inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Carolien Munters


Carolien Munters
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Hoe kan er ooit verbinding ontstaan als ik me al door één zin uit het veld laat slaan?’ hetkind.org/?p=54668

Ongeveer 2 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Een korte gedachte, op een stil moment: ‘Wat is nou het ergste dat kan gebeuren?’

4 april 2015

Carolien Munters

Geplaatst in: Legitimering

Caroline Munters is moeder, remedial teacher en kindercoach. Ze deelt tweewekelijks een verhaaltje, op zaterdagochtend. Een korte gedachte, op een stil moment.

bangGisteren had ik het weer. Mijn sleutelbos kwijt! Ik was op mijn werk, had een afspraak en moest weg, maar zonder sleutels kom je nergens. Oké, waar zag ik ze voor het laatst? Na 25 minuten zoeken (!) vond ik ze op een onmogelijke plaats (ik bespaar je de oninteressante details).

Terwijl ik zocht, ging mijn aandacht zo nu en dan naar de klok. Vanaf mijn eerste blik op de klok dacht ik: ‘Jammer, dan ben ik maar te laat.’ Ik zocht er niet minder hard om, maar mijn bezorgde houding sprong wel over naar een meer onverschillige houding. Ik deed mijn best en meer kon ik niet doen, dus waarom bezorgd blijven?

Die onverschillige houding viel vroeger niet altijd in de smaak, herinner ik me. Ik hoor mijn moeder nog zeggen: ‘Dat zeg je nou altijd! ‘Het komt wel goed!’ Nou, we zullen zien!’ Een grote ergernis, vooral in mijn puberteit. En ik moet toegeven, misschien sloeg ik toen ook een tikkeltje door. ‘Ach, komt wel goed joh… Maak je niet druk…’ en dan zakken voor je eindexamen…

Vandaag de dag kan ik zeggen dat deze houding me juist veel goeds brengt. Ik maak me zelden zorgen en denk nog geregeld: ‘Ach, komt wel goed’, of ‘Nou ja, het is niet anders.’

Zorgen maken is iets wat we allemaal, zij het in meer of mindere mate, doen. Over allerlei uiteenlopende dingen. We piekeren ons soms suf. Kinderen doen dat ook. Zij hebben in onze ogen vaak hele ‘creatieve’ zorgen. Dingen die niet voor de hand liggen of helemaal niet mogelijk zijn, maakt hen soms bang.

Want ‘je zorgen maken’, betekent dat je ergens bang voor bent: bang voor spinnen, bang om dood te gaan, bang dat papa en mama gaan scheiden, bang dat je het niet goed genoeg doet, bang dat je een onvoldoende haalt, bang zijn om in het zwembad kopje onder te gaan, bang voor het monster onder je bed. Herkenbaar? Misschien voor jezelf ook wel 😉

De eerste reactie van de omgeving is altijd sussend, troostend: rustig maar, je hoeft nergens bang voor te zijn. Denk eens aan iets waar je zelf bang voor bent, of waar je je wel eens zorgen over maakt. Helpt het, als mensen zeggen: ‘Ach joh, daar hoef je toch niet bang voor te zijn?’ Mijn ervaring is dat het niet helpt. Bij kinderen ook niet. Misschien moet je wel bang zijn voor spinnen, want sommigen zijn giftig. En bang dat je dood gaat, is ook reuze handig, want dan ben je wat voorzichtiger. Bang dat papa en mama gaan scheiden, is misschien wel hartstikke reëel, want ze maken nogal eens ruzie. Bang dat je het niet goed doet, zegt misschien meer over ons onderwijssysteem, bang dat je een onvoldoende haalt, helpt je bij het goed je best doen, bang zijn om in het zwembad kopje onder te gaan, helpt je om je boven water te houden…

Bang zijn heeft dus wel degelijk nut.

Veel nuttiger voor ons als volwassenen om met de angsten van kinderen om te gaan, is de angst te erkennen en er juist op door te gaan. Dit druist tegen ons gevoel in, maar het helpt echt. Bang dat…? ‘Nou zeg, inderdaad, dat zou wel eens kunnen gebeuren. Wat moeten we dan?’

Het kind leert na te denken over mogelijke gevolgen en zich neer te leggen bij dat waar ze zelf geen invloed op hebben. Zo dacht ik in mijn altijd-alles-kwijt-strijd: ‘Zo meteen kom ik te laat! Nou ja, wat is dan het ergste wat kan gebeuren? Dat ik te hard rijd, boetes krijg, ongelukken veroorzaak en misschien nooit meer op die afspraak kom.’ Ehm…

Carolien Munters is remedial teacher in het Brabantse Giessen. Dit is haar website. Voor een hulpvraag in onderwijs, opvoeding of ontwikkeling.