inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Isabelle Janssen


Isabelle Janssen
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Klassikaal onderwijs! Omdat het altijd zo is geweest of vanuit een bewuste, pedagogische keuze en visie?’ hetkind.org/?p=55579

Ongeveer 13 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Isabelle (16) schrijft gedichten: ‘Ik vecht voor meer begrip over autisme bij leerkrachten’

12 februari 2015

Isabelle Janssen

‘Ik ben Isabelle Janssen, ik ben 16 jaar en zit in mijn examenjaar op het VMBO in Gouda. Ik ben altijd onzeker geweest en voelde mij ‘anders’. Vorig jaar bleek uiteindelijk dat ik PDD-NOS heb, een vorm van autisme. In mijn gedichten schrijf ik over mijn gevoelens en deze wil ik nu delen met anderen.’ Zo introduceert Isabelle haar gedichtenbundel die onder de titel ‘Ben ik echt anders?’ verkrijgbaar is. Hoewel de gedichten een kwetsbare kant van Isabelle blootstellen, zet ze haar eigen angst opzij omdat ze gelooft dat ze hiermee anderen kan inspireren en begrip kan kweken. Met deze bundel vraagt zij aandacht voor kinderen met autisme én wil ze een bijeenkomst organiseren om het te hebben over het thema: ‘De kracht van kwetsbaarheid’: Probeer in elke gebeurtenis iets moois te vinden en vergeet niet die mooie gebeurtenis met jezelf te verbinden.’

cover voorHieronder Isabelle’s ingezonden brief, informatie over haar boek en een gedicht uit de bundel.

Ingezonden brief

Heel mijn leven heb ik het gevoel gehad dat ik ‘anders’ was. Ik voelde me erg buitengesloten en had weinig vriendinnen. Na heel lang onderzoeken bleek vorig jaar dat ik PDD-NOS heb, een vorm van autisme.

Voor mij (en andere autisten) is het heel erg moeilijk om voor mijzelf op te komen, mijn stem te laten horen en om mijn gevoelens te uiten. Ik heb dus PDD-NOS en ondervind hier in het dagelijks leven nogal wat problemen mee. Vooral het onbegrip vind ik heel erg moeilijk. Maar ook het gevoel ‘er niet helemaal bij te horen’.

Om mijn gevoelens te uiten ben ik gedichten gaan schrijven, met uiteindelijk als resultaat de gedichtenbundel: Ben ik echt anders ? Ik hoop met deze bundel vooral andere mensen/pubers met PDD-NOS/autisme te bereiken. En te laten zien dat ze niet alleen staan met hun gevoelens. En dat ze – ondanks dat ze misschien ‘anders’ zijn – nog steeds heel mooie mensen zijn met ieder hun eigen talent! Maar ik hoop ook ouders van kinderen met PDD-NOS of autisme te kunnen bereiken. Om ze zo een kijkje te geven in het denken van iemand zoals wij. Tenslotte hoop ik dat mijn gedichten ook wat meer inzicht en begrip kunnen brengen bij de mensen die met autisten te maken hebben; of dat nou beroepsmatig is, of als klasgenoten, familie of collega’s.

Gelukkig hoefde ik dit niet alleen te doen! Ik heb namelijk een geweldige ambulant begeleidster – Sanja – die mij begrijpt en ongelooflijk goed steunt en helpt. Dankzij haar ben ik al veel sterker geworden! En Sanja heeft in haar werk gemerkt, voor Horizon Jeugdzorg en Onderwijs in Rotterdam, .dat ze met mijn boekje ook andere kinderen kan helpen! Sanja is dus mee geweest naar dat interview en daar kon zij heel goed uitleggen wat PDD-NOS is. Daarbij vond ik het doodeng, dus voor mij was het heel fijn om zo’n vertrouwd iemand naast me te hebben die er ook nog verstand en begrip voor heeft.

Voor mij is het heel erg eng om mijn diepste gevoelens op papier te zetten. Maar het was voor mij en niemand kon dat lezen. Tot ik een paar gedichten aan Sanja liet lezen, was zij erg onder de indruk. Door haar heb ik besloten er een boekje van te laten maken, iets waarmee ik me dus eigenlijk ook heel kwetsbaar opstel. Uiteindelijk vind ik het heel erg fijn dat ik hier andere mensen mee kan helpen. Dat is ook de reden dat ik hier graag over wil vertellen, samen met Sanja (en mijn moeder achter de schermen).

