profiel

Bar Linders


Bar Linders
Bekijk mijn profiel

twitter

Tips en tops: er moeten betere manieren zijn om feedback te geven hetkind.org/?p=64347

Ongeveer 8 uur geleden op NIVOZ-platform hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Een 8,8 voor de juf, maar echt blij word ik er niet van…

24 maart 2018

Bar Linders

Geplaatst in:

‘Het gaat wat mij betreft veel te veel over cijfers in het onderwijs’, schrijft leerkracht Bar Linders. Hoewel, die 8,8 die ze van haar leerlingen kreeg deed haar goed, maar welke waarde heeft het cijfer nou echt? Hier relativeert ze het belang van cijfers: ‘Honderd procent geslaagd, lees ik dan op de site van een school, terwijl ik ook weet dat elke school uitvallers en thuiszitters heeft. Die tellen blijkbaar niet meer mee.’

Van de week hebben mijn 4-havoleerlingen mij beoordeeld in een tevredenheidsenquête: 21 leerlingen hadden de enquête ingevuld. Ik scoorde gemiddeld een 8,8. Dat soort cijfers haalde ik sporadisch op school toen ik leerling of student was, als ik écht gemotiveerd was. Voor Frans, Nederlands of voor geschiedenis zelfs op mijn eindexamen. Mijn middelbareschoolbestie en ik hadden er een wedstrijdje examenbundeluitjehoofdleren van gemaakt en ik won met 0,2 punt verschil.

Eigen cijfers
Ik herinner me nog dat ik op de examenuitreiking ietwat beledigd was dat een paar leerlingen die een tien voor wiskunde B hadden gehaald een boek ofzo kregen. En ik kreeg niets, terwijl ik wel een mooi resultaat had behaald. Maar ik weet ook dat al die cijfers me eigenlijk niets konden schelen. Ik ging over naar de volgende klas en de manier waarop boeide me niet echt. Ik haalde hogere cijfers als ik oprecht gemotiveerd was om te leren en omdat een docent er mede voor zorgde dat ik ineens alles wilde weten over Franse onregelmatige werkwoorden, Shakespeare, Plato, de Renaissance, De Avonden, winst – en verliesrekeningen of kansberekening. Ik kan me niet heugen dat ik ooit mijn gemiddeldes heb uitgerekend.

Stil, en stiekem ook wat triest
Dit cijfer van mijn leerlingen, maakte me naast trots en opgelucht – want we weten allemaal dat het er in mijn lokaal best wel anders anders aan toe gaat en ook ik kan daar soms ineens heel onzeker van worden – ook stil en zelfs een beetje triest. Blijkbaar waren mijn leerlingen wel heel gemotiveerd om die enquête over mij in te vullen. Maar als je ze naar hun motivatie voor school zou vragen, weet ik wel hoe hoog dat cijfer zal zijn. Het zal niet lijken op de 9,8 die ik voor vriendelijkheid kreeg, of de 9,1 voor humor – die vond ik persoonlijk wel cool, maar Post-puberzoon moest er toch even over nadenken.

Waar tellen we uitvallers?
Het gaat wat mij betreft veel te veel over cijfers in het onderwijs. En dan bedoel ik niet alleen de cijfers die we onze leerlingen geven, maar ook alle andere cijfers: prognosecijfers met betrekking tot overgang en examenresultaten, gemiddeldes per vak per sectie – en dan vooral over de verschillen per docent, cijfers die gaan over uitval, over doorstroom, over eindexamenresultaten. Honderd procent geslaagd, lees ik dan op de site van een school, terwijl ik ook weet dat elke school uitvallers en thuiszitters heeft. Die tellen blijkbaar niet meer mee.

