inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Hiranthi Herlaar


Hiranthi Herlaar
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

Over Rudie, na ruim een week schorsing: ‘Zonder extra aandacht hoorde hij er helemaal bij en was weer welkom’ hetkind.org/?p=55320

Ongeveer een uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Taal is zeg maar niet mijn ding… of toch wel?

13 februari 2015

Hiranthi Herlaar

Geplaatst in: Partnerschap, Legitimering

Hiranthi Molhoek-Herlaar had altijd al moeite met taal. Dacht ze. Vorig jaar lanceerde ze de website KROOST (over opvoeden), maar de angst voor de taal zat er nog zo in dat ze zelf geen artikelen ging schrijven voor de site. Toen ze de pen wél oppakte, was dat een opluchting. Totdat… Haar verhaal over de ontdekkingstocht naar je eigen talenten.

taal2-1De Nederlandse taal. Grammatica, zinsontleding, spelling. Ik zou niet op twee handen kunnen tellen hoe vaak ik dat allemaal vervloekt heb. Dacht ik een bepaalde regel onder de knie te hebben, kwam er ineens een uitzondering op die regel tevoorschijn. De logica was, voor mijn gevoel, vaak ver te zoeken. Met als gevolg dat ik de hele regel in twijfel trok en vastliep. En dat bij zo ongeveer elk regeltje.

Kastwoordjes (voorzetsels) waren makkelijk te identificeren. Op de kast, naast de kast, in de kast. Zelfstandig naamwoorden had ik ook geen moeite mee. Dieren, mensen, plaatsnamen, eigen namen en dingen. Een duidelijke opsomming waardoor ze makkelijk aangewezen konden worden. De rest daarentegen…

Wanneer gebruik je een komma, een puntkomma, dubbele punt? Is het nou gebeurt of gebeurd?

Ik ben een beelddenker, geen woorddenker. Ik heb daarom heel vaak mijn keuze gemaakt voor de optie die er ‘het best uitzag’. Vaak werd dat een keuze tussen twee ‘raar uitziende’ woorden, omdat ieder woord er raar uit gaat zien als je er maar lang genoeg naar staart.

Als kind was ik verslaafd aan lezen. Op de basisschool las ik al boeken van mijn moeder. Thrillers vooral. Literair, psychologisch, medisch: het maakte me niks uit. Ik vond het onwijs geweldig om in zo’n verhaal te zitten en dan aan het einde te zien of ik met mijn gevoel goed had gezeten (wie de dader was enzo). Tegelijkertijd vond ik Nancy Drew, De Vijf en de Griezelbus ook leuk hoor. Maar dat was toch ander vermaak.

Door dat lezen leek het me geweldig om zelf ook eens een boek te schrijven. Maar omdat taal een vijand van mij voelde, werd dat een droom die nooit in vervulling zou gaan. Althans, zo voelde dat op de basisschool, toen we een opdracht kregen om een zelfbedacht verhaal te schrijven. Ik kreeg het níet voor elkaar. Zinnen gingen niet lekker, onwijs veel gestreep (van mij). Een begin van het verhaal bedenken ging redelijk snel, maar dat ‘goed’ op papier krijgen en een midden en einde bedenken absoluut niet. Mijn conclusie: ik kan het gewoon niet. Taal was gewoon niet mijn ding en schrijven, écht schrijven, ging me nooit lukken.

Vorig jaar kwam ik in contact met nu twee dierbare vriendinnen. Gabriëlle Jurriaans en Linda Rikkers. Beide toevallig behoorlijk kunstig met ‘de pen’. Samen hebben we de website van KROOST gelanceerd. Wat schrijven betreft hield ik me op de achtergrond. Het logo, de huisstijl, de website: daar voelde ik me veilig. Maar schrijven, naast twee die daar hun werk van hadden gemaakt? Nee, dat zag ik echt niet zitten.

Niet lang na de lancering vertelden ze dat ik best kon schrijven en dat ik dat ook zeker voor KROOST kon gaan doen. De eerste keer dat ik een stuk klaar had staan om te redigeren vond ik doodeng. Gabriëlle stuurde mij het stuk terug met de waarschuwing ‘Je moet niet schrikken van de aanpassingen’. Met een knoop in mijn buik opende ik het stuk en las ik het na. Veel wijzigingen zag ik niet, dus vroeg ik na wat er dan gewijzigd was. Inderdaad niet veel dus.

Daarna ging ik meer schrijven voor KROOST, naast Liefdevol Opgroeien en later ook Montessori Thuis.

Toen vertelde Gabriëlle dat ik best een van mijn artikelen naar HetKind kon sturen. Even was ik sprakeloos. Ik? Een van míjn artikelen?! Grapje zeker! Maar nee, ze bleek bloedserieus en Linda was het met haar eens. Omdat ik geen idee had wat ik in kon sturen heb ik gevraagd welke zij zou insturen en ze wees mijn stuk over schijnverantwoordelijkheden aan.

Met weer een knoop in de buik stuurde ik de link van dat stuk door. Bang voor afwijzing. Maar wat nou als ze het wél wilden plaatsen? Dat zou toch fantastisch zijn? Een paar dagen na het versturen kwam dan het verlossende antwoord: ze wilden het graag plaatsen! Mijn hart maakte een sprongetje! Om daarna tegelijk aanwezig te zijn met een knoop in de buik. Hoe zouden mensen reageren?

De eerste reactie dat ik op het artikel zag bracht me weer terug naar dat klaslokaal, het moment waarop ik mijn droom zelf een boek te schrijven in duigen zag vallen: “jammer van de spelfouten”. Met een paar dezelfde reacties daarna.

Het voelde als een stomp in de maag.

LEES VERDER.

Hiranthi Molhoek-Herlaar is mede-oprichter van ouderplatform KROOST en schrijft daarnaast op de websites Liefdevol Opgroeien en Montessori Thuis.
Lees hier Hiranthi’s eerder gepubliceerde artikel: Over (schijn)verantwoordelijkheid: leer het mij zelf te doen