inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Dieuwke Vermeulen


Dieuwke Vermeulen
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Ze heeft mij nodig. En ik heb haar ook nodig. Om de leerkracht te worden die ik wil zijn’ hetkind.org/?p=55437

Ongeveer 10 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
‘Je hebt geholpen, ja. Maar was dat wat ik vroeg?’

16 maart 2016

Dieuwke Vermeulen

‘Luisteren?’, zegt ze bijna honend, ‘Laat me niet lachen. Jij doet alleen maar waar je zelf beter van wordt.’ Twee kinderen die niet tot elkaar komen. Een meisje dat op haar manier om hulp heeft gevraagd, een jongen die op zijn manier met de beste bedoelingen een helpende hand biedt. Het meisje, ze heeft veel meegemaakt, daarom reageert ze anders. Deze jongen, hij wil zo graag dat zij ook bij de groep hoort, maar het lukt hem niet. En dan is het aan de meester om te reageren op een manier die recht doet aan beide kinderen. Dieuwke Vermeulen was erbij als coach voor de leerkracht, en vertelt over de spagaat van de meester en hoe deze kwetsbare situatie vervolgens afliep.

kids‘Het komt door jou. Daarom doe ik gewoon zo.’
Terwijl ze dat zegt boren haar groene ogen zich in zijn donkerbruine kijkers. Ik zie hoe zijn schouders naar voren gaan hangen. Hoe zijn armen slap langs zijn lijfje bungelen en hoe de glans in zijn ogen in één klap verdwijnt.

Dof staart hij terug.
‘Maar, maar…wat is er dan niet goed? Ik heb je toch geholpen met je werk?’
Zijn stem klinkt twijfelachtig, wat zachter, en lijkt omhoog te gaan bij het laatste woord. Tussen zijn ogen een frons, aan zijn borstkas zie ik dat zijn ademhaling wat omhoog is gegaan. Zijn stoere gekleurde sneakers steken ruw af bij de kwetsbaarheid die hij nu uitstraalt.

Fel kijkt ze terug. Haar vuisten liggen gebald op haar tafel, haar voeten gekruist onder haar stoel.
Rechtop zit ze. Om haar heen is de muur van verweer voelbaar, bijna zichtbaar zelfs. In harde stralen beukt het op je af. Het creëert een afstand en houdt de gevoelens van anderen bij dit beschadigde meisje buiten.
Op dit moment heeft ze genoeg aan zichzelf.
Meer dan genoeg.

‘Je hebt geholpen ja. Maar was dat wat ik vroeg? Je luistert gewoon niet naar mij en dus…dus weet je ook niet of ik dit wel wilde.’
De woorden rollen sissend over haar strak gespannen lippen.

Ik zie hoe hij van deze opmerking nog kleiner wordt. Langzaam rolt er een dikke zoute traan over zijn wang. Dof en verslagen staart hij haar aan, maar hij geeft nog niet op. Voorzichtig, alsof hij zijn vingers niet wil schaven, legt hij zijn handen op tafel en leunt wat naar haar toe in de hoop een opening te vinden in het verweer.
Nauwelijks zichtbaar trilt zijn onderlip wanneer hij vraagt:’Ik heb toch wel naar je geluisterd? Je vroeg me toch te helpen?’

De vonken uit haar ogen spatten stuk op zijn tranen. Ik zie hoe de scherven ervan zijn verdriet vergroten. Het onbegrip golft uit zijn roerloze lijfje om kapot te barsten op de muur die ze uit verdediging om zichzelf heen heeft gebouwd.

‘Luisteren?’, zegt ze bijna honend, ‘Laat me niet lachen. Jij doet alleen maar waar je zelf beter van wordt.’

Dit is teveel. Zijn woorden zijn op, de zinnen zijn weg. Met een diepe zucht zakken zijn schouders naar het diepste punt.
Snikkend loopt hij met gebogen hoofd naar zijn plek. Ik zie hoe zijn bruine haar sluik voor zijn ogen valt en hoor hoe dikke druppels van verdriet op de vloer ploffen. Het geluid van zijn sloffende voeten lijkt zijn gevoel aan het lokaal te willen vertellen. Zacht ketst het op de deur om met dezelfde snelheid terug te keren.
Ook hier kan het er niet uit.

Ik voel hoe mijn hart zich samen knijpt. Deze kleine kinderen, ik begrijp ze allebei.
Hij heeft gelijk, ik weet het. En ik zie ook dat zij dit weet, maar dat zijn tranen haar alleen maar feller in haar verweer maken. Haar hele lijfje schreeuwt inmiddels een ‘blijf van me af’.

Ik zie hoe de meester naar hem toeloopt en naast hem neerhurkt. Rustig legt hij zijn grote hand op zijn kleine bruine kinderhandje. Met zijn andere hand wrijft hij zacht over de gebogen rug.
‘Rustig maar. Ik begrijp je verdriet. Dat mag er ook zijn. Ik vind het zo knap van je dat je hebt proberen te helpen, maar soms hè…soms lukt dat gewoon even niet. Soms zijn anderen te boos en kunnen ze even niet luisteren.’

Lees verder op Dieuwke’s blog

Dieuwke Vermeulen is werkzaam als intern begeleider, leer- en gedragsspecialist en coach. Ze is moeder van drie zoons en heeft een eigen, persoonlijk, blog.