inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Gert Jan Kleinpaste


Gert Jan Kleinpaste
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

Steeds hetzelfde ‘meidengedoe’, wat moet je ermee? hetkind.org/?p=53624

Ongeveer 9 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Een belangrijke vraag, ook in onderwijs: ‘Wat zou je doen als geld geen rol zou spelen?’

4 november 2014

Gert Jan Kleinpaste

Misschien kent u filmpje van Alan Watts, begint Gertjan Kleinpaste zijn laatste blog. Watts – een belangrijk filosoof uit de 20e eeuw – stelde zijn studenten de volgende vraag: ‘How would you really enjoy spending your live? What would you like to do if money was no object? ‘Die vraag zouden wij ook in ons onderwijssysteem veel meer aan kinderen en jongeren moeten stellen,’ meent Kleinpaste. Zijn blog, tegen het licht van de transitie in zorg en onderwijs. ‘Wat zou jij nu echt graag willen doen?’

Misschien kent u filmpje van Alan Watts. Ik moet er de laatste dagen vaak aan denken. Eigenlijk iedere keer als ik iets lees over de manier waarop de Jeugdzorg gedecentraliseert wordt naar de gemeenten.

– Lees verder na het filmpje –

What If Money Was No Object ~ Alan Watts from Edgar Alves on Vimeo.

Ik was ooit gemeenteraadslid (2006-2010) en wij moesten ons politieke oordeel geven over de aanbesteding rondom de Wet Maatschappelijke Ondersteuning. Het was in de tijd dat de echte zorg werd losgekoppeld van de “eenvoudige taken” die echt goedkoper konden. Destijds geen gelukkige keuze. Nu staan gemeenteraden weer voor een keuze: hoe kopen wij het meest adequaat Jeugdzorg in?

Gisteren bereikte mij via de social media een krantenartikel waarin Leonard Geluk, ooit wethouder in Rotterdam en nu voorzitter van de transitiecommissie Jeugd, waarschuwt dat gemeenten het voortgezet onderwijs nauwelijks een rol geeft bij de Jeugdzorg. Terwijl de verandering van jeugdzorg zou moeten beginnen in het onderwijs.
Er zijn twee instituties die met bijna ieder kind in dit land contact hebben. Het consultatiebureau en de school. Bij uitstek dus de instituties die de ‘ogen en oren’ vormen van de samenleving als het erom gaat te signaleren hoe het met onze jeugd gaat.

De oorspronkelijke ambitie – een integrale benadering dicht bij de doelgroep – is onder tijdsdruk volledig verdwenen. Wat rest is dat gemeenten als een soort inkoopbureau contracten sluiten met bestaande instellingen en organisaties en proberen zoveel mogelijk bestaande zorg tegen lagere kosten in te kopen. Maar als geld nu eens geen issue was? Als het kabinet nu eens niet in de start van het traject al een efficiency korting zou hebben ingeboekt? Als de afweging een antwoord had mogen geven op de vraag: ‘Waar wordt onze jeugd gelukkiger van?’

Afgelopen zondag keek ik met een half oog naar Brandpunt. Er werd aandacht besteed aan de gemeente Roeldalen (Limburg) waar het college “geluk” op de politieke agenda heeft gezet. Een deskundige op dat vlak, Leo Bormans, vertelde dat hij ooit iemand sprak die de zoektocht kon samenvatten in twee woorden: ‘andere mensen’.

Het gaat er in dit leven om dat je andere mensen ontmoet en die andere mensen leert kennen, respecteren en doorgronden. Dat je van hen de drijfveren ervaart; te weten komt wat hen gelukkig maakt. Dat je verschillende achtergronden, religies en opvattingen weet te waarderen.

