inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Dieuwke Vermeulen


Dieuwke Vermeulen
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

Dit is de leraar die ik ben en dit is waar ik voor sta! hetkind.org/?p=55581

Ongeveer 5 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
‘Weg met de stopwatch. Eerst jij, kleine man’

5 maart 2016

Dieuwke Vermeulen

Geplaatst in: Verantwoordelijkheid,

Als Dieuwke Vermeulen met de stopwatch in de hand aan het kijken is hoeveel woorden haar leerlingen kunnen lezen in een minuut, treft ze een jochie dat graag een uitdaging aan wil gaan met haar. 22 woorden, dat wordt het! Hij begint voorspoedig, maar blijft dan hangen bij een woord en komt niet verder. Voor Dieuwke het teken om de stopwatch aan de kant te leggen: nu eerst dit kind. Wat is hier aan de hand? Het duurt even, maar dan vertelt het jochie met dikke tranen de reden.

By Hydrargyrum - enwiki, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=4258281Met zijn voet onder zijn billen en zijn hand onder zijn kin kijkt hij me aan. Zijn bruine ogen steken prachtig af tegen zijn spierwitte haar. Op zijn wangen een schrale plek. Onder zijn neus een klein spoortje snot. Lekker verkouden, het hoort bij deze tijd van het jaar.

‘Zo meteen mag jij gaan voorlezen. Je krijgt een heleboel woordjes te zien die je van boven naar beneden zo snel mogelijk mag lezen. Woordjes die je niet weet sla je gewoon over, ik wil weten wat je al wel kunt.’

Hij houdt zijn hoofd een beetje schuin terwijl hij me aan blijft kijken. Zijn vingers op de geplastificeerde kaart voor hem laten het blad heen en weer schuiven. Het zachte geluid hiervan is het enige wat ik hoor naast mijn eigen stem.

‘Als jij er klaar voor bent zet ik de stopwatch aan. Als de minuut voorbij is zeg ik stop en gaan we samen kijken hoeveel woorden jij al zo snel kunt lezen.’

‘Maken we er een wedstrijdje van juf?’
‘Zou je dat willen?’

Zijn bruine ogen fonkelen van pret terwijl hij driftig knikt. Van plezier haalt hij zijn hand even door zijn haar. Witte pieken omlijsten zijn jongensgezicht.

‘Dan maken we er een wedstrijd van. Ik wed dat jij meer dan 22 woorden gaat lezen. Ga je de uitdaging aan?’

Terwijl hij zijn stoel strak tegen de tafel aanschuift en recht gaat zitten knikt hij opnieuw. Hij zet zijn vinger onder het eerste woord en kijkt me verbeten aan. Zonder woorden begrijp ik dat hij de uitdaging aan gaat. Ik glimlach en kijk hem recht aan.
‘Ben je er klaar voor? Ennnn…start!’

‘a-s as. f-ee fee…’ Ingespannen tuurt hij naar het blad terwijl de seconden voorbij tikken. Ik hoor de competitie in zijn stem. Ik zie het aan zijn gespannen lijfje dat doodstil op de stoel blijft zitten. Het staat strak van de inspanning, zijn groezelige vingertje vliegt met de letters mee door de woorden. Hard op weg om ruim boven de 22 te komen.

Ineens houdt hij stil. Zijn vinger blijft hangen onder het woord wat hij moet lezen. Langzaam schuift die heen en weer, maar ik hoor niks anders dan alleen de beginletter. Telkens begint hij opnieuw maar hij blijft hangen bij de ‘v’.
Verbaasd kijk ik hem aan. De letters die erachter komen zijn letters die hij net op flitsniveau heeft voorgelezen.

‘Toe maar kereltje’, zeg ik, ‘Je kunt het best.’

Onrustig schuift hij op zijn stoel heen en weer. Hij kijkt van het blad naar mij en weer terug. Opnieuw alleen de eerste letter en verder niets. Ondertussen tikken de seconden door, het wordt lastig het doel nog te gaan halen.
Ik voel hoe ik daar zelf onrustig van word. Een vuist klemt zich om mijn hart en knijpt er zachtjes in. Hier is wat anders aan de hand.

‘Wat is er vent? Waarom stop je ineens?’

Wanneer hij me aankijkt zie ik dat zijn grote bruine ogen vol tranen staan. Een blos verspreidt zich over zijn wangen. Langzaam schudt hij zijn hoofd. Zijn blonde pieken golven zachtjes mee.
Het stoere ventje van daarnet is even helemaal verdwenen.

‘Ik…ik…’
Zijn wangen kleuren dieprood terwijl hij me probeert te vertellen wat er aan de hand is. Ondertussen gaan zijn ogen van de stopwatch en weer naar mij.
Ik druk hem uit en vertel hem dat we het straks opnieuw gaan proberen. Eerst moeten we even begrijpen wat er hier nu gebeurt. Alsof ik extra bewijs wil leveren leg ik de stopwatch ook aan de kant.
Weg ermee, eerst jij kleine man.

Zachtjes schraapt hij zijn keel. Zijn bungelende benen wiebelen nog even harder onder de tafel. Laten zijn lijfje zachtjes heen en weer bewegen terwijl hij de woorden zoekt.

‘Ik…ik…dit woord…dit woord mag ik écht niet zeggen van mijn mama.’ en terwijl hij dat zegt rollen er dikke tranen over zijn schrale wangen. Met een bibberzucht ademt hij diep in en kijkt me aan. Zijn vingers vlechten zich zenuwachtig in en uit elkaar, een afwachtend fronsje tussen zijn betraande ogen.

Heel even ben ik verbaasd en kijk ik naar het woord waar hij is gestopt. Dan verspreidt zich een warme gloed door mijn lichaam en vormt een vertederde glimlach zich op mijn gezicht.
Vandaag mocht ik een pareltje vissen uit de letterlijke gedachtewereld van een kind voor wie elke taal nog gewoon hetzelfde is. Onder zijn groezelige handje ligt een woord van drie letters verstopt. En ik snap waarom hij dit niet uit wil spreken. Hij heeft gelijk en zijn mama ook. Meer dan dat zelfs.

v-a-k….vak.

Dieuwke Vermeulen is werkzaam als intern begeleider, leer- en gedragsspecialist en coach. Ze is moeder van drie zoons en heeft een eigen, persoonlijk, blog.