inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Dieuwke Vermeulen


Dieuwke Vermeulen
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

Ons magazine past docenten en leraren, als inspiratie om eigen praktijk te legitimeren. Een surprise aan einde jaar… twitter.com/i/web/status/8…

Ongeveer 11 uur geleden op hetkind's Twitter via Twitter for iPhone

facebook
‘Zoooo, dat heb je al heel goed gedaan zeg’, klinkt het moederlijk uit de mond van zijn groepsgenootje dat aanschuift

14 mei 2016

Dieuwke Vermeulen

Als meisje van zes heb je al prima in de gaten dat je soms meer kunt en weet dan jongere kindjes, maar voel je tegelijkertijd ook al wel aan dat niet elke peuter op jouw advies zit te wachten. Maar als je goed kijkt en inspeelt op wat de ander nodig heeft, gaat dat vanzelf goed. Dieuwke Vermeulen is getuige van zo’n scenario en verbaast zich over de openheid en veerkracht van beide partijen in dit gesprek. Hoe ze naar elkaar kijken, luisteren en zelfs elkaar bemoedigen.

hand-1008103_640Zijn witte haren glanzen in de zon terwijl hij over zijn puzzel gebogen zit. Ik zie hoe zijn ogen langzaam tastend over de stukjes gaan. Hij knijpt ze wat tot spleetjes om op afstand in te schatten welke zou passen. Rustig beweegt zijn hoofdje heen en weer. Van puzzel naar stukje en weer terug.
Opperste concentratie.

Voorzichtig, alsof het van glas is, pakken zijn knuistjes een stukje om te passen. Kleine kuiltjes bovenop zijn mollige kinderhandje maken het bijna tot een ontroerend geheel.
Wanneer het stukje blijkt te passen richt hij zijn blik omhoog. Een scheve grijns rond zijn mond wanneer hij naar het passende stukje wijst. Trots weerspiegelt in zijn felblauwe ogen, zijn handjes klappen van blijdschap.

‘Zoooo, dat heb je al heel goed gedaan zeg,’ klinkt het moederlijk uit de mond van zijn groepsgenootje dat aanschuift. ‘Je hebt al vier stukjes gelegd!’
Haar feestmuts danst op een neer op haar hoofd. De grote zes voorop wiebelt vrolijk mee.

Met een nieuw stukje onder zijn handje kijkt hij haar aan. Zijn blik is wat afwachtend, maar aan de fonkeling in zijn ogen kan ik zien dat hij van deze aandacht geniet.

‘….’
‘Dit. Is. Een. Puzzel. Zeg maar. Puzzel.’
‘Nee, ik maken. Mooi.’
‘Ja. Jij maakt een puzzel. Puuuu-sol.’
‘Ik. Maken.’
‘En ik ga je helpen want ik ben al zes en jij niet.’ Terwijl ze dat zegt pakt ze een stukje van de tafel om het aan de puzzel vast te leggen.

Hij schudt zijn hoofd, zijn ogen zeggen nee wanneer hij naar haar stukje graait. Zijn mond een verbeten streep. Duidelijke taal zonder woorden.
Ook zij verstaat wat hij nu niet zegt. Haar handje gaat wat losser om het stukje, haar ogen krijgen een vriendelijke glans. Zo gauw laat ze zich niet wegjagen.

‘Wat is er? Als je praat begrijp ik je.’
‘Heppie stukje voor mij?’
‘Het is ‘heb je’. Heb je het stukje voor mij?’ voegt ze deftig toe wanneer ze hem het stukje geeft.

Zijn gezicht ontdooit terwijl hij het van haar overneemt. Hun ogen haken in elkaar. Zonder woorden vertellen ze dat ze dit samen gaan doen.
Zijn puzzel, haar taal.
Haar plan, zijn uitvoering.

Ik voel hoe een glimlach mijn gezicht versiert en mijn hart verwarmt wanneer ik deze deze twee kinderen verder samen aan het werk zie gaan. Zij praat en wijst bij terwijl hij de stukjes vastklikt en haar woorden tot zich neemt.

Na een blik op de klok duwt ze opeens haar stoel naar achteren.
‘Het is tijd. We gaan in de kring. Zingen voor mij want ik ben zes!’ roept ze nog terwijl ze naar haar muts wijst.

Zijn afwachtende houding vertelt me dat hij het even niet meer weet. Rustig zit hij op zijn stoel te kijken wat er gebeurt. De puzzel ligt stil op tafel, zijn handjes er bewegingsloos naast.

Zo geduldig als ze naast hem zat, zo ongeduldig hupt ze nu op haar beentjes naast de juf.
Tijd voor feest.

Haar jarige ogen fonkelen de groep in wanneer ze toegezongen wordt.
Naast me hoor ik hoe hij zachtjes mee neuriet met de melodie. Voetjes schuiven over de grond, vingertjes dansen in zijn schoot.
Genieten op afstand.

Wanneer juf het laatste liedje inzet gaat hij plotseling staan. Zijn wijsvinger gaat hoog in de lucht. Ogen groot van plezier, zijn mond een brede glimlach.
’Ik ook deze!’

Van het stille ventje is even niets meer over. Luidkeels zingt hij mee en wanneer ik hoor wat hij zingt voel ik hoe mijn hart zwelt van trots voor dit mannetje en zijn zesjarige juf. Mijn glimlach wordt een grote lach, mijn handen klappen vrolijk mee met zijn gezang.
Wat ik hoor in zijn lied is de les van de Jarige Jet die nu danst op haar stoel. Haar ogen stralen hem tegemoet, moedigen hem aan om vooral door te blijven zingen. Breed lachend zingt hij haar toe:

‘Heb je birthday to you!’

Dieuwke Vermeulen is werkzaam als intern begeleider, leer- en gedragsspecialist en coach. Ze is moeder van drie zoons en heeft een eigen, persoonlijk, blog.