inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Halil Karaaslan


Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Klassikaal onderwijs! Omdat het altijd zo is geweest of vanuit een bewuste, pedagogische keuze en visie?’ hetkind.org/?p=55579

Ongeveer 3 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
‘Het is tijd om na te denken over wat het betekent om docent te zijn. Om terug naar de kern te gaan’

16 mei 2016

Halil Karaaslan

Halil Karaaslan – docent maatschappijleer – stoort zich aan het onvermogen van sommige collega’s om boven het wij/zij-denken uit te stijgen. Hij pleit voor klassikale discussies waarin iedereen zijn mening mag ventileren, ook als die niet binnen de lijntjes past. ‘We moeten de schuld niet bij leerlingen leggen, maar bij ons. Wat doen wij fout?’ Dit artikel stond eerder op Vers Beton, een online tijdschrift voor de hardwerkende Rotterdammer. ‘Als het geen doel is van docenten om leerlingen af te leveren die hun aandeel nemen in een betere wereld, dan ben ik blijkbaar om de verkeerde redenen docent geworden.’

Dit is een bijdrage aan de scholendebatreeks over Burgerschapsvorming dat momenteel plaatsvindt n.a.v. de documentaire Maatschappijleer (zie trailer). Op 15 juni is het slotdebat in De Balie in Amsterdam.

HalilDe actualiteit beïnvloedt het lesmateriaal op school, waarbij de impact van het gebeurde bepaalt of de docent besluit zijn les aan te passen. Hoewel in sommige gevallen de organisatie ‘dwingt’ een onderwerp te behandelen in de les, valt niet te ontkennen dat het referentiekader van de docent van invloed is op de gekozen thema’s.

Docenten laten zich te vaak sturen door impulsiviteit en emoties. Daarbij komt nog een ‘gevaar’: timing. Ondoordachte, slecht voorbereide lessen, waarin een docent frustraties en emoties niet serieus neemt, omdat een leerling met een andere mening zich automatisch diskwalificeert, want die past niet bij ‘onze’ westerse normen en waarden.

Tekenend voorbeeld zijn de aanslagen in Parijs. Meerdere docenten kwamen in het nieuws omdat zij het moeilijk vinden om thema’s als radicalisering in de klas bespreekbaar te maken. De leerlingen zouden brutaal zijn, geen respect hebben voor de minuut stilte, geen begrip hebben voor de situatie, etcetera etcetera. Met name moslimkinderen zouden de normen en waarden van de school en daarmee indirect die van de Nederlandse samenleving niet respecteren.

Ideale spiegel

Leerlingen zijn in hun spontane reacties de ideale spiegel die docenten en scholen soms missen. We zijn als onderwijsinstellingen te vaak bezig met het sociaal wenselijke, met wat ouders of de media vinden van de houding van de school. We stellen als onderwijsinstellingen te weinig de vraag: waarom is dit relevant? Wat leren jongeren er van? Hoe gaan we hier als school mee om? Is iedere docent bekwaam om de kwestie te bespreken? En wellicht het belangrijkste van allemaal: hoe zorgen we als school ervoor dat we consequent zijn in ons handelen?

Veel onderwijsinstellingen tellen tegenwoordig meerdere culturen binnen de muren, met name die in de Randstad. In sommige gevallen zijn hele scholen of op zijn minst een groot deel ervan zwart. Deze afspiegeling in de leerlingenpopulatie zien we niet terug in het docententeam – maar dat is een onderwerp voor een andere column. De dominante cultuur, voorgeschreven door blanke, Nederlandse mannen, bepaalt wat wel of niet belangrijk genoeg is om bij stil te staan. Dat mist weleens aansluiting bij de doelgroep. Vooral omdat die dominante cultuur ervan uit gaat dat jongeren, hoewel hier geboren en getogen, zichzelf nog steeds moeten aanpassen.

Selectieve verontwaardiging

Waarom wel stilstaan bij de omgekomen slachtoffers van het ene land, maar niet het andere? Wanneer jongeren die dat als onrechtvaardig beschouwen, die gevoelens niet mogen uiten van hun docent, voed je hun gevoel van tweederangs burgerschap.

En wat leren we onze jongeren door stil te staan bij de aanslagen in Parijs, maar niet bij die van andere landen? Het stellen van deze vraag bagatelliseert het verdriet en de gevoelens van rouw niet. Maar het is een cruciale vraag in een reeks over hoe wij burgers vormen binnen ons onderwijssysteem, die de wereld kunnen verbeteren. Selectieve verontwaardiging is hopelijk geen eigenschap die wij onze jongeren willen meegeven. Het zou erg sneu zijn als onze opvattingen over wereldburgerschap zich beperkt tot de grenzen van de westerse wereld.

