profiel

Jeroen Goes


Jeroen Goes
Bekijk mijn profiel

Jasja van den Brink


Jasja van den Brink
Bekijk mijn profiel

Nynke Bos


Nynke Bos
Bekijk mijn profiel

Mascha Groenman


Mascha Groenman
Bekijk mijn profiel

Sarina Hoogendam


Sarina Hoogendam
Bekijk mijn profiel

Neelke Ebben


Neelke Ebben
Bekijk mijn profiel

twitter

De uitgangspunten van school zijn pas echt van betekenis als de kinderen in hun gedrag én in hun verhalen hetkind.org/?p=51883

Ongeveer een uur geleden op NIVOZ-platform hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Lang leve juf Ank! Hard van buiten, zacht van binnen

12 februari 2018

Jeroen Goes

Geplaatst in:

‘Iedereen kent wel een juf Ank, of meester Anton. Natuurlijk is de conciërge een man zoals ik ze ook ken, een charmante man die vele klussen naar zijn hand weet te zetten en uiteindelijk de spil is van de organisatie’, aldus bestuurder Jeroen Goes. We vroegen onderwijsprofessionals uit ons Bloggerscollectief naar de kijkcijferhit ‘De Luizenmoeder’. Wat maakt de serie zo treffend? Een aantal reacties op een rij. ‘Het is mooi om te kunnen lachen op en om je werk.’

Foto: AVROTROS (De Luizenmoeder, aflevering 7)

Het had natuurlijk net zo goed de kantinemevrouw in de bouw kunnen zijn, of de mannen van debiteuren, crediteuren. 
Wie herinnert zich nog ‘Zeg eens Aaaa’ met ‘de assistente van dokter van der Ploeg’ of ‘Medisch Centrum West’ (het ziekenhuis waarbij iedere arts het met een van de verpleegsters deed, zo kan ik mij nog herinneren). In al die series werd er een karikatuur van de werkelijkheid geschetst. 
De voorspelbare zeurderige patiënt, de lastige bezoeker en de wel zeer ambitieuze arts.

We zijn inmiddels wel een flink aantal jaren verder en nu is er dus een serie waarin het basisonderwijs op een nogal hilarische manier wordt neergezet. Met in de hoofdrol juf Ank. Nog meer dan bij een ziekenhuisserie voelt bij een serie over het onderwijs zich werkelijk iedereen wel een beetje thuis. Geen mens uitgezonderd heeft er namelijk ervaringen mee. Velen van ons als kind én als ouder.
En iedereen kent wel een juf Ank, of meester Anton. Natuurlijk is de conciërge een man zoals ik ze ook ken, een charmante man die vele klussen naar zijn hand weet te zetten en uiteindelijk de spil is van de organisatie.

Sinds de serie op tv is, en met dank aan andere tv programma’s flink is gehyped, gaat het gesprek er nog wel eens over. Tot mijn verbazing hoorde ik het liedje van Juf Ank als terugkerend feestnummer in een feestcafé. ‘Hallo allemaal..!’

Serieuze en minder serieuze beschouwingen. 
Als stof tot nadenken en om bedenkelijk te kijken naar de ‘staat van ons basisonderwijs’?

Ik deed er zelf twee afleveringen over om te kunnen beschouwen wat ik er nu echt van vond.  Ik besloot er gewoon met milde en open aandacht naar te kijken, trof geen oordeel en vond met regelmaat een glimlach om mijn mond. De glimlach die ik weer terugvind als ik een van de scholen bezoek en herkenbare situatie van de serie op de werkvloer ervaar. 
Goed gevonden, het is mooi om te kunnen lachen op en om je werk.

Niets meer en niets minder.

Tot slot, lang leve juf Ank. Hard van buiten, zacht van binnen. Alleen in de serie dan natuurlijk he.

In het echt zijn de leerkrachten nog veel beter. – Jeroen Goes, bestuurder en onderwijscoach


Op de school waar ik werk enkel en alleen positieve reacties. Vooral omdat eigenlijk álles herkenbaar is: het lief-en-leed potje, de verjaardagsfeestvieringdilemma’s, de verzameling ouders op het plein, de overbetrokken-moeder-van-allang-van-school-zijnde-kinderen, de ‘oude’ collega, enzovoorts. De humoristische wijze waarop het programma al deze dingen ‘uitvergroot’ wordt op mijn school zeer gewaardeerd. En een beetje zelfspot is mijn team niet vreemd, daar wordt van gehouden. Het leuke is dat je in dit programma om álles kan lachen, behalve de kinderen. Dus zowel ‘het onderwijs’ als ‘de ouders’ worden flink op de hak genomen, maar er worden geen grappen gemaakt over de kinderen.
En nog een dingetje: de woordgrapjes zijn echt hilarisch. – Neelke Ebben, leerkracht in het speciaal onderwijs


Foto: AVROTROS (De Luizenmoeder, aflevering 7)

Het zwaairitueel is vreselijk herkenbaar. Gruwelijke gewoonte op de vorige school van mijn kinderen. Ergernis droop van jufs gezicht af, en van de ouders hoefde het ook niet zo. De ouderkliekjes op het schoolplein, de onprofessionele directeur, heerlijk om te zien als leerkracht en als (luizen;)moeder. – Nynke Bos, leerkracht, yogadocente en moeder


Ik ben bang dat ik een beetje op juf Ank lijk… ik zing en heb groep 3! Maar ouders zijn altijd welkom. Die herkenbaarheid vind ik super. Hoe hebben ze dit ‘gevoeld’? Zelf als moeder weggewimpeld? Of oud leraressen? Ik geniet van de coole conciërge met PTSS, die pedagogisch gezien mooi handelt. – Sarina Hoogendam, leerkracht


Het is uitvergroot en toch ook weer niet. ‘We doen het altijd zo, dus nu ook!’ Is heel herkenbaar. – Mascha Groenman, leerkracht en moeder


Ik heb het voor me uitgeschoven om het te kijken. Maar na een weekend verhuisdozen inpakken bij mijn ouders was ik toe aan ‘even niets’: dus Juf Ank gebingewatched. Ja, hilarisch, tenenkrommend, soms herkenbaar en gelukkig wat mij betreft net zoveel overeenkomsten met echt onderwijs als Jiskefet met het kantoor- of studentenleven. – Jasja van den Brink, pedagoog en onderwijscoach

 

Om u beter van dienst te zijn, maakt hetkind.org gebruik van cookies » Meer informatie