In mijn gedichtenbundel staan veel emoties uit moeilijke tijden. Door het schrijven en uitbrengen van dit boekje en de hulp van Sanja leer ik langzaam mijn ‘problemen’ om te zetten in positieve gedachten én acties. Zo wil ik met de opbrengst van mijn bundel een ontmoeting organiseren met lotgenoten, waarin we juist gaan stilstaan bij onze talenten: positief dus! Leer omgaan met de kracht van kwetsbaarheid!

Ik hoop dat u hier iets mee kunt. Zeker in deze tijd, waarin er veranderingen op touw staan van de professionele hulpverlening, is dit voor mensen zoals ik een spannende tijd. Ik zou niet weten wat ik zonder mijn begeleidster had gemoeten. En dat zou dan moeten worden overgenomen door mensen met minder ervaring van gemeentes…

Ik zit op een reguliere school met Leerwegondersteunende afdeling. Maar helaas is hier nog te weinig bekend hoe ze het beste kunnen omgaan met kinderen zoals ik. Ik zou zo graag willen vechten voor meer begrip bij leerkrachten. Maar niet alleen meer begrip. Ik zou hen ook zó graag enthousiast willen maken en hen wakker schudden. Want mijn ervaring is dat ze zichzelf de rust en tijd niet gunnen om zich hierin te verdiepen. Hierdoor lopen ze niet alleen zelf veel mooie dingen mis. Ze maken het er voor kinderen als ik ook niet makkelijke op.

Ik wil graag binnenkort verhalen/columns of gedichten gaan schrijven over de positieve dingen en wensen, zoals hoe mijn ‘droomschool’ eruit zou zien.

Over het boek ‘Ben ik echt anders?’ 

Ben ik echt anders? Is er iets mis met mij? En waarom reageer ik anders op dagelijkse dingen?

Dit zijn vragen die bijna dagelijks door het hoofd van een PDD-NOS-er rondspoken. Een verlangen naar antwoorden. Maar ook de diepe wens erbij te willen horen. In deze gedichtenbundel staan de vragen, onzekerheden, en (soms heftige) emoties van een 16-jarig pubermeisje. Een zoektocht naar antwoorden, maar vooral ook een zoektocht naar zichzelf. En dan blijkt: je bent niet de enige die ‘anders’ is.

“Ik ben geboren op 16 juli 1997 in Gouda. Ik ben altijd erg onzeker geweest en ik heb een laag zelfbeeld. Ik voelde me ‘anders’. Uiteindelijk bleek ik PDD-NOS te hebben; een vorm van autisme. Emoties onder woorden brengen is moeilijk. Daarom ben ik gedichten gaan schrijven waarin ik mijn gevoelens beschreef: de gevoelens van iemand die zich regelmatig onbegrepen, angstig en buitengesloten voelt, omdat ik ‘anders’ ben.”

Gedicht ‘Achter alles schuilt iets moois’ 

Ook al is iets maar heel klein,

Iets kleins kan je ervaren als heel fijn.

Alles en iedereen heeft wel iets moois of speciale dingen,
Al is het iemand die goed kan zingen.

Iets kan veel voor je betekenen, ook hele kleine dingen kunnen speciaal zijn,
En het veilige gevoel dat het je kan geven is super fijn.

Zelfs na die lange donkere tunnel verschijnt licht,
In je vermoeide, mooie gezicht.

Alle dingen die je meemaakt in je leven,
Zijn bedoeld om verder te komen en je iets mee te geven.

Weet dat niets gebeurt zonder een reden,
Het enige wat jij daaraan kan toevoegen is vrede.

Je zult dingen verliezen maar mooiere dingen ervoor terugkrijgen,
Waardoor jij je leven weer aan elkaar kan rijgen.

Probeer in elke gebeurtenis iets moois te vinden,
En vergeet niet die mooie gebeurtenis met jezelf te verbinden.

Je bent fantastisch zoals je bent!
Beloof jezelf dat je niet voor jezelf wegrent.

Onthoud: achter alles schuilt iets moois!

 

Isabelle Jansens gedichtenbundel is hier te bestellen (ISBN nummer: 9789402201444).