inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Sanne Bosmans


Sanne Bosmans
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Ze heeft mij nodig. En ik heb haar ook nodig. Om de leerkracht te worden die ik wil zijn’ hetkind.org/?p=55437

Ongeveer 6 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Over verbeelding: ‘De krokodil wilde alleen maar kijken of de schaar in de broek kon knippen’

5 mei 2016

Sanne Bosmans

Geplaatst in: Opvoeding,

‘De hoeveelheid liefde is onbetaalbaar, maar het spelen van politieagentje, daar word ik soms wel moe van.’ Laatst was Sanne Bosmans – moeder van twee kinderen –  in gesprek met een pedagogisch medewerker van een kinderdagverblijf. Vol passie vertelde ze over haar werk, maar die politieagent wilde ze niet meer zijn. Bosmans herkende het voorbeeld en dacht een situatie waarin zij die rol gelukkig links kon laten liggen.  

gavial-275959_640Voor het eerst die dag zat mijn zoontje (3,5 jaar) rustig aan tafel. Hij was aan het knippen en plakken. Een grote schaar in de hand en wat papieren om hem heen. Nadat ik de jongste op bed had gelegd, zag ik bij terugkomst opeens een gat in zijn broek.

Op mijn opmerking wat hij nou gedaan had, antwoordde hij meteen dat een krokodil in zijn broek gebeten had. In de split second daarna, kon ik gelukkig mijn irritatie wegslikken en de neiging tot corrigeren onderdrukken. Daarbij had ik ook echt geen zin meer in het spelen van politieagentje of het opleggen van regels.

Op dat moment ontstond er een mooi spel, waarin de kracht van verbeelding zijn werk deed. Ik zei tegen mijn zoontje dat ik verdrietig werd van het feit dat de krokodil in zijn broek geknipt had. Dat beaamde mijn zoontje en hij zei tegen de de krokodil dat die dat echt niet meer mocht doen.

Samen gingen we in gesprek met de krokodil. Volgens mijn zoontje wilde de krokodil alleen maar kijken of de schaar het ook deed in zijn broek. Ondanks dat mijn zoontje het zielig vond voor de krokodil, vond hij ook dat knippen alleen voor in papier was. Daarbij vond de krokodil het ook fijn als mijn zoon bij hem zou blijven als hij een schaar had, want anders zou hij de afspraak toch weer vergeten.

Ik was stomverbaasd dat dit uit de fantasiewereld van mijn zoontje zelf kwam. We verloren ons er helemaal in en ik zag opeens wat voor effect deze manier van praten had op hem. Het voelde niet als opvoeden, maar als samen spelen. Het was zoveel minder zwaar dan de rol van politieagent, maar ik bereikte zoveel meer. Spontaan heeft mijn zoon zichzelf, de krokodil én mij geleerd wat wel en niet mag en hoe we daar dan met elkaar respectvol mee omgaan.

Sanne Bosmans is moeder, orthopedagoog en heeft gewerkt in en rondom het onderwijs en jeugdzorg.