profiel

Tineke Spruytenburg


Tineke Spruytenburg
Bekijk mijn profiel

twitter
facebook
Achter de woorden luisteren

4 april 2018

Tineke Spruytenburg

Geplaatst in: Verantwoordelijkheid,

Arno wordt bijna vier en gaat dus wennen op school. Hij komt, met zijn oma, in de klas bij Tineke Spruytenburg. Na een begin met traantjes, doet Arno het eigenlijk best goed. Alleen valt het Tineke in de loop van de ochtend op dat Arno keer op keer blijft herhalen dat hij tussen de middag een broodje gaat eten bij oma. Maar waarom?

Even voor half negen betreden ze de klas: een moderne slanke oma en haar nog net niet 4-jarige kleinzoon. Uit de grote open bruine kijkers rollen tranen over de wangetjes van het kind. Oma stelt me de kleine man voor: ‘Dit is Arno en hij vindt het een beetje spannend dat hij niet in dezelfde klas gaat wennen als de 1e keer.’
Ik ga door mijn knieën en steek mijn hand uit, hij draait zich om en verbergt zich zover mogelijk achter zijn grootmoeder. ‘Blijf maar even bij hem,’ nodig ik oma uit en ga zelf ook in de kring zitten om met de hele groep de dag te beginnen.

Na een minuut of vijf staat oma op; ze heeft er vertrouwen in dat het goed komt, zegt ze, en verlaat de klas. Arno zit op zijn stoeltje en wacht, ogenschijnlijk gekalmeerd, op wat gaat komen.

Rond kwart voor negen kiezen alle kinderen een plekje uit om te spelen. Arno verkent de groep en kiest voor verven. Vol overgave vult hij achter elkaar drie grote vellen met kleuren. ‘Vind je het mooi?’ vraagt hij als ik een vel kom afnemen om te drogen. ‘Wat vind jij? Is het gelukt?’ reageer ik. ‘Nee, jij moet het mooi vinden!’ zegt hij en zet zijn kwast op het volgende lege vel.

Voordat ik wegloop kondigt hij nog aan dat hij ‘hier geen broodje gaat eten’, want dat doet hij bij oma Willeke. Ik knik naar hem om te bevestigen dat ik het heb gehoord en breng het natte verfwerk naar de droogplek. ‘Dat is de tweede keer dat hij dat zegt’, flitst het door mijn hoofd.

Als het tijd is voor het fruit, herhaalt hij de mededeling over het brood eten en als we naar buiten gaan nog een keer. Buiten zoekt hij me regelmatig op. Ik speel een spelletje met een groepje kinderen en hij sluit aan. ‘Gaan we twee keer naar buiten?’ vraagt hij en zonder een antwoord af te wachten, vult hij de vraag aan met een mededeling: ‘Ik ga niet twee keer buiten spelen hoor.’ Zijn ogen vullen zich weer met tranen en ik leid hem af door even bij het peuterplein langs te gaan.

Vijf minuten later stelt hij me dezelfde vraag en nu wacht hij wel op een reactie. ‘Ja, zeg ik, we gaan nog een keer buiten spelen.’ ‘Ik niet, ik speel niet twee keer buiten. En ik eet geen broodje op school.’

‘Wat ligt er toch achter die opmerkingen?’ vraag ik me af. Even later staat hij weer naast me en stelt me opnieuw de vraag over het buitenspelen. Ik kniel naast hem en toon hem mijn polshorloge: ‘Kijk,’ leg ik uit, ‘als de wijzer boven is gaan we naar binnen. Dan gaan we eten en nog even buiten spelen.’
Ik kijk hem aan. ‘En op die klok?’ vraagt hij, wijzend naar de klok aan de muur.
Eindelijk valt het kwartje, Arno wil houvast, hij wil grip op hoe lang deze wendag nog duurt!
Ik wijs opnieuw naar het horloge en zeg: ‘Die klok doet het niet goed. Kijk maar op het horloge: het duurt nog maar een rondje, dan komt oma je ophalen’, wijs ik. ‘En dan neem ik mijn broodje mee naar oma’s huis’, concludeert hij. ‘Gaan we nou nog even reuzenstappen doen?’

Tineke Spruytenburg werkt als lerares in het basisonderwijs en begeleidt gezinnen, kinderen, jongeren en leerkrachten op het terrein van mindfulness. Meer van Tineke kun je lezen op haar eigen blog, Tien’s zin!

Om u beter van dienst te zijn, maakt hetkind.org gebruik van cookies » Meer informatie