inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Tineke Spruytenburg


Tineke Spruytenburg
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

Zoon is er klaar mee: ‘Het valt niet mee, maar ook hier komt hij wel doorheen’ hetkind.org/?p=53615

Ongeveer 6 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Aandachttraining in groep 7: ‘De sfeer in de klas wordt zacht, de energie aangenaam en de rust voelbaar’

30 november 2014

Tineke Spruytenburg

Geplaatst in: Partnerschap,

‘In het kader van de opleiding Mindfulkids, van het Centrum voor Mindfulness in Amsterdam, geef ik een aandachttraining aan een groep 7 in een naburig stadje. Vandaag was het de tweede les van de derde week. Toen ik aankwam liep de leerkracht pleinwacht. Ik begroette haar en beantwoordde de groet van een enkele leerling. Daarna nam ik plaats achter de instructietafel in de klas en stalde mijn materialen uit.’ Tineke Spruytenburg blogt.

imagesDe groep kwam, nog opgewonden van het buiten spelen, rumoerig de klas in. De helft maakte de tafel leeg en zette het naambordje voor zich, de andere helft had een aanwijzing van de leerkracht nodig om hetzelfde te doen.

Ze keken me verwachtingsvol aan. Een van de meisjes merkte zacht op: ‘Hij is er,’ doelend op het klankschaaltje dat ik de klas had beloofd. Ik vroeg en kreeg de aandacht en overhandigde de juf het doosje. Ze pakte het uit en bewonderde het schaaltje. Nadat ik had uitgelegd dat deze bel net zo kan worden uitgenodigd als die van mij, liet ik zien hoe je de bel kunt laten zingen door met het stokje langs de rand te bewegen. Juf en kinderen toonden hun dankbaarheid door in koor ‘dankjewel juf ‘ te laten klinken.

Die energie kon mooi worden gebruikt om de kinderen de eerste oefening aan te bieden, dus ik liet er geen gras over groeien en nodigde hen uit om in hun stille lichaam te komen zitten. ‘Luister naar het verhaal over een puppy.’ Met zachte stem gaf ik aanwijzingen voor de zithouding en begon het verhaal te vertellen. De sfeer in de klas werd zacht, de energie aangenaam en de rust voelbaar. Ik keek naar links waar een jongen zit die in de eerste lessen veel moeite had om zijn bewegingsdrang te beheersen. Hij zat verstild en bewoog nog geen pink. Achteraan moesten twee jongens moeite doen om de ogen geloken te houden. Ze willen wel en het is zo lastig voor ze, deze stille, zachtmoedige en trage oefening! Van een afstand begeleidde ik hen met zachte non-verbale aanwijzingen.

Ze deden zo hun best. Aan het einde van het verhaal stond het kippenvel in mijn hals en op mijn armen. Deze groep is na drie weken zo goed in staat om de innerlijke ruimte en rust aan te raken! Wat een prachtig gebundelde energie! Het duurt minstens een volle minuut voordat iedereen de oefening afgerond heeft. We bespraken wat er was opgemerkt en ik deelde ook mijn ervaring.

In de voorgaande les had de groep me getoond hoe zeer ze genieten van de bewegingen; die slaan we dus niet meer over! De hele groep glijdt mee op het ritme van mijn aanwijzingen. Bijna niemand zegt iets, al hoor je wel kreetjes hier en daar als een nek wat kraakt of de rekoefening een rugspiertje op scherp zet. De laatste oefening, waarbij armen en benen voorwaarts worden geheven en gestrekt, is goed om te ontladen. Met een luide zucht laten we armen en benen weer op de grond ploffen. Nog eens en nog eens.

Zo nu zijn we klaar voor de nieuwe oefening en vandaag is dat een kwetsbare: een hartenwens aan jezelf sturen. Nu kijk ik verwachtingsvol de groep rond. Ik begeleid de kinderen naar hun stille lichaam. Een enkeling kan de rust niet direct vinden…… die hebben nog een stille aanwijzing nodig. Daar gaan ze… met groot gemak lijkt het… ‘Wat nemen ze van deze lessen mee?’

Na het onderzoeken van hun ervaringen, rest nog het werkboekje. Ik merk dat er een licht gespannen verwachting in me leeft: ‘Kan deze klas die voor tweederde uit jongens bestaat, en waarvan minstens de helft een niet-Nederlandse achtergrond heeft, het kwetsbare gedicht aanhoren zonder in een lachstuip of erger te belanden?’ De jongen vooraan vraagt zachtjes of hij mag lezen. Ik durf het niet aan en leg fluisterend uit wat de reden is. Dan draag ik het gedicht voor ‘Ik ben mooi’ van Ted van Lieshout:

Ik ben mooi.

Iedereen ziet het.

Ik ben zo mooi.

Lief en goed ook.

Heel soms durft iemand bijna te zeggen

dat ik mooi ben.

En dat is ook zo.

Ik ben zo mooi

dat ik het misschien

gewoon ben gaan vinden,

en het vergat.

Daarom zeg ik het

nog maar eens hardop:

ik ben mooi.

En dat is ook zo.

… de klas leest stilletjes mee in het werkboekje. Er is wederzijds respect en aandacht… ik weet intuïtief dat deze groep de betekenis van dit gedichtje aanvoelt, begrijpt. Ik herhaal het gedicht en leg mijn hart er in. Daarna laat ik de leerling, die zo graag wilde, de tekst ernaast voorlezen en sluit af.

images3Dankbaar fiets ik even later langs de provinciale weg naar huis: wat een voorrecht om mijn passie zo te kunnen leven! Wat een prachtige groep!

May they be happy and safe

May their minds be clear and their hearts at ease

Dank je wel juf, dank je wel school en bovenal dank je wel groep 7!

Tineke Spruytenburg

Op woensdag 11 maart 2015 zal prof. dr. Anne Speckens – hoogleraar psychiatrie aan de Radboud Universiteit Nijmegen – een onderwijsavond verzorgen in Driebergen. Ze is de vijfde spreker in een serie van zeven. De titel van Speckens voordracht is: Mindfulness, de toepassing en mogelijke betekenis voor het lager en middelbaar onderwijs. Voor meer informatie: http://hetkind.org/agenda/onderwijsavond-anne-speckens-mindfulness-de-toepassing-en-mogelijke-betekenis-voor-het-lager-en-middelbaar-onderwijs/