inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Marcel van Herpen


Marcel van Herpen
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter
facebook
‘Kinderen vertellen hun verhaal zó, dat jij hun kant kunt kiezen’

30 juli 2015

Marcel van Herpen

Marcel van Herpen merkt dat het kiezen van de juiste positie als leraar tussen de leerlingen essentieel is. Voor hem als leraar, maar ook voor de kinderen. ‘Omdat er meestal twee partijen zijn, word je scheidsrechter met een onmogelijke opdracht. Zo dichtbij, dat het veilig is voor alle partijen, zonder dat je als leerkracht in het geding bent, is een bijzonder plek.’ 

2015-06-Life-of-Pix-free-stock-photos-hand-sand-santallaDe sfeer op school, is goed. Over het algemeen spelen en werken de kinderen op een prettige manier met elkaar. Natuurlijk doen zich excessen voor, waar je als begeleider bij nodig bent. Ik bemerkte dat je als leerkracht, óók door de kinderen, vaak een rol werd toebedeeld. Kinderen spreken je vaak op een speciale manier aan. Ze vertellen hun verhaal zó, dat jij hun kant kunt kiezen. Omdat er meestal twee partijen zijn, word je scheidsrechter met een onmogelijke opdracht.

Nadat we dat fenomeen met een aantal doorvorst hadden, bespraken we een andere strategie. Als ik nu op de speelplaats loop, probeer ik “positie te kiezen”. Liefst preventief, zoek ik de conflictgevoelige situaties op. Maar ook als er al onenigheid is, probeer ik op de juiste plek te staan. Te dichtbij, maakt je als leerkracht partij. De kinderen spreken je dan direct aan. Te ver weg maakt je een rare voyeur.

Maar zo dichtbij dat het veilig is voor alle partijen, zonder dat je als leerkracht in het geding bent, is een bijzonder plek. Het valt op dat kinderen je dan niet aanspreken. Ik probeer voor mezelf dan te bedenken wat ik gezegd zou hebben. Opvallend is dat kinderen het altijd anders oplossen. Soms zelfs op een manier die niet bevredigend lijkt. Toch zie je kinderen dan even later vrolijk verder kunnen.

Ik sta op een afstandje van Kees en Sander, die geëmotioneerd tegenover elkaar staan. Een aantal andere kinderen kijkt gespannen toe. Ik heb niet gezien wat er gebeurd is.

Sander zegt: “Maar jij begon. Ik deed het alleen terug.”
Kees antwoordt: “Maar ik wilde stoppen en dat zei ik ook.”
Sander: “Ik wou ook stoppen.”
Kees: “Dat is niet waar. Toen ik zei dat ik wilde stoppen, pikte jij nog in mijn ogen.”
Sander laat zijn hoofd zakken. “Ja”, komt nog, bijna onhoorbaar uit zijn keel.

Kees kijkt hem even aan en geeft een klein tikje op zijn arm. Zonder verder één woord waaiert het groepje uiteen.

Misschien bedoelde Sander “ja”, misschien “nee”, misschien “sorry”, maar in iedere geval had zijn lijf verteld hoe hij zich voelde. Dat had ik niet kunnen verbeteren en denk nog even aan die keren dat ik “welles-nietes” hoorde.

Zo… koffie.

Marcel van Herpen is sinds 2006 verbonden aan het NIVOZ, initiatiefnemer van platform hetkind, auteur en veelgevraagd spreker op onderwijsavonden en studiedagen.