“Als iedereen in een cultuur de voeten van meisjes inbindt en ze hiermee kreupel maakt”

Dit is een sterk beeld. Maken wij onze kinderen kreupel door het stramien waarin kinderen dagelijks dwingen te lopen?
Ik denk dat ondanks alle goede bedoelinnen hier een kern van waarheid in zit. Veel regels en procedures op school zijn gericht op het in toom houden van grote groepen mensen. Om dit voor elkaar te krijgen, worden subtiele systemen bedacht die gebaseerd zijn op geraffineerde leerstrategieeen en manipulatietechnieken maar slechts 1gericht zijn op 1 kernwaarde namelijk: gij dient VOLGZAAM te zijn.

Dat is onterecht. Kinderen zitten in grote groepen bij elkaar omdat het GOEDKOPER voor volwassenen is, niet omdat het voor hun ontwikkeling is. Sterker nog in de huidige snel veranderende maatschappij hebben we juist mensen nodig die de regels weten te veranderen in plaats van ze netjes op te volgen..
Scholen die in hun missie hebben staan dat ze kinderen goed willen uitrusten voor de toekomst moeten dus erg goed nadenken over hun omvang en vooral over hun schoolbrede beloningsystemen. Zijn die namelijk echt wel goed voor het kind of eigenlijk toch vooral bedoeld om de rust te bewaren?

Bij het oplossingsgericht denken vanuit een volwassen-perspectief, vergeet ik weleens de eenvoud van het handelen en/of denken vanuit een kind-perspectief. Vandaag maakte mijn 7 jarige zoon mij bewust van/dat het kindperspectief ten alle tijden oplossingsgericht is……………

In het kader van een uitwisselingsprogramma met buitenlandse studenten was mijn gezin uitgebreid met één Finse leerling van zeventien jaar. Deze ‘match’ is tot stand gekomen via mijn viertienjarige zoon die op een VMBO zit. HIj wilde graag dat ons gezin (drie zonen en één dochter) zou fungeren als gastgezin. Bij het invullen van een voorkeur van de gaststudent, kwam hij niet verder dan een jongen van zijn leeftijd uit België. Het werd uiteindelijk een Finse studente van achttien jaar,die volgend jaar aan de universiteit gaat studeren. De ongelijkheid in leeftijd en geslacht was niet verwacht bij mijn zoon, en ook niet bij de buitenlandse student. Het geslachtsverschil, leeftijdsverschil en de taalbarriére zorgden voor een minimale communicatie tussen beiden. Echter praten en spelen op z’n Hollands/Fins met mijn zevenjarige zoon was geen probleem, bleek na één dag.
Na een telefoontje van de zorgcoordinator van het VMBO kwam er beroering in dit gezin. De vraag was gesteld aan mijn zoon, de gaststudent of ze openstonden voor een wisseling van gastgezin! Er bleek een Spaanse, veertienjarige jongen ongelukkig gehuisvest te zijn bij een ander gastgezin, want er was geen ‘klik’ tussen hem en eenviertienjarige Hollandse VMBO leerling. Na vele telefoontjes over en weer, tussen ouders, zorgcoordinator, Nederlandse en Finse leerkrachten, studenten onderling, kwam mijn zevenjarige zoon met de oplossing: “Papa, laat die jongen uit Spanje gewoon in mijn bed slapen, dat kan toch!”
Deze oplossing gaf ik door aan de zorgcoordinator, leerkrachten, ouders en studenten en met vier telefoontjes in één minuut was het opgelost…..