inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Arno van Uden


arnovanuden
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘De beste leerschool blijkt maar weer dat je de dingen zelf moet ervaren’ hetkind.org/?p=57360

Ongeveer 2 weken geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
‘Gekke kinderen…zijn anders gewoon’, een cabaretvoorstelling van Ivo Mijland

16 februari 2017

arnovanuden

Geplaatst in: Verantwoordelijkheid,

Docent Arno van Uden bezocht een cabaretvoorstelling van Ivo Mijland die als onderwerp voornamelijk het onderwijs had. Zo introduceerde Ivo het ‘Passend Carnaval’ en daagde hij het publiek uit om opnieuw te leren luisteren naar kinderen. Dat laatste paste Arno meteen toe in zijn persoonlijke leven, toen zijn dochter van vijf hem vroeg om cupcakes te komen bakken op school.

Op vrijdag 3 februari bezocht ik een voorstelling van Ivo Mijland in theater de Enck te Oirschot. Ivo is een veelzijdig inspirerend persoon: binnen het onderwijs gaf hij les, geeft hij lezingen, schrijft hij boeken en artikelen, verzorgt hij trainingen en cursussen. En nu treedt hij dus ook op als cabaretier met zijn voorstelling: “Gekke kinderen…..zijn anders gewoon”.

De voorstelling
De voorstelling van Ivo is er één waar ruimte is voor humor, wijsheid, interactie en een spiegel. Een spiegel die mij als bezoeker werd voorgehouden.

Tijdens de theatervoorstelling introduceert Ivo Passend Carnaval. Een ‘gekke’ metafoor naar Passend onderwijs. We gaan samen als publiek een polonaise lopen. Ivo selecteert eerst drie bezoekers om het lopen van de polonaise voor te doen. Dat is namelijk gebonden aan ‘strenge Brabantse regels’, zo laat hij zelf eerst zien. Ivo loopt een stukje de zaal in en kijkt mij aan. Ik krijg een onbehaaglijk gevoel. Ik wil namelijk niet het podium op. Dat past niet bij mij. Gelukkig kiest Ivo de persoon voor mij, hij ‘moet’ het podium op. De drie geselecteerde ‘gelukkigen’ krijgen een pruik, een masker of het hoofd van een paard op hun hoofd. De polonaise wordt voorgedaan en uitgelegd. Ivo start de carnavalsmuziek en vraagt de zaal om in polonaise te gaan. Het lopen van deze polonaise vind ik niet fijn. Ik vier al jaren geen carnaval meer. Ik vind carnaval niet leuk! Maar…..toch doe ik mee. Iedereen doet bijna mee. Ik wil niet opvallen, dus doe ik mee.

Na een minuut stelt Ivo drie vragen:

1 Wie ging er in polonaise omdat hij het leuk vond?
2 Wie ging er in polonaise omdat hij zich wilde aanpassen aan de norm?
3 Wie ging er niet in polonaise omdat het niet bij hem past?

Ik ging in polonaise omdat ik me wilde aanpassen aan de norm. Ivo hield me een spiegel voor over wat er binnen het ‘passende’ onderwijssysteem gebeurt met kinderen die zich aanpassen, moeten aanpassen of al aangepast hebben.

Het frappante was wel dat ik na enkele stappen in de polonaise op het liedje van André van Duin “er staat een paard in de gang” (1981) er plezier in kreeg. Het bracht vrolijke herinneringen in mij naar boven: het lopen van de polonaise met mijn klasgenoten uit de tweede kleuterklas. Ik was vijf jaar oud en vond het gezellig en stond nog ‘open’ en spontaan in het leven. Ik was nog niet ‘passend’ gemaakt. Ik had toen nog geen idee van de te hoge alcoholinname door volwassene, wat schijnt te horen bij carnaval en de gevolgen die dat met zich meebrengt. Ik was kind en gelukkig en ik vond carnaval te gek!

Gezien worden
Op school wilde ik wel gezien worden door de juffrouw of meester. Maar niet te opvallend. Dat blijkt na afloop van de voorstelling ook zo te zijn. Ivo komt het theatercafé binnen. Ik hoop dat hij mij ziet en iets aan mij vraagt of wat tegen mij zegt: ‘Wat vond je van de voorstelling?’ Of: ‘Leuk dat je er bent!’ Maar ik wilde tijdens de voorstelling niet ‘echt’ gezien worden, althans niet op het podium en zeker niet met de polonaise. Dat past niet bij mij en dan vind ik het ‘te gek’ worden!

‘We moeten opnieuw ‘leren’ luisteren naar kinderen’
Ivo pleit tijdens zijn voorstelling voor het echt ‘leren’ luisteren naar kinderen. Hen serieus nemen!

Onderweg naar huis verplaatsen hierdoor mijn gedachten naar de vraag die mijn dochter (5 jaar) mij gedurende de week elke dag stelde: ‘Papa, wil jij op school mee helpen bij het cupcakes bakken?’, ‘Dat weet ik nog niet,’ was elke keer mijn antwoord, ‘want ik heb nog niets van jouw juf gehoord.’

De week ervoor.

Als ik mijn dochter naar school breng vraagt ze aan mij: ‘Wil jij volgende week meehelpen met de circuitmiddag?’ ‘Dat is goed,’ zeg ik en ik schrijf mijn naam op het formulier. Ik weet nog niet bij welk onderdeel ik mag helpen. Mijn dochter weet heel goed welke activiteiten er volgende week georganiseerd worden. Het is namelijk de laatste circuitmiddag in een reeks. Ze weet ook welk onderdeel ze zelf nog niet gedaan heeft: cupcakes bakken.

Een week later.

De vrijdagmiddag voor de voorstelling van Ivo is het circuitmiddag. Ik heb nog steeds niets van de juffrouw vernomen. Onderweg naar het klaslokaal vraag ze nogmaals: ‘Papa, wil jij vandaag op school meehelpen bij het cupcakes bakken?’ Ik geef geen antwoord. We lopen het lokaal binnen en ik vraag aan de juffrouw waar ik kan helpen. Ze kijkt vriendelijk mijn dochter aan en vraagt: ‘Heb jij het thuis nog niet verteld?’ Mijn dochter krijgt rode wangen en kruipt achter mij. ‘Je mag helpen bij oud-hollandse spelen’  vertelt de juffrouw mij. Tegelijkertijd ziet de juf  aan mijn dochter dat dat niet de bedoeling is. De juffrouw twijfelt niet en vraagt: ‘Zal ik jouw papa mee laten helpen met het bakken van de cupcakes?’ Op dat moment de enige juiste vraag! Het ijs is gebroken, mijn dochter treedt weer naar voren en kijkt blij. Dít was haar bedoeling, haar wens. Dat haar vader, die ook nog eens bakker is geweest, mee komt helpen bij het bakken van cupcakes. De activiteit waar zij ook is ingedeeld. Zij had dit inzicht al en gaf mij de hele week al het antwoord en Ik, ik had haar vraag niet begrepen. Ik hoorde het niet! Wie is er nou gek?

Slotwoord
Het was een theateravond zoals ik ze graag ervaar. Zo eentje waarvan je na gaat denken. Een avond met een lach en een traan. Een cabaretier die je confronteert dat ‘gewoon’ zijn niet bestaat. Iedereen is anders en draagt ook gekte in zich!

Ivo Mijland – Gekke kinderen……zijn anders gewoon. Gezien op vrijdag 3 februari in theater De Enck, Oirschot. Nog te zien op: 25 maart, 6 mei en 9 juni 2017 in theater De Enck.

Arno van Uden is leraar op het Kempenhorst College in Oirschot.