In plaats van de schuld van ongeregeldheden bij jongeren neer te leggen zouden we ons als onderwijsinstelling vaker de vraag moeten stellen: wat doen wij fout in onze aanpak? Een kritische blik op ons onderwijs en ruimte voor de inbreng van de leerling, ook als die wringt met die van de school. De docent zou zich uitgedaagd moeten voelen, niet aangevallen of bedreigd. Het is een kans om jongeren te leren stilstaan bij de gevolgen van hun woorden en hen te begeleiden naar een manier van uiten, die anderen niet kwetst.

Als dat onze docenten niet lukt, wie dan wel? Als het geen doel is van docenten om leerlingen af te leveren die hun aandeel nemen in een betere wereld, dan ben ik blijkbaar om de verkeerde redenen docent geworden.

We dienen jongeren niet in te kleuren, we horen ze kleurpotloden te geven, zodat zij de kleurplaat die wij hen voorschotelen, zélf kunnen inkleuren. Wij, docenten, zijn verantwoordelijk voor de sfeer, de veiligheid en de cohesie in de klas. Niemand anders. Het is niet alleen tijd om de regie terug te nemen in de klas, het is ook tijd om na te denken over wat het betekent om docent te zijn. Om terug naar de kern te gaan.

Zolang wij geen antwoord geven op deze vraag, kunnen we de schuld blijven neerleggen bij onze studenten of leerlingen, maar zullen zij enkel verwarde mannen en vrouwen voor de klas zien staan, die zelf ook niet goed weten wat ze aan het doen zijn.

Halil Karaaslan is onder meer docent maatschappijleer aan de Hogeschool Rotterdam, waar hij eerder als student een  ECHO-award won voor excellente studenten van niet-westerse afkomst. Hij is tevens betrokken als docent-coach New Life bij de Lentiz Onderwijsgroep en bestuurslid CMO (contactorgaan Moslims en Overheid).

Vers Beton is het online tijdschrift voor de harddenkende Rotterdammer. We duiden de stad, hebben het beste met haar voor, en richten ons op politiek, kunst & cultuur, stedelijke ontwikkeling, wetenschap, economie en human interest. Vers Beton is geen platform voor snel nieuws of uitgaanstips, maar een plek voor diepgang en reflectie.

Trailer Maatschappijleer

Mleer_still_04Scholentour en slotdebat

Op 16 mei – 20.55 uur op NPO2 – wordt de documentaire Maatschappijleer uitgezonden door de VPRO. Vanaf 10 mei is  2Doc: Maatschappijleer al op tour gegaan langs middelbare scholen door het hele land waarbij docenten, schoolleiding en leerlingen naar aanleiding van de film met elkaar in debat gaan. Op woensdag 15 juni om 20.00 uur volgt het slotdebat in De Balie in Amsterdam waarbij afgevaardigden van de scholen, de politiek, beleidsmakers, docenten, leerlingen en de hoofdrolspelers uit de documentaire met elkaar in gesprek gaan over het begrip burgerschapsvorming en de vertaling daarvan naar de praktijk. Dit debat is bij te wonen in De Balie en live te volgen op deze pagina.

Wat is jouw verhaal bij burgerschapsvorming?

Via de politiek en via andere kanalen wordt het begrip Burgerschapsvorming en de urgentie ervan – ook voor onderwijs – steeds nadrukkelijker onder de aandacht gebracht. Maar waarover hebben we het dan? En waarover heb jij het dan? De documentaire biedt misschien enige input. Maar waarschijnlijk heb jij – als docent, leraar, schoolleider – je eigen beelden en verhalen erbij. We zijn vooral benieuwd naar die praktijkverhalen, dus van de mensen in het onderwijs of anderszins waarin ((goed) burgerschap of burgerschapsvorming zichtbaar wordt. Of misschien het begin ervan. Onze vraag is dus: in welke ervaring van jou, in welke lespraktijk, opvoedingssituatie zit de waarde van burgerschapsvorming opgesloten? En wat zie je jezelf dan doen? Heb je zo’n verhaal/moment, dan lezen we er graag over.

Deze blogs/verhalen (klein/groot) publiceren we vanaf de verschijning van de documentaire (16 mei) en gedurende de tien schooldebatten die worden gehouden.

CovergrenzentitelDaan in het magazine #4 van hetkind

In het volgende magazine van hetkind over Grenzen in onderwijs en opvoedingdat te bestellen is en vanaf 11 mei verkrijgbaar –  vindt u een vraaggesprek met Daan Faasen en zijn Schoolpraktijkdocent Riël van Gastel van het Theresialyceum in Tilburg. Het is een dialoog over de grenzen die mogelijk aan een opdracht tot burgerschapsvorming worden ervaren. Het magazine is een halfjaarlijkse uitgave, de verhalen en artikelen zijn bedoeld om het gesprek over goed onderwijs in scholen te stimuleren en te voeden.