inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Inge Spaander


Inge Spaander
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Lex wil niet leren. Dat zegt school. En hij is niet testbaar’ hetkind.org/?p=54795

Gisteren op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
‘Leraren hebben meer vakantie dan mensen die werken’ – een recensie

4 juli 2016

Inge Spaander

‘Leraren hebben meer vakantie dan mensen die werken’ is de nogal prikkelende titel van een zojuist verschenen verzameling onderwijscolumns, geschreven door docent Beeldende Vorming Pascal Cuijpers. Inge Spaander las het boek en deelt haar ervaringen. ‘Zijn columns, waarin hij voornamelijk reageert op actualiteiten in onderwijsland, maken indirect duidelijk dat Cuijpers uitkijkt naar veranderingen in het onderwijs, veranderingen die er voor zorgen dat kinderen kunnen excelleren op alle niveaus en alle vlakken.’

cuijpers-boek‘Leraren hebben meer vakantie dan mensen die werken’ is een uitspraak van een van de leerlingen van Pascal Cuijpers. De uitspraak doet nu dienst als titel van een boekje waarin Cuijpers een deel van zijn onderwijsverhalen en columns heeft gebundeld. De titel is wellicht prikkelend bedoeld, maar in combinatie met de vrolijke vakantievoorkant roept het bij mij in eerste instantie vooral verlangen en een ‘lekker puh’-gevoel op. Want ja, ik heb zo lekker een paar weken vrij en veel van mijn vrienden niet. En natuurlijk kan ik een tirade afsteken over alle extra’s die ik doe, mijn taakuren die niet voldoen, de lesvoorbereidingen en het beleidsstuk dat ik in mijn vakantie schrijf, maar dat doe ik niet. Ik klaag niet over mijn fijne beroep.

Cuijpers klaagt ook niet, Cuijpers schrijft over hoe het onderwijs anders kan. In zijn column ‘Roostervrije uren’ raadt hij klagen zelfs af. Het draagt, zo zegt hij, alleen maar bij aan de kwetsbaarheid van ons beroep. In dezelfde column grijpt Cuijpers de eerder genoemde uitspraak van zijn leerling wel aan om een voorstel aan te prijzen om docenten meer roostervrije uren te geven en tegelijkertijd te wijzen op het gevaar van het stijgend lerarentekort, door een beroepsbeeld dat in mineur is. Cuijpers beziet de ontwikkelingen in onderwijsland met een afstandelijke blik, hij koppelt onderzoeken, maatschappelijke ontwikkelingen en politieke plannen aan elkaar en durft stelling te nemen. Hij schrijft met een stellige pen, die soms bijna doet vergeten dat het om opinie en niet om feiten draait. De lezer die een andere mening is toegedaan dan Cuijpers zal dat wellicht zo nu en dan tegen de borst stoten.

Ik vind het wel lekker, die stelligheid, maar Cuijpers en ik zouden dan ook slecht met elkaar in debat kunnen over de inrichting van ons onderwijs. We zijn het gigantisch met elkaar eens. Zijn columns, waarin hij voornamelijk reageert op actualiteiten in onderwijsland, maken indirect duidelijk dat Cuijpers uitkijkt naar veranderingen in het onderwijs, veranderingen die er voor zorgen dat kinderen kunnen excelleren op alle niveaus en alle vlakken. Onderwijs dat meer is dan cijfertjes en toetsen, waar persoonlijke ontwikkeling ook de ruimte krijgt. In de column ‘Conceptstore’ weet hij in een alinea duidelijk te maken wat er mis is met het onderwijsbeleid van de afgelopen jaren, hij noemt het onderwijs ‘ een marionettenpop waarvan de draadjes dreigen doorgeknipt te worden, en komt hij met oplossingen passend bij de tijdsgeest: minder afstand, creativiteit en daadkracht centraal en leerlingen en leraren op de eerste plaats.

Een inhoudelijk feest van herkenning, dus. En toch zit me iets dwars bij het lezen van dit boek. Ik vind geen antwoord op een vraag die ik als docent centraal zet in mijn lesgeven: ‘Wie ben je?’ Wie is Pascal Cuijpers, als mens, als docent? Hoe ben je de docent geworden die je bent? De afstandelijke manier van schrijven in zijn columns zet hij ten dele door in zijn onderwijsverhalen. Het zijn merendeels beschouwingen van buitenaf, waar je als docent heerlijk om kunt lachen door de herkenbaarheid, of je eigen conclusies uit kunt trekken, maar wat het met de schrijver zelf doet wordt nergens expliciet. Ik vind het wel zo nu en dan, tussen de regels door, bijvoorbeeld in de column ‘Hopen’, waar het mogelijk uitgezet worden van een leerling samenvalt met (of leidt tot?) rugpijn en lichtelijke bezorgdheid, maar ook hier schrijft Cuijpers zijn oplossing ‘blijven hopen’ neer als een medicijn voor de mensheid en niet enkel voor zichzelf. Nergens kom ik echt te weten wat Cuijpers voelt bij de gebeurtenissen in zijn verhalen of hoe ze hem beïnvloeden in zijn lesgeven.

Moet dat dan? Nee, niet per se. ‘Leraren hebben meer vakantie dan mensen die werken’ is een bonte verzameling van verhalen en columns geworden, een aanrader voor onderwijsmensen die tijdens hun vakantie van het ‘niet werken’ nog weer even aan het denken willen worden gezet. Maar juist omdat uit zijn zorgvuldig gekozen woorden en stevige uitspraken in zijn columns blijkt dat hij de leerling centraal durft te stellen, blijf ik zoeken naar een manier om verbinding met hem als docent en mens te maken. Wie ben je, Pascal?

Auteur: Pascal Cuijpers
Titel: Leraren hebben meer vakantie dan mensen die werken
ISBN: 9789079596379

Inge Spaander is onderwijsdenker, verhalenverteller en docent media & entertainment op het Thorbecke Voortgezet Onderwijs.