inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Daniël Vecht


Daniël Vecht
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

Echt niet alles is oké in de klas van juf Kiet. --> opinie van @teadoek in Parool #tegengeluid parool.nl/opinie/-echt-n…

Ongeveer 2 uur geleden op hetkind's Twitter via Twitter for iPhone

facebook
Ruzie hoort erbij, maar toch: ‘Oh help, ik raak ontroerd!’

21 december 2015

Daniël Vecht

Geplaatst in: Partnerschap, Legitimering

Als twee meiden in de klas van VO-docent Daniel Vecht ruzie hebben bij de start van de les, besluit hij om níet in te grijpen. Een bewuste keuze om ze zelf tot een oplossing te laten komen. Hij gaat ook met ze in gesprek en wordt verrast door zijn eigen reactie. ‘Er biggelen nu zelfs een paar tranen over mijn wangen.’ 

emotionsNa de grote pauze druppelt klas 1A mijn lokaal binnen. We gaan deze les werken aan het maken van een eigen tijdschrift.

Ik zit bij een groepje jongens te praten, als Eva en Daphne (normaal dikke vriendinnen) achter in het lokaal direct een fikse ruzie krijgen. Ze schreeuwen tegen elkaar. Daphne is in tranen en ze zijn allebei heel fel. De rest van de klas merkt het natuurlijk op en kijkt naar mij.

Ik kijk naar de jongens in het groepje waar ik zit en doe even niets. ‘Ga je niks doen? Ze hebben ruzie’, zegt Casper. Ik doe nog steeds niets, en zeg: ‘Ja, ruzie hoort er ook bij.’

Inwendig moet ik een beetje om mezelf lachen, omdat ik zelf juist helemaal niet zo goed ben in ruzie maken, daar ben ik bang voor. In mijn privéleven hoort ruzie er zelden bij. Zeg ík dit?

Ondertussen houd ik Daphne en Eva wel vanuit een ooghoek in de gaten, maar ik maak me oprecht niet ongerust.

Daphne schuift haar tafel met veel bombarie weg van haar vriendin. Eva kijkt op haar beurt stuurs voor zich uit in de meest gesloten houding denkbaar. Ze lijken beiden uit te willen drukken dat ze hoe dan ook niet meer gaan samenwerken!

Ik begin met de les, geef wat instructies en zeg ook: ‘Jongens, ik heb gemerkt dat er ruzie is, en als ik iets voor jullie kan doen, meiden, dan hoor ik het wel.’ De rest van de klas gaat aan de slag, en de dames roepen af en toe nog iets venijnigs naar elkaar, terwijl de rest van de klas aan het tijdschrift begint te werken.

Ik loop rond door de klas en help leerlingen waar nodig. Na een minuut benader ik de zwijgende meiden: ‘Toch maar even praten?’ We gaan samen naar een leeg lokaal. Ik geef de kaders van het gesprek aan door te stellen dat ik de ruzie niet voor ze ga oplossen, ze alles tegen elkaar mogen zeggen, maar elkaar wel moeten laten uitpraten.

Als we zitten gaan de twee direct weer ruzie maken en Daphne is in tranen. Ik zeg alleen iets als de meiden elkaar in de reden vallen, vraag af en toe iets en vat een beetje samen.

Ze vertellen over de aanleiding van de ruzie: Daphne was erg beledigd dat ze niet was uitgenodigd voor een logeerpartij, maar Eva meende dat ze Daphne wel degelijk had uitgenodigd. Eva stelt heel duidelijk en stevig dat ze juist wél vriendinnen wil zijn.

Terwijl ik dat aanhoor voel ik dat ik, (oh help!) ontroerd raak, er biggelen nu zelfs een paar tranen over mijn wangen. Eva ziet dit, stopt verbaasd met praten en er verschijnt een lach op haar gezicht. Ik zeg: ‘Ik ben zo onder de indruk van hoe eerlijk jullie tegen elkaar durven te zijn en helemaal niet bang zijn om ruzie te maken. Ik vind dat heel knap.’

Aan het eind van het gesprek is de opluchting bij ons alle drie voelbaar. De meiden gaan terug het lokaal in, schuiven de tafels direct weer naast elkaar en Eva roept glunderend nog door de klas: ‘En Daniel moest huilen!’ Ik zeg: ‘Ja, dank je wel Eva, ga nu maar lekker aan het werk.’ De rest van de het project zitten de meiden als de beste vriendinnen weer samen te werken aan hun tijdschrift: Girlpower.

Daniel Vecht is leraar op het Hyperion Lyceum in Amsterdam en geeft Nederlands en toneel.