Cijferstress
Dat het in het onderwijs allemaal om cijfers gaat, merkte ik pas toen ik als docent in rapportvergaderingen zat én door de manier waarop mijn leerlingen met cijfers omgaan. Elke les zijn er wel leerlingen hun gemiddeldes aan het berekenen en daar krijgen ze dan hoe dan ook stress van. Stress omdat die 0,3 punt die ze extra moeten scoren om een 5 te staan of 0,3 punt om een 9 te staan, want ‘Dat is toch wel uitermate cool op je rapport, dat ik dan 3 negens sta, mevrouw?!’

Van allebei de opties word ik altijd ongemakkelijk en dan glimlach ik onhandig en reageer ik hoe dan ook positief, motiverend en realistisch. Terwijl ik zo positief mogelijk reageer, krijg ik buikpijn en breekt mijn hart, mijn hart voor zo’n puber met stress – want serieus hoor, pubers hoeven toch nog geen stress te hebben, maar zeker ook mijn onderwijshart.

Intrinsieke motivatie
Waar de F zijn we mee bezig als leerlingen alleen nog maar met hun cijfers bezig zijn en niet met al die prachtige vakken die we ze proberen bij te brengen? De vakken die ze hoe dan ook zullen verrijken en die ze later in hun leven toch nodig blijken te hebben. Als ik mijn eindexamenbundel van geschiedenis niet uit mijn hoofd had geleerd omdat ik dat gewoon super interessant vond (en oké, ik wilde ook dat wedstrijdje winnen van een fanatieke sporter), had ik mijn zoon of mijn kleine nichtjes geen mooie verhalen kunnen vertellen als we door het museum lopen.

Er gaat geen dag voorbij zonder dat leerlingen maar zeker ook docenten gebukt gaan onder cijferdruk, de druk van hun eigen cijfers, maar zeker ook de druk van inspectie en het systeem. Door die druk zijn zij nog nauwelijks intrinsiek gemotiveerd en geven sommige van mijn 4-havoleerlingen nu in maart al op: ‘Ik ga toch niet meer over, mevrouw…’ En docenten zitten moedeloos in een vergadering, omdat het straks weer niet gelukt is in 4-havo.

Doorvertaalde druk
Geloof me, ik weet echt hoe hard scholen hun best doen om niet te lijden onder de druk van ‘boven’ en heb daar ook respect voor, maar ik begrijp niet waarom scholen de cijferdruk die er ook voor hen is, soms direct doorvertalen naar cijferdruk voor leerlingen en docenten. Lijkt mij een mooi voorbeeld van een vicieuze cirkel. Zullen we die niet gewoon zo snel als mogelijk doorbreken door meer ruimte voor de authenticiteit van de docenten en leerlingen en tijd voor reflectie en aandacht en ondersteuning voor elkaar? Ik doe maar een suggestie.

Gisteren bedankte ik mijn klas kort voor mijn beoordeling. Ze reageerden allemaal alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Daarna kwam de één na de ander vragen of ze mochten leren voor hun herkansing later die middag: ‘Want als ik nu een 6,3 haal, dan sta ik net een vier en dan sta ik nog maar 1 echte onvoldoende en nou ja nog twee vijven dan, maar die haal ik misschien nog wel op …..’

Blij én aan het leren?
De meeste leerlingen gingen geschiedenis herkansen en doken deze laatste twee lesuren nog in hun boeken. Ik dacht even terug aan die examenbundeluitjehoofdlerenwedstrijd en kreeg een beetje hoop toen ik zag hoe fanatiek ze elkaar gingen overhoren én dat ik ze dankzij mijn eigen fanatisme voor het vak van toen zelfs nog kon helpen. Maar blij werd ik er niet echt van.

Bar Linders is freelance docent Nederlands. Ze werkt samen met de stichting Samen Sterk Zonder Stigma aan een schoolbreed programma om stigma in de klas te voorkomen en geeft inspiratiesessies aan de hand van haar boek ‘Lesgeven vanuit je hart’.

Om u beter van dienst te zijn, maakt hetkind.org gebruik van cookies » Meer informatie