inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

André Meiresonne


Andre-Meiresonne
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Ook de kinderen voor de bijl voor de complimenten, de stickers en de aanmoedigingen van juf Kiet’ hetkind.org/?p=56275

Ongeveer een uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
André verwondert zich… bij Martine Delfos

10 mei 2012

Andre-Meiresonne

Geplaatst in:

André Meiresonne verwondert zich. Als een kind dat ontdekt, aan het leven  deelneemt en zijn vragen heeft. Zijn feuilleton begint met een lezing van Martine Delfos, de biopsycholoog.  Aflevering 1: ‘’Als je weet dat je het niet weet, dan kun je alleen nog maar vragen. En als je vraagt en het echt graag wilt weten, zul je ook willen luisteren.’’

Een optreden van Martine Delfos. En ik ben erbij. Ze noemt zichzelf biopsycholoog – en is wat al niet meer. Het heet een lezing, maar ze leest niks. Ze praat, ze vertelt verhalen, ze entertaint. Kortom, ze geeft een optreden. En het publiek vindt het prachtig. Hier staat iemand die alles lijkt te durven, en nergens bang voor is. Eigenlijk totaal onaangepast – en het lijkt haar niet te deren.

Ze ziet eruit zoals een kind een heks tekent. En ze klinkt als een toverkol. Maakt haar niet uit. Ineens denk ik te begrijpen waarom ze zo succesvol is als kinderpsycholoog: ze sluit helemaal aan bij kinderen, want ze kan net zo kinderlijk doen. Maar ondertussen hele slimme analyses maken, mensen en hun drijfveren doorzien en kinderen en ouders verder helpen. Een optreden van een fenomeen.

‘Weten dat je het niet weet,’ is het eerste wat me treft en blijft hangen. Als je weet dat je het niet weet dan kun je alleen nog maar vragen. Open en nieuwsgierig zijn, je moet wel. En als je vraagt en het echt graag wilt weten zul je ook willen luisteren. Tenminste, als je slim bent. Bij vragen geldt: wil je het echt weten, kun je echt horen wat er geantwoord wordt? Of hoor je, via het stellen een vooringenomen, oordelende vraag, een antwoord dat je zelf al denkt te weten? Vragen vanuit een bovenpositie werkt niet: dat imponeert en slaat dood. Vragen vanuit een onderpositie werkt evenmin: dan loop je de kans dat een ander het jou wel even gaat vertellen. Dus op een gelijkwaardig niveau uitwisselen, dat is de route: voel je niet beter of meer, voel je niet slechter of minder. ‘Levellen’ is de kunst. Vanuit respect voor de ander, en respect voor jezelf.

Wat vergt niet-weten van jou, als niet-weter? Heel veel. Om te beginnen: er niets van vinden dat jij het niet weet. Dat betekent geen oordeel hebben over je eigen niet-weten. Dus niet: sukkel, domkop ect, kortom alles wat die stemmetjes van binnen kunnen zeggen. Je kunt dus pas een echte vraag stellen en het antwoord ook echt horen als je jezelf niets kwalijk neemt. Anders gezegd: je kunt het pas horen als je echt weet waar je zelf staat. Een ander vertelt je iets en jij kunt daar zelf iets van vinden: het antwoord langs jouw meetlat leggen, er jouw innerlijk kompas op loslaten. Dan loop je aan tegen je eigen opvattingen en oordelen, vooroordelen en voor-ingenomenheid. Want is dat een werkelijk vrij kompas? Of is je zicht troebel, je blik verdraaid?

Een werkelijk open vraag stellen is zo bezien ongeveer het lastigste wat er is. En vooral het antwoord helemaal tot je kunnen nemen, zonder oordeel.

Dit is een eerste bijdrage uit een tweewekelijks feuilleton van André Meiresonne.