende leerkracht. 
Paradigma’s die overigens opvallend veel worden uitgesproken door mensen die zelf niet in het onderwijs werkzaam zijn, maar nu wel de verandering teweeg willen brengen. 

Ik geloof er niet in.

Honderden mensen vertegenwoordigen duizenden mensen in het onderwijs. Honderden zijn in beweging, vragen zich continu af: Doet wat wij doen op onze scholen er toe? Nu en later? Tientallen scholen heb ik reeds ontvangen, traditionele scholen wiens onderwijshart gaat kloppen bij het zien van de keuzes die wij hebben durven maken. 

Een onderwijshart dat nooit verdwijnt, slechts weer even aangestoken moet worden.

Een onderwijshart dat verstopt is achter de regels en de procedures. Achter de verstikkende angstcultuur.  Ik toon ze dat dit anders kan, met een dosis eigenwijzigheid en eigenzinnigheid, maar altijd met het waarom van het handelen voorop. 

Sommige organisaties willen een transitie (het meest gehoorde woord in een aantal van deze bijeenkomsten), maar ik denk: deze transitie is volop bezig. 

De congreszalen vullen zich, de gesprekken zetten zich voort. Tussen onderwijzers, bestuurders, beleidsmakers, adviseurs… Ik beleef, ik kijk, ik luister, ik verwonder, raak geïnspireerd, wordt geraakt en wind mij op.

Maar boven alles: ik raak volop geïnspireerd door de lezingen waarbij de verandering plaats vindt door inspiratie, zonder transitiepaden, maar door mensen in het onderwijshart te raken. En: ik zet de schooldeur open, om te ontmoeten, mensen kennis te laten maken met daar waar het in de huidige tijd om draait: leren vertrouwen, de angst voorbij.

Vertrouwen in het kind. Vertrouwen in de leerkracht. Vertrouwen in de directie. Vertrouwen door alle lagen heen. 

Dat is mijn streven, dat is waar we mee werken. En dat gaat vaak goed, dat is mooi en dat is hartverwarmend.  Daar kan geen congres en transitiepad tegen op.

Jeroen Goes is schoolleider op De Werkplaats in Bilthoven en maakt deel uit van het Bloggerscollectief van hetkind.

 

* Deze ‘feestjes’ liep ik de afgelopen tijd af:

– De Onderwijsavond van Luc Stevens bij hetkind (circa 200 aanwezigen)
– De conferentie: ‘Leider zijn in het onderwijs, wie ben je en waar sta je voor’ (hetkind/nivoz) (150 deelnemers)
– De spraakmakende onderwijsdocumentaire Alphabet (zalen vol)
– De startbijeenkomst van United4education (120 aanwezigen)
– Een daglezing van schrijfster en consultant Margaret Wheatly (150 aanwezigen)
– Een netwerkbijeenkomst georganiseerd door Jan Jutten en Arsene Francot van NatuurlijkLeren / Boeiend onderwijs.(circa 20 schoolbesturen)