inspiratie, legitimatie en verbinding
Deze website wordt inmiddels elke maand meer dan 150.000 keer bezocht! De verhalen komen van leraren, schoolleiders, bestuurders, ouders/opvoeders en onderwijsbetrokkenen zelf.
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

profiel

Hiranthi Herlaar


Hiranthi Herlaar
Bekijk mijn profiel

Stemming van hetkind
twitter

‘Ze heeft mij nodig. En ik heb haar ook nodig. Om de leerkracht te worden die ik wil zijn’ hetkind.org/?p=55437

Ongeveer 10 uur geleden op hetkind's Twitter via hetkind website

facebook
Gevonden! Mijn pester van de basisschool

25 februari 2015

Hiranthi Herlaar

Hiranthi Molhoek-Herlaar werd haar hele schoolloopbaan gepest. Ze viel buiten de groep en zou dik en dom zijn, aldus haar klasgenoten destijds. Als volwassene wil je hier meestal liever niet aan terugdenken of doe je het af als iets dat lang geleden plaats vond en er niet meer toe doet. Maar Hiranthi erkende dat haar gedachten nog steeds afdwalen naar die pijnlijke momenten, en besloot er iets mee te doen. Ze stuurde een vriendschapsverzoek naar haar oude pester en verrek: de ‘nieuwe’ vriendschapsband werd bevestigd. En er ontstond een gesprek. Lees hier Hiranthi’s verhaal.

by-amanda-sandlinIn een vorig stuk schreef ik over “mijn pester” van de basisschool. Aan het einde van dat stuk kun je lezen dat ik haar een vriendschapsverzoek had gestuurd via Facebook en dat ze die had geaccepteerd. Wat er niet in staat is dat ik haar, niet lang na het publiceren van dat stuk, de link heb gestuurd in een privébericht. Ik had bij het versturen van dat vriendschapsverzoek al knikkende knieën, toen ik haar de link had gestuurd was ik nóg nerveuzer.

Met een bonzend hart, knikkende knieën en trillende handen zat ik te wachten op een reactie. Niet lang daarna kreeg ik antwoord. Een deel van ons gesprek:

‘Ik vind het erg rot voor je, nu ik dit lees. Maar ik vraag me echt af wie jij nu bedoelt? Heb het gevoel dat je mij ermee bedoelt?’

‘Ik was een beetje overdonderd door je eerdere vraag en wist niet goed hoe ik het moest formuleren. Maar inderdaad.
Ik wil je hier niet mee aanvallen oid, ik voel namelijk al heel lang geen wrok meer.’

‘Ja spijt me voor je. Ik kan het me allemaal niet eens meer herinneren.’

Ze gaf ook aan dat het k*t was dat ze iemand zo’n gevoel had gegeven vroeger. Waarna ik haar heb gezegd dat ik hoop dat ze de kennis meeneemt voor haar kinderen.

Tijdens het gesprek heeft ze meerdere keren haar excuses aangeboden voor vroeger. Hoewel ik (zoals ik naar haar toe ook aangaf) al een hele tijd geen wrok meer voel raakte dat me wel. Vooral dit berichtje deed wat met me:

‘Zou je erover willen praten als dat je beter zal doen, wil ik wel bellen met je.’

Ik heb het aanbod niet aangenomen, omdat ik niet het gevoel had dat het veel meer zou opleveren dan het gesprekje dat we hadden via privéberichten. Daarnaast zat ik te huilen bij mijn telefoon. En dat maakt telefoneren ook niet bepaald makkelijker.

Hoewel ik er echt wel vanuit was gegaan dat ze niet ‘door en door slecht’ was (is), was ik toch wat bang voor haar reactie. Het is me immers al zo vaak gebeurd dat ik mezelf openstelde en ik daar later behoorlijk spijt van kreeg.

Ik ben blij dat ik de stap gezet heb. Dat ik “mijn pester” heb durven laten zien wat het met mij heeft gedaan en dat ik mezelf durfde open te stellen voor haar. 

Maar ik ben niet alleen trots op mezelf. Ook op haar. Ja? Ja! Zij heeft het aangedurfd om mijn stuk te lezen, het gesprek met mij aan te gaan én ze durfde het aan om mij dit stuk te laten schrijven (ik kreeg haar toestemming om haar te quoten).

Een opmerking die ze later maakte is er een die vaker wordt gebruikt en daarom plaats ik die hier ook:

‘Ik heb je inderdaad weleens gepest, maar dat was niet dagelijks of wekelijks.’

Ik kan me die opmerking heel goed voorstellen. Maar: zodra je buiten de groep bent gezet hóeven de sneren, klappen etc. niet dagelijks te komen. Je bent namelijk continue bezig met proberen te voorkomen dat je weer gepakt wordt. Je probeert jezelf onzichtbaar te maken, situaties of omgevingen te vermijden of in een goed straatje te komen. Helaas heeft dat alles vaak juist het tegenovergestelde als effect: het wordt aangegrepen om het pesten recht te praten.

Pesters zijn wellicht niet continue actief aan het pesten, voor de gepeste is het wel altijd aanwezig.

Een deel van mijn reactie op haar:

‘Hoe dan ook, ik zie jou (of je vroegere jij) niet meer als “het probleem”. Het echte probleem was dat school niks deed om de sfeer in de klas te verbeteren, niet keek naar achterliggende redenen om dáár aan te werken ipv gedrag te bestraffen waardoor het (voor iedereen) eerder slechter werd dan beter.’

LEES VERDER.

Hiranthi Molhoek-Herlaar is mede-oprichter van ouderplatform KROOST en schrijft daarnaast op de websites Liefdevol Opgroeien en Montessori Thuis.