inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Ank van Alebeek


ankvanalebeek
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Hoe kan er ooit verbinding ontstaan als ik me al door één zin uit het veld laat slaan?’ hetkind.org/?p=54668

Ongeveer 4 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
TED-talk: ‘Waarom het een fantastische tijd is om wiskundeleraar te zijn’

8 september 2015

ankvanalebeek

Dan Meyer is een wiskundeleraar in het middelbaar onderwijs. Ervaringen van veel collega’s zijn volgens hem: je verkoopt een product aan een markt die het niet wil, maar wettelijk verplicht is om het te kopen. Zijn TED-talk gaat over het onheil voor de maatschappij als we op de traditionele manier onderwijs blijven geven, wat we eraan kunnen doen en – om hoopvol te eindigen –  waarom het zo een fantastische tijd is om een wiskundeleraar te zijn.

Klik op deze LINK om de hele video te bekijken.

De tekst in transcripitie…
Mag ik u vragen om even na te denken aan een moment wanneer je echt compleet weg was van iets; een film, een album, een lied of een boek, en je dit warm aanraadde aan iemand die je graag had, je anticipeerde die ene reactie, je verwachtte ze, en ze kwam, en de persoon vond het vreselijk. Dus, bij wijze van inleiding, dit is exact hetzelfde gevoel waarmee ik de laatste zes jaar elke werkdag rondloop. Ik ben een wiskundeleraar in het middelbaar onderwijs. Ik verkoop een product aan een markt die het niet wil, maar wettelijk verplicht is om het te kopen. Ik bedoel, wel, je bent eraan voor de moeite.

Er is een nuttig stereotype over studenten die ik zie, een nuttig stereotype over iedereen hier. Ik zou jullie een algebra eindexamen kunnen geven, en ik zou niet meer verwachten dan een slaagpercentage van 25 procent. En deze beide feiten zeggen minder over jullie of over mijn studenten dan wat ze vertellen over wat wij wiskundeonderwijs noemen in de V.S. vandaag.

Om te beginnen wens ik wiskunde de splitsen in twee onderdelen. Het eerste is rekenen. Dit is wat jullie vergeten zijn. Bijvoorbeeld een kwadratische vergelijking splitsen in factoren met een hoogste coëfficiënt groter dan een. Dit is heel makkelijk opnieuw te leren, op voorwaarde dat je een sterke basis hebt in het wiskundig redeneren. Dit noemen we de toepassing van wiskundige processen in de wereld om ons heen. Dit is moeilijk om aan te leren. En dit is wat we willen dat studenten bijblijft, zelfs als ze geen wiskundige richting uitgaan. En dit is eveneens iets waarbij de manier waarop we dit aanleren in de V.S. garandeert dat het hen niet zal bijblijven. Dus ik ga praten over het waarom hiervan, waarom dat zo’n onheil is voor de maatschappij, wat we eraan kunnen doen en, om te eindigen, waarom het zo een fantastische tijd is om een wiskundeleraar te zijn.

Om te beginnen, vijf symptomen die aangeven dat je een ander pad moet inslaan…

Een eerste is gebrek aan initiatief; je studenten beginnen niet vanzelf. Je stopt met uitleg te geven en direct gaan vijf handen de lucht in om te vragen om alles nog eens te individueel uit te leggen. Het ontbreekt studenten aan volharding. De materie blijft hen niet bij, het overkomt je dat je drie maand later het geheel nog eens moet herhalen. Er is een aversie jegens vraagstukken, die geldt voor 99 procent van mijn studenten. En de resterende een procent zoekt gemotiveerd naar de formule om te gebruiken in die situatie. Dit is echt destructief.

David Milch, maker van “Deadwood” en andere verbazingwekkende TV-shows, heeft hier een erg goede beschrijving voor. Hij zwoer het maken van hedendaags drama af, shows die plaatsvinden in het ‘nu’. Want wanneer mensen hun geest vullen met vier uur per dag, bijvoorbeeld, “Two and a Half Men,” dan vormt dit de zenuwbanen, volgens hem, op een wijze dat ze eenvoudige problemen verwachten. Hij noemde het, “een ongeduld jegens niet-oplossing.”

Je wordt ongeduldig van zaken die niet meteen opgelost raken. Je verwacht een probleem van sitcom-formaat, een probleem dat zich oplost in 22 minuten, drie reclame blokken en een lachband. En ik zal het jullie formuleren, zoals jullie ondertussen wel weten, dat geen enkel probleem dat het oplossen waard is, zo simpel is. En ik ben hier zeer bezorgd over, omdat ik met pensioen ga in een wereld die bestuurd wordt door mijn studenten. Ik doe iets slechts voor mijn eigen toekomst en welzijn wanneer ik op deze manier lesgeef. Ik ben hier om jullie te vertellen dat onze lesboeken, meer bepaald de frequent gebruikte lesboeken, wiskundig redeneren en geduldig problemen oplossen aanleren, op een manier die functioneel equivalent is aan het bekijken van “Two and a Half Men” en klaar is Kees.

Kijk verder.

Deze video is aangedragen door Ank van Alebeek.