Die vraag stelt Alan Watts zijn studenten ook: ‘How would you really enjoy spending your live? What would you like to do if money was no object?’ Die vraag zouden wij ook in ons onderwijssysteem veel meer aan kinderen en jongeren moeten stellen. Wat zou jij nu echt graag willen doen? Ik las laatst dat een loopbaancoach aan jongeren twee vragen stelde: ‘Waar ben je goed in?’ en ‘Wat vind je het leukste om te doen?’ en het antwoord op beide vragen was hetzelfde. Waarop hij dan adviseerde dat vooral te gaan doen.

Waarom vallen wij onze kinderen op school dan lastig met zoveel vakken en dingen waarin zij nauwelijks geinteresseerd zijn? Waarom moet een zwaar dyslectisch kind – een voorbeeld dat recent ook langs kwam in de social media – toch naast Nederlands zich twee buitenlandse talen eigen laten maken?

Dat brengt mij terug bij de situatie rondom de transitie van de Jeugdzorg. De Vereniging Nederlandse Gemeenten (VNG) meldde vrijdag jl. dat het ruim de helft van de gemeenten niet is gelukt om voor de gestelde deadline van 1 november 2014 contracten te sluiten met jeugdzorgaanbieders (de oorspronkelijke deadline was 1 augustus 2014). De VNG meldt niet dat het veel gemeenten niet gelukt is met jeugdzoergaanbieders, schoolbesturen en politici tot een integrale benadering van onze jongeren te komen. Het gaat in dit dossier over geld en over contracten.
Gemeenten zijn een inkoopbureau voor zorg geworden en er wordt nauwelijks nagedacht over de vraag: ‘Wat maakt onze kinderen gelukkig?’
Voor een deel logisch, want ook in Den Haag is de aandacht voor onze jongeren verdeeld over de ministeries van Onderwijs, Cultuur & Wetenschap, Volksgezondheid, Welzijn & Sport en Veiligheid & Justitie. Waarom is er in Den Haag nog nooit werk gemaakt van een ‘Ministerie voor de volgende generatie’. Dan liefst zo georganiseerd dat die generatie daar zelf aan de touwtjes trekt. Zweden kent inmiddels een minister van onderwijs die 27 jaar jong is en nog volop in contact staat met de doelgroep.

Als Leonard Geluk, als controleur van het invoeringstraject, nu vaststelt dat scholen niet of nauwelijks betrokken zijn bij de gehele transtitie van de jeugdzorg vraag ik mij af: waar waren de schooldirecteuren op het moment dat zij konden inspreken bij de gemeenteraadsvergadering? Waar waren de schoolbesturen toen zij met het consultatiebureau of de Gemeenschappelijk Geneeskundige Dienst om tafel zaten om uit te wisselen hoe het met onze jongeren gaat?

Het is nog geen 1 januari 2015, de invoeringsdatum van de decentralisatie van de Jeugdzorg. Het gevaar dat Leonard Geluk nu signaleert; het volledig ondersneeuwen van de oorspronkelijke ambitie in deze “operatie” kan nog gekeerd worden. Als er creatieve wethouders opstaan, creatieve zorgaanbieders en vooral daadkrachtige schoolleiders.

Bepleit ik hiermee een nieuwe taak voor scholen? Nee. Ik bepleit wel een duidelijker regie die vanuit de scholen wordt vormgegeven, omdat zij met hun neus bovenop de doelgroep zitten en heel goed weten wat er nodig is om onze jongeren goed voor te bereiden op hun deelname aan de samenleving. Helaas geven wij met de huidige generatie niet echt het goede voorbeeld aan hen. Al was het maar omdat wij zelf doodsbang zijn voor de vraag: ‘Wat zou u doen als geld geen rol zou spelen?’

De echte vraag voor alle professionals in het veld blijft: wat zou u graag voor onze volgende generatie doen als geld geen rol zou spelen?

Gertjan Kleinpaste is voormalig schoolleider en onderwijsbetrokkene. Hij werkt vanuit RedShoe Keynotes/AndereBlik.com en is oprichter van de ‘metaforenfabriek’.