inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Alexander Geraedts


Alexander Geraedts
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

Ode aan onze helden. Niet vanwege lessen of uitleg, maar door vertrouwen en aandacht’ hetkind.org/?p=54786

Ongeveer 2 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Over percepties: Volgens mij ”tettert” onze dochter er lang niet altijd doorheen als wij praten

24 maart 2015

Alexander Geraedts

Geplaatst in: Opvoeding,

‘Mijn vrouw zucht geïrriteerd. Ze is met me in gesprek, maar onze dochter wil ook wat zeggen.’ Alexander Geraedts merkt op dat zijn vrouw en hij het gedrag van hun dochter anders waarnemen. Niet erg natuurlijk, logisch zelfs, maar wat betekent dat voor hun handelen? Een exploratief blog over kijken, interpreteren en opvoeden.

download (9)Onze dochter is 3,5 jaar en praat gewoon door ons gesprek heen. Dat gebeurt wel vaker. Als we dan niet meteen reageren, gaat ze harder praten. Ze geeft eigenlijk niet op, totdat we reageren. Dat is wat mijn vrouw zo irriteert.

Mijn vrouw draait zich om in de richting van onze dochter. Met een toon en blik waar de irritatie vanaf druipt vertelt ze mijn dochter dat ze moet wachten tot we klaar zijn met praten. Ze zegt dat ze gewoon éven moet wachten en dat ze dat écht moet leren. ‘Papa en mama moeten gewoon soms even wat bespreken en het kan niet zo zijn dat je er dan altijd doorheen gaat tetteren. Dus even wachten nu, we zijn zo klaar.’ 

Ik ben verbaasd door de reactie van mijn vrouw. Volgens mij ”tettert” onze dochter er lang niet altijd doorheen als wij praten. Ze is vaak genoeg met eigen dingen bezig. Zelfs als we met z’n drieën aan tafel zitten om te eten kunnen we regelmatig hele gesprekken voeren terwijl onze dochter met de erwtjes en de aardappels of de penne in tomatensaus in de weer is.

Ik zie kennelijk iets heel anders dan mijn vrouw. Zij ziet een dochter die er altijd doorheen tettert als wij praten. Ik zie een dochter die dat wel eens doet maar vaak genoeg ook niet. Een heel verschil. Terwijl we het toch echt hebben over hetzelfde kind. 

Maar het gaat me er niet om wie hier nu gelijk heeft. Nee, interessanter vind ik het om te kijken naar het effect van onze verschillende percepties op ons gedrag. Mijn vrouw reageert in dit soort situaties namelijk vaak geïrriteerd en verwijtend terwijl ik meestal inga op wat ze te zeggen heeft om daarna het gesprek met m’n vrouw te hervatten. Ons kind ondervindt dus direct de gevolgen van onze percepties met betrekking tot wat zij doet: ofwel een geïrriteerde moeder, ofwel een rustige vader. Voor een kind, die van onze verschillende percepties natuurlijk geen weet heeft, een wereld van verschil.

Niet dat ik een heilig boontje ben hoor. Het omgekeerde gebeurt ook. Als ik met mijn dochter ben, heb ik bijvoorbeeld het beeld van haar dat ze niet zelfstandig kan spelen. Ze wil ‘altijd’ iets met mij doen. Boekje lezen, stoeien, naar buiten, klimmen en klauteren op mijn lichaam, waar ik ook zit. Daar word ik dan wel weer eens gek van en ga haar dan streng toespreken dat het ook belangrijk is dat ze zelfstandig leert spelen. Dat ik ook ruimte nodig heb en dat ze daar rekening mee moet houden…

Mijn vrouw is in die situaties weer verbaasd over mijn reactie. Zij merkt nooit wat van dat gedrag als zij met haar is. Zij ziet haar wel veel zelfstandig doen. En ze ziet op die momenten dat ik geïrriteerd raak vooral een dochter die blij is dat papa klaar is met werken en gewoon behoefte heeft om met hem te bonden, te spelen en gewoon even lekker wild te doen, ‘want dat kan ik ook veel beter’…  Hmm, ja, dat ik zie ik dan weer niet, nee…

Een heel besef: onze percepties bepalen hoe we reageren. Onze percepties bepalen ons gedrag. Het begint dus met onze perceptie. Dat is een belangrijke notie. Zeker als we als opvoeder willen groeien. Willen we ander gedrag dan zullen we anders moeten waarnemen.

Kinderen kunnen in ieder geval niets doen aan hoe wij ze waarnemen. Dat zijn namelijk processen die in ons gebeuren, meestal onbewust. Het zou mooi zijn als wij opvoeders ons brilletje, in iedere opvoedsituatie opnieuw, zo schoon mogelijk poetsen. Om zo het kind weer helemaal waar te nemen zoals het werkelijk is, zonder onze (onbewuste) vooringenomenheid. Alleen dan kan bewust nieuw opvoedgedrag ontstaan.

Alexander Geraedts is trainer en therapeut.