inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Jelmer Evers


Jelmer Evers
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Liefde laat zich niet zomaar buitenspel zetten’ hetkind.org/?p=54804

Ongeveer 2 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
‘Kwaliteit krijgt inhoud door docenten zelf, die gaan staan voor hun professie en expertise’

14 februari 2013

Jelmer Evers

De afgelopen decennia kenmerkte het onderwijsbeleid zich met name door de invloed van buitenstaanders in het onderwijs. Jelmer Evers beschrijft verschillende fases waarin verschillende vormen van onderwijsbeleid zijn ‘uitgeprobeerd’, in zijn ogen zonder veel succes. Hij pleit voor fase vier: ‘Uitgangspunt is goed onderwijs voor elk kind en niet een banale, arbitraire top-5. .’Kwaliteit krijgt inhoud door docenten zelf, die sterk staan voor hun professie en expertise.’  

Als er iemand is, die een grote invloed heeft op mijn visie op onderwijsbeleid dan is het Andy Hargreaves. Zijn boek The Global Fourth Way is een handleiding voor echte onderwijsverbetering en niet de schijnoplossingen die de afgelopen dertig jaar zijn geprobeerd. (Hargreaves & Shirley, 2012) In the Huffington Post verscheen net een heel mooi overzichtsartikel naar aanleiding van een nieuwe uitgave van de Fourth Way. (Rubin, 2013)

Hargreaves biedt een mooi model om onderwijshervormingen te analyseren. De eerste fase in het onderwijsbeleid na de Tweede Wereldoorlog kenmerkte zich door een hoge mate van autonomie van docenten, maar weinig samenhang in innovatie.

Eind jaren ’80 kwam er steeds meer  grip op het onderwijsbeleid. De tweede weg. Beleidsmakers en consultants introduceerden werkwijzen en managementstrategieën uit het bedrijfsleven (die daar al als verouderd te boek stonden). Deze fase kenmerkte zich door standaardisatie van curriculla, nadruk op kernvakken (oa taal en rekenen), veel regelgeving vanuit de centrale overheid en meer toetsen en benchmarks waarop scholen en docenten werden afgerekend door een onderwijsinspectie.

De derde weg, eind jaren ’90 tot het heden, kenmerkte zich door een ‘verzachting’ van de tweede weg. Steekwoorden in deze fase zijn ‘capacity building’ en ‘community’. Maar in de praktijk is ook dit een van buiten opgelegd proces met name gestuurd door externe adviseurs, die komen vertellen hoe het moet gebeuren en hoe docenten het allemaal zouden moeten doen.

In de vierde weg daarentegen zijn docenten eigenaar van het onderwijsproces (niet het leerproces!) en gedeeltelijk het onderwijsbeleid. Uitgangspunt is goed onderwijs voor elk kind en niet een banale, arbitraire top-5. Kwaliteit krijgt inhoud door docenten zelf die sterk staan voor hun professie en expertise.

Lees hier het hele artikel van Jelmer Evers.

Meer lezen:

Hargreaves, A., & Shirley, D. (2012). THE GLOBAL FOURTH WAY : THE QUEST FOR EDUCATIONAL EXCELLENCE (p. 215). Boston: Corwin Press.
Rubin, C. (2013). The Global Search for Education: What Is the Fourth Way? Huffington Post. Retrieved February 6, 2013
Sahlberg, P. (2011). Finnish lessons : what can the world learn from educational change in Finland? New York: Teachers College Press.