inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Jack Provily


Jack Provily
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

Kun je het zien? Over een kind echt zien en de tijd daarvoor nemen hetkind.org/?p=56302

Ongeveer 42 minuten geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
De energie die van spelende kinderen uitgaat: ‘Ik heb me al eens afgevraagd waarom een ouderen- of verzorgingscentrum niet in één gebouw zit met een school’

24 december 2015

Jack Provily

Jack Provily was vorige jaar op een school waarnaast een appartementen-complex wordt gebouwd. Tijdens de lunch spraken de leerkrachten over de verkoop van het complex, die niet zo super verliep. ‘Maar wie wil er dan ook naast een school wonen? Al die herrie!’ Zelf dacht Provily eigenlijk, wie wil er NIET naast een school wonen? Je krijgt elke dag je portie energie toegediend. Zijn blog: ‘Om twaalf uur kwam de wereld weer tot leven: gillen, roepen, zingen, lachen, rumoer, de bel, stilte...’

Naamloos1 ‘Vanmorgen liepen er twee kinderen langs mijn tuin, een jongen en meisje van een jaar of zeven. Ze maakten een kabaal van jewelste in hun poging een hond vooruit te krijgen. De hond, al op leeftijd, had echter geen haast. ‘Hij is al oud, meneer!’ Vol energie, met kreten, aanmoedigingen, uitdagende geluiden probeerden ze hem vooruit te krijgen. ‘Kom op, Boris, wie het eerst bij het paaltje is…!’ En weg rende de jongen. De hond snuffelend achterlatend. Het meisje schaterde het uit. Tevreden liep ik naar binnen. Mijn dag kon niet meer stuk. Zoveel frisse energie! Ik ging langs start en ontving zojuist mijn bonuspunten!

Mijn ouderlijk huis stond naast een grote school. Als ik eens ziek was, hoorde ik het ritme van de school. ‘s Ochtends het gejoel, de schoolbel, even herrie en dan de stilte… Om 10 uur de kinderen op het schoolplein: gillen, roepen, zingen, lachen, rumoer, de bel, stilte…. Om 12 uur kwam de wereld weer tot leven. Tegen half twee kwam de energie weer op een hoogtepunt, tot de schoolbel daar een eind aan maakte. Om half vier werd ik weer vrolijk en langzaam maar zeker ging de dag als een nachtkaars uit.

Als tiener werd ik me bewuster van de geluiden van de school. Ik hield van het gejoel, van de kracht van jong leven.

Ik was vorige week op een school waarnaast een appartementen-complex wordt gebouwd. Tijdens de lunch spraken de leerkrachten over de verkoop die niet zo super verloopt. ‘Maar wie wil er naast een school wonen? Al die herrie!’ Met een innerlijke glimlach volgde ik het gesprek. Zelf dacht ik eigenlijk, wie wil er NIET naast een school wonen? Je krijgt elke dag je portie energie toegediend. Tja, in de weekenden en de vakanties is het behelpen. De rust die er dan heerst is van begraafplaatsniveau. Dus dan moet je zelf iets gaan doen dat energie oplevert.

Naamloos3De energie die van (spelende) kinderen uitgaat, is zo interessant. Het is verfrissend en helend. Ik heb me al eens afgevraagd waarom een ouderen- of verzorgingscentrum niet in één gebouw zit met een school. Volgens mij doet de frisse, open energie van kinderen deze mensen enorm goed!

Als ik in een dip zit en kijk naar spelende kinderen, ben ik weer op weg naar de top. Maar misschien ben ik wel een uitzondering…

Eén vraag blijft echter knagen. Wat gebeurt er met al die energie als de schoolbel gaat??’

Jack Provily is werkzaam geweest als leerkracht, intern begeleider en directeur in het Primair Onderwijs. Sinds augustus 2012 is hij onderwijsbegeleider en noemt hij zichzelf freelance veranderaar, trainer, coach.