inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Sanne Bosmans


Sanne Bosmans
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Huilende moeders aan tafel. Het blijft lastig, zeker omdat ik de tranen vaak maar al te goed begrijp’ hetkind.org/?p=54821

Ongeveer 9 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Opvoeddiscussie: ‘Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe’

3 december 2014

Sanne Bosmans

Geplaatst in: Opvoeding, Samenleving,

Sinterklaasliedjes vormen eigenlijk een soort archeologische vindplaats, waarin veel behouden blijft van de tijd waarin het lied geschreven is, terwijl de Sinttraditie zich jaarlijks – vaak heel geleidelijk, soms met sprongen – vernieuwt en ontwikkelt. Maar het zijn vaak juist de liedteksten, waarin de Sint-Pyiet-verhoudingen van weleer bewaard gebleven zijn. Dat geldt ook voor de opvoedkundige noties in die liedjes: de roe (straffen en belonen) als middel voor gedragscorrectie zijn er omnipresent en sluiten niet aan bij wat inmiddels bekend is over opvoeden. Sanne Bosmans schreef er een blog over.

08104Ondanks dat de zwarte Pieten discussie nog volop woedt, wil ik liever de aandacht verplaatsen naar een voor mij wezenlijkere discussie: over de opvoedmethode die achter het Sinterklaasfeest schuilt.

Waarom geldt nog steeds: ‘Wie zoet is krijgt lekkers en wie stout is de roe?’ Belonen en straffen werkt wel op korte termijn, kinderen willen namelijk luisteren, omdat ze het goed voor jou als opvoeder willen doen. Maar op langere termijn werkt het voornamelijk externe motivatie en afhankelijkheid in de hand. En laat dat nou net iets zijn wat ik niet voor ogen heb voor mijn kinderen.

Mijn oproep vandaar, tot een nieuwe manier van omgaan met onze kinderen. De ”Sinterklaas opvoedmethode” zou wat mij betreft ook kunnen zijn dat we kinderen ongeacht hun gedrag, maar per definitie liefdevolle aandacht geven. En duidelijke grenzen bieden. Dus door de woorden ‘goed zo’ of  ‘wat knap’ te vervangen door ‘dat vind ik fijn’ of  ‘dank je wel’. En het straffende element ‘Als je dit doet, dan volgt er een consequentie’ of het apart zetten, vervangen door gezamenlijke grenzen. Door bijvoorbeeld te zeggen: ‘Papa en mama willen dat het gezellig in huis is, dus we verwachten dat je stopt met slaan!’

Ik weet uit eigen ervaring dat je een lange adem nodig hebt, met veel geduld en volharding. Maar mijn credo is: ik wil graag kinderen die gelukkig, onafhankelijk, intrinsiek gemotiveerd en bovenal gelukkig zijn. En ik zie een grote kans van slagen als ik opvoed vanuit deze vorm: vanuit liefde, maar ook door grenzen te stellen.

Eigenlijk wat ik ook doe bij mijn partner, vrienden en collega(‘s). Hierin ben ik ook mezelf, als mens, als opvoeder. En zie ik anderen ook als gelijkwaardig. Laten we ook in het opvoeden ons zelf zijn en onze kinderen als gelijkwaardig behandelen. Mijn kinderen mogen worden wie ze zijn en ik wil daar geen sinterklaas achtige opvoedmethode aan de pas laten komen, maar wel de pure vorm.

Dus laten we de toeters en bellen van belonen en straffen eens achterwege laten, ook in het Sinterklaasfeest. Laten we het feest vieren als een echt gezellig volksfeest waarin we genieten van de aandacht voor elkaar, zonder gebruik te maken van kortetermijn opvoedmethodes.

Sanne Bosmans is moeder, orthopedagoog en heeft gewerkt in en rondom het onderwijs en jeugdzorg.