inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Gerard Plaggenmarsch


Gerard Plaggenmarsch
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Dit was een les die ik gaf met tranen in mijn ogen. Diepe, rauwe gesprekken werden in deze klas gevoerd’ hetkind.org/?p=53693

Ongeveer 14 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Jongleren: ‘Nu zijn we aardig wat brullen gewend. Maar deze klonk anders. Opgewekter’

10 september 2016

Gerard Plaggenmarsch

Geplaatst in: Opvoeding,

Met kinderen is het leven voor vader Gerard Plaggenmarsch niet alleen dynamisch, maar ook een groot avontuur. Wat valt er toch veel te leren en te ontdekken. Zijn boek ‘Jongleren, een kunst apart’ bevat een verzameling korte verhalen, geschreven tijdens een leerproces dat opvoeden heet.  Zijn twee kinderen, Wilmer en Ruben, zijn de inspiratiebron. Verhalen waarin geloof, hoop en liefde hand in hand gaan met falen, onbegrip en teleurstellingen. Verhalen met een persoonlijk tintje én herkenbaarheid. De volledige winst van het boek doneert de schrijver aan het Palestijnse kinderhuis Jemima, in Beit Jala. Zijn eerste column: ‘Nu zijn we aardig wat brullen gewend. Maar deze klonk anders. Opgewekter.’

jonglerenxxDe ochtendstilte duurde niet lang. Een brul van enthousiasme drong in slow-motion tot ons door. Nu zijn we aardig wat brullen gewend. Maar deze klonk anders. Opgewekter.
Ook dat is mogelijk.

Nieuwsgierigheid dreef ons het bed uit. Eenmaal beneden zagen we een gezicht dat boekdelen sprak.
“V is, Be…oom, Me…aan.”
“Papa, ik kan lezen. Kijk uit dit boekje.”
Trots klonk niet alleen door in zijn stem, maar was ook van zijn gezicht af te lezen. Lang leve groep drie, de plek waar kinderen van alles ontdekken. Ook onze Ruben.

Hemellichamen zijn niet langer een ver van zijn bed show. Want nu mag hij deel uit maken van de maangroep. Hierdoor schijnt er nieuw licht op zijn ontdekkingspad.
Maan, vis, boom. Ze komen niet alleen in de natuur voor. Maar ook in boekjes van de bibliotheek.
Een nieuwe wereld gaat open, en dat binnen handbereik.

Kinderlijke enthousiasme, niets is mooier dan dat. Maar het is ook aanstekelijk.
Want het stof van het gewone en het kleurloze van het overbekende, het verdwijnt als sneeuw voor de zon als je door de ogen van een zevenjarige kijkt.
Zijn ogen geven glans aan het leven. Alles moet nog komen. Niets is er stuk.

Natuurlijk zijn er kinderen die al meer van de nieuwe wereld hebben ontdekt. Gewoon omdat ze eerder op verkenning zijn gegaan.
Om ze enthousiast te houden komen deze kinderen in de zon-groep. Niet omdat ze beter zijn, maar gewoon omdat de maan niet zonder de zon kan. In dat licht zijn deze twee groepen een hulpmiddel om van kinderen sterren te maken.

Door groep drie zijn hemellichamen niet langer een ver-van-ons-bed-show.
Schitterend toch.

Uit het boek: Schitterend toch

Gerard Plaggenmarsch uit Duiven heeft zich altijd thuis gevoeld bij kinderen, puur en enthousiast als ze zijn. Dat was ook de reden om voor één jaar vrijwilligerswerk te gaan doen in een kinderhuis. Dat werden uiteindelijk acht jaar. Eenmaal terug in Nederland trouwde hij en werden er twee jongens geboren, Wilmer en Ruben. In zijn boek staan hun levens centraal.