inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Jacob-Jan Voerman


Jacob-Jan Voerman
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

Over Rudie, na ruim een week schorsing: ‘Zonder extra aandacht hoorde hij er helemaal bij en was weer welkom’ hetkind.org/?p=55320

Ongeveer 3 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Jacob Jan leert #12: ‘Mijn moed begint op mijn blog. Als ik het hier hardop durf te zeggen, ga ik het ooit echt doen’

16 februari 2015

Jacob-Jan Voerman

Jacob Jan Voerman koos op latere leeftijd voor het onderwijs, maar liep vast. Toen hij vervolgens doof werd, leek het doek definitief te vallen. Nu, meer dan 10 jaar later, doet hij op de democratische school De Vallei nieuwe onderwijservaringen op. ‘Zou ik dover durven zijn?’, vraagt Jacob Jan zich opnieuw af. Zeker in drukke ruimtes kost het hem moeite om boodschappen te destilleren uit een paar opgevangen steekwoorden. Maar durft hij zijn hoortoestel helemaal uit te doen? ‘Dát is spannend: anderen die zich aan míj moeten aanpassen. Dan wordt de communicatie een klus die we samen moeten klaren. En daar zit de angst: mag ik dat vragen van anderen? De tegenvraag is natuurlijk: hoe serieus neem ik de relatie als ik het niet vraag?’

Jacob Jan leert 12 hokjesman doofIk weet het al lang.
De stap die ik moet gaan zetten, richting goede communicatie op de schoolvloer.
Maar ik durf niet.
Het zat bij het schrijven van de eerste post hierover al in mijn achterhoofd. Ik durfde het toen niet eens hardop te denken.
Mijn moed begint vaak bij mijn blog. Als ik het hier hardop durf te zeggen, dan ga ik het ooit een keer doen. Dat heeft al eerder gewerkt.

Het lef om dover te zijn.
Dat is nodig, omdat ik de ander nodig heb voor een goede communicatie.
En dat is precies waarom ik het niet durf, die volgende stap.
Want ik kom een heel eind, zonder die stap.

Maar een heel eind betekent dat ik mij in alle bochten wring, zodat de ander zo min mogelijk last heeft van mijn slechthorendheid. Want dát is spannend: anderen die zich aan moeten passen aan mij, en niet een beetje, maar flink!
Dat betekent dat ik mijzelf de moeite waard moet vinden. Dat betekent dat ik heel erg veel vertrouwen moet hebben, in wat ik als leraar te bieden heb.
Ken je dat? Dat gevoel: “Als ik durf te kiezen voor mijzelf, dan verlies ik het contact met de mensen om me heen?” En dat je best kunt bedenken dat dat heus niet zo is. Maar dat je angst heel hard gaat trappelen en roepen?

Wat gaat er gebeuren als ik in de heel drukke ruimtes mijn CI’s* uit doe, en dus helemaal niets meer hoor?

In die ruimtes versta ik ongeveer 25% van wat gezegd wordt. Zo’n percentage slaat helemaal nergens op, maar ik wil even duidelijk maken dat ik in herrie echt heel weinig hoor. Als ik een paar sleutelwoorden ‘vang’ kan ik de puzzel leggen. Het nadeel van die manier van verstaan is dat niemand weet hoeveel moeite het me kost, en dat ook niemand weet wat ik NIET verstaan heb.

Als ik in die ruimtes mijn CI uit doe wordt het een stuk duidelijker. Dan wordt de communicatie iets van ons samen. Dan is het een klus die we samen moeten klaren.
En daar zit de angst. Mag ik dat vragen van anderen?
De tegenvraag is natuurlijk: hoe serieus neem ik de relatie als ik het niet vraag?

Jacob Jan leert 12 hokjesman doof 2Mijn eerste stap is het omgaan met die angst. Het leren houden van mezelf.
De tweede stap is de vraag of ik dit kan vragen van de kinderen op school.
Het kost ze wat, maar krijgen ze er ook wat voor terug?
Ik vermoed van wel.

Het eerste dat ik terug geef, is dat ik hiermee een voorbeeld geef. Ik leef voor dat je jezelf zo serieus mag nemen dat anderen moeite voor je doen. Dat jij het recht hebt om de dingen te doen op een manier die voor jou werkt. En dat het helemaal niet erg is als anderen daar iets voor moeten doen. Zo werkt het over en weer. Zo zou het ook op een werkvloer moeten werken. Want op die manier kunnen talenten tot hun recht komen.

Het tweede dat ik teruggeef, is dat ik de communicatie rijker maak. Of moet ik zeggen: rijker houdt? In de pedagogiek van Reggio Emilia wordt gezegd: een kind communiceert in honderd talen, en wij pakken er 99 af.

Ik heb het in ieder geval gezegd.
De volgende stap is overleggen met de school.
En dit is het antwoord van school:

En dit staat in het boek Leren Natuurlijk van Maaike van Mourik, oprichtster en directeur van de Vallei.

Als we leren dat verschillen een verrijking zijn, kunnen we echt vrij van binnen worden.
Het vergroot ons levensgeluk aanzienlijk. In een gemeenschap die uit mensen bestaat
die allemaal heel verschillend zijn, gaat na een tijd ieder individu dit intrinsiek
accepteren. De bindende overeenkomst is dan dat je anders bent dan anderen. Je kunt
werkelijke vrijheid ervaren, omdat je echt kan kiezen vanuit je innerlijke motivatie.

Naschrift: ik heb de stap gezet. Ik heb aangekondigd dat ik mijn CI’s uit ga doen in de algemene ruimtes. Er is heel erg mooi op gereageerd. Lees verder…

* CI = cochleair implantaat; een prachtige introductie tot de dovencultuur, vind je in deze aflevering van De Hokjesman. Ook de illustraties zijn uit die aflevering afkomstig.

Jacob Jan Voerman

Jacob Jan Voerman vertelt verhalen en maakt theater, met als centrale thema: ‘Kun je jezelf zijn en wat is daar voor nodig?’ Daarnaast onderzoekt hij hoe hij, ondanks zijn slechte gehoor (Jacob Jan draagt een cochleair implantaat), kan bijdragen aan het onderwijs op de democratische basisschool De Vallei. Die zoektocht, vervat in de Valleiserie op hetkind, publiceert hij ook op zijn eigen blog. Jacob Jan is vader van vier kinderen. Eerdere afleveringen in deze serie vind je via Jacob Jans profiel op hetkind (rechts) of via zijn blog.