Wilfred Rubens, projectleider Open Universiteit en E-learning adviseur, ziet ICT als belangrijk gereedschap om kennis te ontwikkelen, te delen en te ontsluiten. Regelmatig schrijft hij blogs over ICT in het onderwijs. In dit blog gaat Rubens in op onderwijsvernieuwingen en ICT.

Rond de jaarwisseling zijn weer diverse discussies ontstaan over onderwijsvernieuwingen. Willem Karssenberg geeft hier een goede, verbindende, samenvatting van. Behalve een dikwijls van weinig respect getuigende toonzetting, valt mij een aantal dingen daarbij op:

• we houden onvoldoende rekening met redenen van weerstanden,
• en we hebben onvoldoende oog voor de echte urgentie voor onderwijsveranderingen.

Ik licht beide zaken in deze blogpost toe.

Redenen van weerstanden

Voorstanders van onderwijsvernieuwingen (waartoe ik mezelf ook reken) houden dikwijls onvoldoende rekening met de redenen waarom een aanzienlijke (?) groep onderwijsgevenden zich verzet tegen onderwijsinnovaties. Ik onderscheid al langere tijd de volgende weerstanden:
Docenten vinden (t)e-learning niet in hun belang (status, positie, plezier in het werk, autonomie, kwaliteit werk, werkdruk (“teacher bandwith problem”, enzovoorts)

• Docenten ervaren veel onduidelijkheid m.b.t. (t)e-learning (gevolgen voor de functie, verkeerde of andere verwachtingen m.b.t. te-learning, onduidelijke doelen)
• Docenten weten het beter, door negatieve ervaringen. (T)e-learning -zoals het gebruik van smart phones- roept meer problemen op (afleiding, onrust), (t)e-learning lost niks op, enzovoorts.
• Docenten zijn bang niet aan de nieuwe eisen te kunnen voldoen (vertrouwen in eigen kunnen, ICT-vaardigheden, ruimte om zich voor te bereiden).
• Docenten voelen zich niet serieus genomen (zij zijn immers specialist op het gebied van leren).
• Docenten zien de zin van (t)e-learning niet in (het gaat toch goed….)

Gaan wij onderwijsvernieuwers wel verstandig genoeg om met deze weerstanden. Begrijpen wij ze echt? Nemen wij ze voldoende serieus?

Gevoel van urgentie

Het valt mij verder op dat zo weinig gesproken wordt over de vraag waarom onderwijsinnovaties noodzakelijk zijn. Er wordt meestal benadrukt dat je dankzij ICT ‘verrijkende’ leeractiviteiten kunt organiseren, die je zonder technologie niet of veel moeizamer kunt vormgeven. Dat klopt op zich. Maar wat mij betreft is dat geen urgente reden om ICT in het onderwijs in te zetten.

Lees  hier verder.

Bron: blog Wilfred Rubens

gerelateerdeitems

‘Geef docenten 20 procent eigen tijd, dat betaalt zich dubbel en dwars uit’

Vertrouwen kweek je door vertrouwen te geven. Zo werkt het bij leerlingen, maar net zo goed bij docenten. Steeds meer organisaties hebben het zogenaamde “20 percent time” als beleid. Eén dag in de week besteedt een werknemer aan een project wat hem/haar goeddunkt. Daar zijn mooie dingen uit voortgekomen en het houdt mensen betrokken en geïnspireerd. Vorig jaar publiceerde de Onderwijsraad een voorstel over excellente docenten dat met veel hoon werd ontvangen. Ook door Jelmer Evers, leerkracht bij UniC. Hij begint er iets anders tegenaan te kijken.

Value based education: ‘Geen kwestie van kiezen, maar noodzaak!

Donderdag 13 oktober 2011 was een indrukwekkende middag. In niet mis te verstane woorden gaf Tex Gunning het belang aan van een andere dimensie op menselijke ontwikkeling, zowel in het internationale bedrijfsleven als het onderwijs: ‘Value based education’. Daarmee zette hij de boodschap ingezet door Herman Wijffels in zijn NIVOZ-lezing voort en onderstreepte hij dat het niet een meer een kwestie van kiezen is: dit is noodzakelijk! Kwaliteit van onderwijs krijgt een andere definitie. De volledige tekst van de lezing vindt u in de bijlage.

Lente in het onderwijs, weg met angst voor social media!

Social media in onderwijs! Veel docenten schrikken ervan; anderen werken er volop mee! Marcel Kesselring schrijft hierover op zijn blog Back2School, Hij heeft gewerkt bij een adviesbureau, later als directeur van een basisschool. In 2009 is hij begonnen met en ook actief voor Hutspot .