inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Jacob-Jan Voerman


Jacob-Jan Voerman
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Lex wil niet leren. Dat zegt school. En hij is niet testbaar’ hetkind.org/?p=54795

Gisteren op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Jacob Jan leert #6: ‘Kinderen betrappen op talenten. Bestaat er iets mooiers?’

2 januari 2015

Jacob-Jan Voerman

Jacob Jan Voerman koos op latere leeftijd voor het onderwijs, maar liep vast. Toen hij vervolgens doof werd, leek het doek definitief te vallen. Nu, meer dan 10 jaar later, doet hij op de democratische school De Vallei nieuwe onderwijservaringen en inzichten op. Dit is deel 6 van Jacob Jans Valleiserie, over een bijzondere school en zijn zoektocht naar een rol voor zichzelf: ‘Een mooi systeem, die diploma’s. Als je een gevaarlijk of ingewikkeld apparaat wil bedienen, moet je daar op de Vallei een diploma voor halen. Niet je leeftijd, maar je vaardigheid en voorzichtigheid bepalen of je ergens zelfstandig mee mag werken.’

Jacob Jan leert 6 timmerenHoezo zijn meisjes niet geïnteresseerd in techniek? Ik werd door twee meiden naar de werkbanken gesleurd omdat ze wilden timmeren. Ze konden het zelf wel, maar ze hadden een begeleider nodig, want ze hadden geen diploma.

Een mooi systeem, die diploma’s. Als je een gevaarlijk of ingewikkeld apparaat wil bedienen, moet je daar op de Vallei een diploma voor halen. Niet je leeftijd, maar je vaardigheid en voorzichtigheid bepalen of je ergens zelfstandig mee mag werken. “Je bent je tostidiploma kwijt”, zei een leerling pas tegen me. Ik kreeg het ternauwernood van haar terug, omdat ik kon aangeven wat ik fout had gedaan (ik was er even bij weg gelopen).

Maar goed. Techniek dus. En de werkbanken. Ik kwam er de hele dag niet meer vandaan. Het leek wel of iedereen iets wilde maken. Allemaal meiden (en drie jongens). En ze waren nog behoorlijk handig ook.

Ik leer vooral laten. Ook nu weer.

Ik had kleine hamers tevoorschijn gehaald. En opeens zie ik klein meisje S. met een grote klauwhamer lopen. Ik bedwing mijn impuls om haar een kleinere hamer te geven. ‘Ze heeft die grote niet voor niets gepakt’, roep ik mezelf inwendig tot de orde. Na twee klappen zie ik al dat hier een vakvrouw bezig is.

Intussen help ik A. met een zwaard. We zoeken kleine spijkertjes die niet te langer zijn dan de dikte van twee triplex plankjes. We meten samen waar de dwarslat het zwaard moet kruisen. Hij is 18 centimeter lang, de dwarslat.

“De helft is negen!”, roept A. “Dan doe ik bij 8 een spijker want ik wil er twee naast elkaar zodat het niet gaat wiebelen.” Zo! Ze heeft meteen even gerekend. En gemeten. En behoorlijk wat inzicht getoond.

Achter mij is S. heel druk bezig. Met verbluffend tempo maakt ze het een na het andere kunstwerk. En dat woord gebruik ik niet lichtvaardig. Ik kijk met verbazing met hoeveel focus ze werkt. Dit is een jongedame die in haar hoofd weet wat ze wil. Zonder dat het vast ligt, trouwens. Ze gaat de dialoog aan met het materiaal. Ze pakt resten triplex uit de bak, en weet dan direct waar dat een plek gaat krijgen. Dat kromme stuk wordt een knalgele banaan. Maar ze timmert het vervolgens op een diepblauwe ondergrond, zodat het tegelijk een maan is. Mooi vind ik, dat het gezicht dat ze er op tekent, zowel de banaan- als de maaninterpretatie toestaat.

Een volgend stuk hout krijgt twee spijkers die met precisie, zonder er één keer naast te slaan, én zonder de spijker krom te slaan, tot op de kop het hout in gaan. Dat worden ogen. Daaronder (het is een gebruikt stuk hout) heeft S, een kromgeslagen spijker uit het hout getrokken. De U-vormige deuk die achterblijft wordt een tong die uit de mond steekt.

Het is niet alleen wat ze maakt dat bijzonder is. Het is de manier waarop, de focus, de aandacht, de concentratie, de ijzeren wil. Lees verder…

Jacob Jan Voerman

Jacob Jan Voerman vertelt verhalen en maakt theater, met als centrale thema: ‘Kun je jezelf zijn en wat is daar voor nodig?’ Daarnaast onderzoekt hij hoe hij, ondanks zijn slechte gehoor (Jacob Jan draagt een cochleair implantaat), kan bijdragen aan het onderwijs op de democratische basisschool De Vallei. Die zoektocht, vervat in de Valleiserie op hetkind, publiceert hij ook op zijn eigen blog. Jacob Jan is vader van vier kinderen.

Eerdere afleveringen in deze serie vind je via Jacob Jans profiel op hetkind (rechts) of via zijn blog.